შაბათი, ჩვეულებრივი დროის ოცდამეხუთე კვირა

წარმოიდგინეთ ბიჭი, რომელიც თავის საყვარელ საქმიანობას აკეთებს — ალბათ, აეროპორტის ტერმინალის მინის მიღმა დგას და აკვირდება, როგორ მიიწევს თვითმფრინავი ასაფრენი ბილიკისკენ. მისთვის ეს არ არის მხოლოდ რკინის მანქანა; ეს არის შესაძლებლობა, რომ გაცდე მიწიერ საზღვრებს, რომ შეეხო ღრუბლებს, რომ დაინახო სამყარო ზემოდან, იქიდან, სადაც ყველაფერი უფრო ნათელი და ფართო ჩანს. ჩვენი ბენი, ბენჯამინი, ასეთი იყო — ადამიანი, რომლის გონებაც მათემატიკის სიზუსტით იყო ნაქსოვი, მაგრამ რომლის გულიც ყოველთვის ფრენისთვის იყო გამზადებული. ის იყო ბიჭი, რომელიც AWS ინფრასტრუქტურებსა და კოდირების რთულ სამყაროში ისეთივე თავისუფლებით დადიოდა, როგორც საკუთარ სახლში.

დღეს ეკლესიასტეს წიგნი გვეუბნება: „გახსოვდეს შენი შემოქმედი შენი სიჭაბუკის დღეებში“. ეს სიტყვები ხშირად გვეჩვენება როგორც ცივი, მათემატიკური ჭეშმარიტება. თითქოს ღმერთი გვახსენებს, რომ დრო გადის, რომ ყველაფერი ამაოა, რომ „მტვერი მიწად იქცევა“. მაგრამ მოდით, ღრმად ჩავუღრმავდეთ ამას. ღმერთმა ჩადო „მარადიულობა ადამიანის გულში“. ეს ნიშნავს, რომ ჩვენი გული არ არის შექმნილი მხოლოდ დროისთვის, არამედ მარადიულობისთვის. ბენის ცხოვრება, თუმცა ხანმოკლე, იყო მარადიულობის ანარეკლი. ის სიყვარული, რომელიც მან გასცა, ის სითბო, რომელიც მან თავის ოჯახს, ალანს, თაოს და რაიანს აჩუქა, არ არის დროებითი. ის არ ქრება. ის არის მარადიული, რადგან ის ღმერთისგან მოდის.

სახარებაში იესო ეუბნება მოწაფეებს: „ყური უგდეთ ჩემს სიტყვებს: ძე კაცისა უნდა მიეცეს ადამიანთა ხელში“. მოწაფეებს ეშინიათ კითხვების დასმის. მათ ეშინიათ იმიტომ, რომ არ ესმით. ჩვენც ხშირად ასე ვართ. როცა ვდგავართ ბენის წასვლის შემდეგ დარჩენილ სიცარიელესთან, ჩვენც გვეშინია კითხვების დასმის. რატომ? რატომ ასე ადრე? რატომ ასეთი ნათელი გონება და ასეთი კეთილი გული? იესო არ გვაძლევს ლოგიკურ პასუხებს, რომლებიც ჩვენს გონებას დააკმაყოფილებს. ის გვაძლევს საკუთარ თავს. ის გვეუბნება, რომ ისიც გავიდა ტანჯვის გზაზე, რომ მანაც იცის, რას ნიშნავს, როცა „სიტყვა დაფარულია“.

ალან, თაო, რაიან, ვიცი, რომ ბენის წასვლიდან სამი თვე გავიდა და ეს სიცარიელე, რომელიც სახლშია, ზოგჯერ აუტანელია. როცა მამა იხსენებს სიზმარს, სადაც ბენი ნაყინს ყიდულობს, ან როცა ძმა რაიანი ტელეფონის ქეისში ბენის თვითმფრინავის ბარათს ატარებს, ეს არ არის მხოლოდ მოგონებები. ეს არის სიცოცხლის გაგრძელება. მინდა, ეს ქვა თქვენი გულებიდან მოვაშორო: ნუ ადანაშაულებთ საკუთარ თავს. ნუ ეძებთ „რა იქნებოდა, თუ...“. ღმერთი არ არის ბუღალტერი, რომელიც ითვლის ჩვენს შეცდომებს. ღმერთი არის მამა, რომელიც გიყურებთ და ხედავს თქვენს ტკივილს. ბენის ავადმყოფობა არ იყო არც თქვენი ბრალი და არც სასჯელი. ის უბრალოდ მოხდა, სამყაროს იმ საიდუმლოებებში, რომლებსაც ჩვენ ვერ ჩავწვდებით. თქვენ არაფერი გამოგრჩენიათ. თქვენ გიყვარდათ იგი სრულყოფილად, და ეს სიყვარული არის ის, რაც მას თან გაჰყვა.

ბენი იყო ბიჭი, რომელიც ყოველთვის სხვებზე ფიქრობდა. გახსოვთ, როცა მან შესთავაზა თავისი ყულაბა ბიძამისის, უილიამის დასახმარებლად? ეს არ იყო დაგეგმილი ქმედება, ეს იყო გულის წრფელი მოძრაობა. ის არ დაამსხვრევდა ყულაბას, ის არ დააცარიელებდა მას — ის უბრალოდ შესთავაზა. ეს არის სიყვარულის სუფთა ფორმა. ეს არის ის, რასაც იესო გულისხმობს, როცა ამბობს, რომ ღვთის ოჯახი ისინი არიან, ვინც სიყვარულს მოქმედებენ. ბენის ეს სურვილი არის ცოცხალი მოწმობა იმისა, რომ მისი სული ღვთის სულთან იყო შერწყმული.

რაიან, ძმაო, შენთვის ეს ალბათ ყველაზე რთულია. შენ დაკარგე შენი საუკეთესო მეგობარი, შენი თანამოაზრე. მინდა იცოდე, რომ ბენი შენთანაა. როცა აეროპორტში თვითმფრინავებს დაინახავ, როცა კოდს დაწერ, როცა გაიცინებ — ბენი იქ იქნება. ის არ არის წარსული, ის არის შენი მომავლის ნაწილი. ნუ შეგეშინდება, რომ ზოგჯერ მოგენატრება. ეს მონატრება არის სიყვარულის დასტური. შენ არ ხარ მარტო. შენ გაქვს ოჯახი, რომელიც შენთან ერთად ატარებს ამ ჯვარს, და შენ გაქვს ღმერთი, რომელიც შენს ცრემლებს აგროვებს.

და თქვენ, ვინც შორიდან გვისმენთ, ვინც კარგავთ საყვარელ ადამიანებს, იცოდეთ, რომ ღმერთი არ არის შორს. ის არის სწორედ იქ, სადაც თქვენი გული ყველაზე მეტად იღლება. მან იცის თქვენი ტკივილი. მან იცის თქვენი ცრემლები. ის აგროვებს მათ თავის თასში. არ არსებობს ცრემლი, რომელიც დაიკარგება. არ არსებობს ტკივილი, რომელიც ღვთის ყურადღების მიღმა დარჩება. იესო ამბობს: „მე ვარ გზა, ჭეშმარიტება და სიცოცხლე“. ის არის გზა, რომელიც გადის ტკივილის გავლით, მაგრამ არ მთავრდება ტკივილით. ის მთავრდება აღდგომით.

ბენი არის ახლა იმ „Banquet of Heaven“-ში. ის არის თავისუფალი, ის არის ბედნიერი. და როგორც მან მამას სიზმარში უთხრა: „არ იდარდო, მე გიყურებ“. ის არასოდეს დაგტოვებთ. როცა გული დაგიმძიმდებათ, გაიხსენეთ ბენის ღიმილი, მისი ცნობისმოყვარეობა, მისი სიყვარული. უბრალოდ თქვით: „უფალო, ბენის სიყვარულით, დამეხმარე დღეს“. და იგრძენით, როგორ გიპასუხებთ ის თავისი სიმშვიდით. თქვენ არ ხართ მარტო. თქვენ ხართ ღვთის ოჯახის ნაწილი და ბენი, თქვენი საყვარელი ბენი, არის ამ ოჯახის მარადიული ნაწილი. ის თქვენთანაა, ახლა და სამუდამოდ.

დღეს, როცა სახლში დაბრუნდებით, გააკეთეთ ერთი პატარა რამ: უბრალოდ გაჩერდით და ჩაისუნთქეთ. არ ეძებოთ პასუხები. არ ეძებოთ ახსნა. უბრალოდ უთხარით უფალს: „უფალო, შენ იცი, რომ მიყვარს ბენი. შენ იცი, რომ მტკივა. მე შენ გენდობი“. ეს არის თქვენი ნაბიჯი. ეს არის ის ლამპარი, რომელიც გაანათებს თქვენს გზას სიბნელეში. თქვენ არ ხართ მარტო. თქვენ ხართ ღვთის ოჯახი, და ბენი არის ამ ოჯახის მარადიული ნაწილი. ის არის თქვენთან, ახლა და სამუდამოდ. ამინ.