ჩვეულებრივი დროის ოცდამეცხრე კვირის შაბათი

წარმოიდგინეთ ბენი, როცა ის თავის საყვარელ ადგილას ზის, ფოკუსირებული და მშვიდი, ხელში დასარტყამი ჯოხები უჭირავს. მის გვერდით კი მისი უმცროსი ძმა, რაიანი, იწევა, რომ ადგილი გაუზიაროს და ერთად ააწყონ რიტმი. ეს იყო მათი სამყარო — არა მხოლოდ მუსიკა, არამედ ერთიანობა, სადაც სიტყვები არ იყო საჭირო, რადგან სიყვარული და თანადგომა თავისთავად საუბრობდა. როცა ამ სურათს ვიხსენებ, ვხედავ ბენჯამინის ბუნებას: ის არასოდეს ყოფილა მარტოხელა მოთამაშე; მას უყვარდა სხვების მოწვევა თავის სიხარულში. ის იყო ბიჭი, რომელიც გულუხვად იყოფდა თავის დროს, თავის ნიჭს და თავის გულს.

დღეს, ეფესელთა მიმართ ეპისტოლეში, პავლე მოციქული საუბრობს ქრისტეს სხეულის ზრდაზე, სადაც „თითოეული ნაწილი თავისი წვლილით“ აშენებს მთლიანობას. პავლე გვახსენებს, რომ ჩვენ არ ვართ დამოუკიდებელი კუნძულები, არამედ ერთმანეთთან დაკავშირებული სახსრებითა და კავშირებით. ბენის ცხოვრება იყო სწორედ ასეთი „დამხმარე სახსარი“ — ის იყო კავშირი სიხარულსა და ოჯახს შორის, კავშირი ცნობისმოყვარეობასა და სიკეთეს შორის. მისი არსებობა არ იყო შემთხვევითი; ის იყო ღვთის საჩუქარი, რომელმაც დაგვანახა, როგორ შეიძლება ადამიანი გაიზარდოს „ქრისტეს სრული ასაკის ზომამდე“.

მოდით, ახლა სიმართლე ვთქვათ. ოთხი თვე გავიდა იმ დღიდან, რაც ბენი ჩვენს თვალს მიეფარა. სახლში არის კუთხეები, სადაც მისი ნივთები დევს, და არის სიჩუმე, რომელიც ზოგჯერ იმდენად მძიმეა, რომ სუნთქვას გვიკრავს. თქვენ გენატრებათ მისი ხმა, მისი ყოფნა, მისი ღიმილი, რომელიც ოთახს ანათებდა. ტკივილი, რომელსაც ატარებთ, არ არის დანაშაული; ეს არის სიყვარულის ფასი. როცა საღამოს მზე ჩადის და თქვენ მარტო რჩებით თქვენს ფიქრებთან, ეს ტკივილი არ ნიშნავს, რომ ღმერთმა მიგატოვათ. ეს ნიშნავს, რომ თქვენ გიყვართ — და სიყვარული, რომელიც ასე ღრმაა, არასოდეს ქრება, ის უბრალოდ იცვლის ფორმას.

სწორედ ამ სიჩუმეში, ლუკას სახარება გვაძლევს მკაცრ, მაგრამ გამაჯანსაღებელ გაკვეთილს. იესოს უყვებიან ტრაგედიებზე — გალილეელებზე, რომელთა სისხლი პილატემ მსხვერპლს შეურია, და სილოამის კოშკის ნანგრევებზე. ხალხი მაშინვე ეძებდა მიზეზს: „ვინ შესცოდა? რატომ მოხდა ეს?“. ჩვენც ხომ ასე ვართ? როცა უბედურება გვეწევა, ჩვენი გონება მყისიერად იწყებს დამნაშავის ძიებას, თითქოს, თუ მიზეზს ვიპოვით, ტკივილს გავაკონტროლებთ. მაგრამ იესო წყვეტს ამ მსჯელობას. ის ამბობს: „არა, არც ესენი იყვნენ უფრო დამნაშავენი“. ის გვასწავლის, რომ ტკივილი და სიკვდილი არ არის ღვთის სასჯელი, არც ჩვენი შეცდომების შედეგი. ზოგჯერ ცხოვრებაში ხდება ისეთი რამ, რაც სცილდება ჩვენს კონტროლს, ჩვენს გათვლებს, ჩვენს მზრუნველობას. ეს არის სამყაროს მტკივნეული რეალობა, რომელშიც ჩვენ ვცხოვრობთ, და არა ღვთის რისხვა.

ალან, თაო, მინდა ძალიან ნაზად, როგორც მამამ შვილებს, გითხრათ ის, რაც შეიძლება თქვენმა დაღლილმა გულმა ზოგჯერ ეჭვქვეშ დააყენოს: თქვენ არაფერი გამოგრჩენიათ. არ არსებობს არანაირი „შესაძლოა“, არანაირი „გამოტოვებული ნაბიჯი“. ბენის ავადმყოფობა არ იყო არც თქვენი ბრალი, არც თქვენი უყურადღებობა. ნუ ადანაშაულებთ საკუთარ თავს და ნუ ატარებთ ამ მძიმე ქვას თქვენს მკერდზე. ღმერთი არ არის ბუღალტერი, რომელიც ჩვენს შეცდომებს ითვლის. თქვენ იყავით ბენის საუკეთესო მშობლები; თქვენი სიყვარული იყო ის სინათლე, რომელშიც მან გაატარა თავისი წლები. ეს სიყვარული არ იკარგება; ის არის მარადიული კავშირი, რომელიც ბენს თქვენს გულებში ამკვიდრებს.

იესო შემდეგ გვიყვება იგავს ლეღვის ხეზე. მევენახე ამბობს: „ბატონო, დაუტევე წელსაც, სანამ შემოუვლი და შემოუყრი მიწას“. ეს არის ღვთის მოთმინება. ეს არის იმედი, რომელიც არასოდეს ნებდება. მიუხედავად იმისა, რომ ლეღვის ხე შეიძლება არ იძლეოდეს ნაყოფს, მევენახე მასზე ზრუნავს, უვლის, ანოყიერებს. ეს არის ღვთის დამოკიდებულება ჩვენს მიმართ, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ჩვენი გული „უნაყოფოა“ ტკივილისგან. ღმერთი არ გვჭრის, არ გვშორდება; ის ჩვენს გარშემო მიწას ამუშავებს, რათა ჩვენმა სიცოცხლემ კვლავ შეძლოს სუნთქვა.

რაიან, ძმაო, შენ, ვინც ბენთან ერთად იზრდებოდი და ახლა ამდენს ფიქრობ მასზე, იცოდე, რომ შენი ძმის სული შენს რიტმშია. როცა შენ თამაშობ, როცა შენს ოცნებებს მიჰყვები, გახსოვდეს, რომ ბენი შენს გვერდითაა. შენ არ ხარ მარტო. შენი ტკივილი არის იმის დასტური, თუ რამდენად ძვირფასია ის შენთვის. და უფალი, რომელიც ბეღურებსაც კი არ ივიწყებს, შენს ყოველ ცრემლს აგროვებს. შენ ხარ ბენის სიყვარულის მემკვიდრე. იცხოვრე მისთვის, იცხოვრე შენთვის, იცხოვრე ღვთისთვის.

ბენის სიყვარული აგრძელებს მოქმედებას. ის, ვინც უბრალოდ სურდა თავისი დანაზოგით დახმარებოდა ბიძამისს, ახლა თავისი სახელით აძლევს წყალს მათ, ვისაც წყურვილი სტანჯავს. ეს არის მისი „Con Chim Airlines“ — არა მიწაზე, არამედ ზეცაში, სადაც სიყვარული მიედინება როგორც ცოცხალი წყალი.

დღეს, როცა ამ ლოცვას დავასრულებთ, წაიღეთ თან ეს ერთი რამ: ნუ ეცდებით ყველაფრის ახსნას. ნუ ეძებთ პასუხს კითხვებზე, რომლებიც მხოლოდ ღმერთმა იცის. უბრალოდ, დღეს საღამოს, როცა ცა შეიცვლის ფერს, შეხედეთ მას და გაიხსენეთ ბენი — არა როგორც წარსული, არამედ როგორც ცოცხალი სული, რომელიც ღვთის მადლით არის მოცული. იცოდეთ, რომ ის მშვიდობითაა და თქვენც ღვთის ხელში ხართ. თქვენ ხართ არჩეულნი სიყვარულისთვის. ბენი არის თქვენი ოჯახის მარადიული ნაწილი, თქვენი ანგელოზი, რომელიც გელოდებათ. ეს არის ჭეშმარიტება, რომელიც ყველა ტკივილზე ძლიერია. ამინ.