Laugardagur í 29. viku á venjulegum tíma

Það er eitthvað svo óbærilega mannlegt við það að standa í garði og horfa á tré sem neitar að bera ávöxt. Við sjáum það fyrir okkur: garðyrkjumanninn sem gengur um, skoðar greinarnar, leitar að einhverju sem gefur líf, en finnur aðeins tóma þögn. Í guðspjalli dagsins segir Jesús okkur frá fíkntré sem hefur verið í þrjú ár án ávaxtar. Það er svo auðvelt að lesa þessa sögu sem dóm. Við viljum strax kalla á öxina. Við viljum hreinsa til, fjarlægja það sem virðist ekki vera að skila neinu, það sem virðist vera að sóa jarðveginum. En svo kemur garðyrkjumaðurinn með sína óvæntu beiðni: „Herra, leyfðu því að standa eitt ár enn.“ Hann vill grafa um það, bera á það, gefa því tækifæri til að breytast, tækifæri til að lifna við. Þetta er ekki saga um dóm, heldur saga um endalausa þolinmæði Guðs. Það er saga um þann jarðveg sem við öll stöndum í, og það hvernig Guð neitar að gefast upp á okkur, jafnvel þegar við sjálf eigum ekki lengur von.

Við stöndum hér í dag, fjórum mánuðum eftir að Benjamin Vo fór heim til Guðs. Það er svo margt sem við getum ekki skilið. Við horfum á líf hans – fimmtán ár af forvitni, af ást, af draumum um Boeing-vélar og „con chim airlines“ – og við spyrjum: Hvers vegna var þessi ávöxtur svo snemma tekinn? Hvers vegna var þessu fallega tré ekki leyft að vaxa lengur? Það er sársauki í þessari spurningu sem engin orð geta læknað. En í dag, í þessari sögu um fíkntréð, er eitthvað sem gæti talað til okkar hjartna. Það er þessi hugmynd um að Guð sé garðyrkjumaðurinn sem neitar að klippa af. Hann sér ekki bara ávöxtinn sem við sjáum – eða skortinn á honum – heldur sér hann ræturnar. Hann sér allt það sem Benjamin var, allt það sem hann gaf af sér, og allt það sem hann er enn í augum Guðs. Benjamin var ekki tré sem bar engan ávöxt. Hann var tré sem bar ávöxt kærleika, forvitni og djúprar virðingar fyrir foreldrum sínum og bróður.

Þið munið ef til vill eftir því hvernig hann var. Hann var ekki bara drengur sem gat leyst stærðfræðidæmi eða skrifað kóða; hann var drengur sem átti hjarta sem sló fyrir aðra. Það er þessi minning um þegar hann, aðeins fimmtán ára gamall, bauðst til að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum, William. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gjörð drengs sem var að reyna að sanna sig; þetta var náttúruleg útgeislun af því kærleiksríka hjarta sem Guð hafði skapað í honum. Það var eins og hann skildi, með einhverri dularfullri innsýn, að það sem við eigum er aðeins gefið okkur til að vera öðrum til blessunar. Þetta er ávöxtur sem lifir lengi eftir að tréð er farið úr garðinum.

Kæru Alan og Thao, mamma og pabbi, og Ryan, kæri bróðir. Ég veit að síðustu mánuðir hafa verið eins og að ganga í gegnum dimman dal. Ég veit að þið berið þunga sem enginn foreldri eða bróðir ætti að þurfa að bera. Stundum læðist sú hljóðláta, þunga spurning að ykkur: „Hvað missti ég af? Hvað hefði ég átt að gera öðruvísi? Hefði ég getað bjargað honum?“ Ég bið ykkur, í þessu helga rými, að leyfa þessari rödd að þagna. Sjúkdómar eru aldrei refsing, þeir eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi misst af einhverju. Það var ekkert í valdi ykkar til að breyta því sem var handan allrar mannlegrar stjórnar. Þið elskuðuð Benjamin með svo stórri og lifandi ást að enginn hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki. Hann sér ykkur í tárunum, hann sér ykkur í þreytunni, og hann faðmar ykkur eins og þið eruð. Leyfið þessum þunga steini að falla af herðum ykkar í dag. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð. Guð hefur ekki dæmt ykkur, og þið eigið ekki að dæma ykkur sjálf.

Í fyrri lestrinum segir Páll postuli við Efesusmenn að við eigum að „lifa í sannleika í kærleika“ og vaxa í hverju tilliti inn í hann sem er höfuðið, Kristur. Þetta er köllun okkar. Jafnvel í sorginni erum við kölluð til að vaxa. Það þýðir ekki að við eigum að gleyma, eða að við eigum að þykjast vera glöð þegar við erum brotin. Það þýðir að við eigum að leyfa kærleikanum sem Benjamin sýndi okkur að vera það sem heldur okkur uppi. Þegar þið hugsið um hann, þegar þið sjáið fótspor hans, þegar þið heyrið minningarnar um „con chim airlines“, þá eruð þið að vaxa. Þið eruð að bera ávöxt kærleikans sem hann kenndi ykkur.

Ryan, kæri bróðir, þú ert svo sterkur. Ég veit að þú saknar þess að deila með honum tónlistinni, tölvuleikjunum og hversdagsleikanum. En mundu að þessi tenging, þessi bróðureign sem þið deilduð, hún er ekki bundin við þennan heim. Hún er hluti af eilífðinni. Þegar þú ert að skapa, þegar þú ert að læra eitthvað nýtt, þá er Benjamin með þér. Hann er stoltur af þér. Haltu áfram að lifa fyrir hann, haltu áfram að vera þessi góði og sterki drengur sem hann elskaði svo heitt. Þú ert ekki einn. Þú ert hluti af ást sem nær yfir landamæri himins og jarðar.

Guð er garðyrkjumaðurinn sem gefur okkur tíma. Hann gefur okkur tíma til að gráta, tíma til að læra að lifa með tóminu, og tíma til að uppgötva að það sem við höfum misst er ekki týnt, heldur geymt í Guði. Benjamin er núna í þeim garði þar sem engin tré visna, þar sem engin tár falla, og þar sem „con chim airlines“ flýgur um í eilífum friði. Hann er kominn heim til föðurins, þar sem engin veikindi eru, engin þreyta, engin spurning um hvers vegna. Hann er í ljósinu.

Svo hvað getum við tekið með okkur út í daginn? Kannski þetta: Að vera eins og garðyrkjumaðurinn. Að vera þolinmóð við okkur sjálf. Að leyfa okkur að vera veik, að leyfa okkur að syrgja, en um leið að leyfa Guði að grafa um rætur okkar og bera á okkur kærleikann. Þegar við gerum eitt lítið verk í nafni Benjamins – hvort sem það er að hjálpa einhverjum í neyð, sýna blíðu, eða bara að vera til staðar fyrir hvert annað – þá erum við að bera ávöxt. Við erum að segja við Guð: „Drottinn, ég treysti þér, jafnvel þegar ég skil ekki.“

Benjamin Vo er núna í ljósinu. Og við, sem erum enn á leiðinni, skulum ganga með þá vissu að við erum á leiðinni heim. Þar sem engin tár eru, þar sem enginn aðskilnaður er, og þar sem við munum öll hittast aftur. Þangað til, haldið ykkur við þann kærleika sem Benjamin gaf ykkur. Hann er ekki týndur. Hann er lifandi í Guði. Og hann er að fylgjast með ykkur, með sínu milda brosi, með þeirri gleði sem hann bar alltaf í hjarta sér. Megi Guð blessa ykkur, megi hann styrkja ykkur, og megi hann minna ykkur á á hverjum degi að þið eruð elskuð. Amen.