Laugardagur á tuttugasta og fimmta viku á venjulegum tíma

Við stöndum hér í dag og horfum yfir lífið, ekki sem vísindamenn sem mæla fjarlægðir, heldur sem pílagrímar sem leita að merkingu. Í fyrsta lestri dagsins hljómar rödd Prédikarans, rödd sem þekkir bæði sólskinsdaga æskunnar og þann óhjákvæmilega skugga sem fylgir endalokum allra hluta. „Fagna, ungi maður, í æsku þinni,“ segir hann, og við getum ekki annað en hugsað til Benjamíns. Hann var ungur maður sem tók þessari hvatningu bókstaflega. Hann fagnaði lífinu með forvitni sem engin takmörk þekkti. Hann var ekki bara að læra stærðfræði eða tækni; hann var að reyna að skilja þann heim sem Guð hafði skapað. Ég sé hann fyrir mér, þennan unga mann, þar sem hann stendur með augun full af lífi, kannski að velta fyrir sér gangverki flugvélar eða hvernig hægt væri að kóða eitthvað nýtt. Hann átti þessa ótrúlegu hæfileika, en það sem gerði hann að þeim Ben sem við elskum, var ekki greindin ein, heldur þessi hljóðláta, milda nærvera hans.

Prédikarinn talar um „silfurbandið“ sem slitnar og „gullskálina“ sem brotnar. Það eru myndir sem við þekkjum of vel. Þegar lífið er svo stutt, þegar það virðist eins og grasið sem sprettur um morguninn en visnar fyrir kvöldið, þá leitum við svara. Við spyrjum: Hvers vegna? Hvers vegna var þessi bjarta stjarna tekin svo snemma? Ég vil að við dveljum við þessa mynd: Benjamín, sem í sinni ótrúlegu hjartahlýju, bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum, William. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gjörð drengs sem vissi ekki hvað hann var að gera; þetta var gjörð drengs sem skildi að það sem við eigum er ekki okkar eigið, heldur gjöf sem á að nota til að létta byrðar annarra. Þetta er kjarninn í því sem Jesús kennir okkur.

Í guðspjallinu segir Jesús: „Sonur mannsins verður að líða margt.“ Lærisveinarnir skildu það ekki. Þeir voru hræddir við að spyrja. Það er svo mikilvægt að viðurkenna þennan ótta. Við erum líka hrædd við að spyrja Guð um það sem við skiljum ekki. Við erum hrædd við að spyrja hvers vegna sorgin er svona þung. En Jesús stendur ekki fyrir utan sársauka okkar. Hann gengur inn í hann. Hann varð að líða svo hann gæti verið með okkur í hverju því augnabliki þegar við finnum til vanmáttar.

Alan og Thao, ég veit að þið berið þunga sem enginn foreldri ætti að þurfa að bera. Ég veit að það eru stundir þar sem þið veltið fyrir ykkur hvort þið hafið misst af einhverju, hvort eitthvað hefði getað verið öðruvísi. Ég vil segja ykkur þetta af öllu hjarta: Þið eruð ekki sek. Það er engin ástæða til að leita að sök hjá ykkur sjálfum. Veikindi eru aldrei refsing. Þau eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað. Það var ekkert sem þið gátuð gert öðruvísi. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri fórnfýsi að enginn getur krafist meira. Þið voruð honum allt. Þegar þið hugsið um hann, ekki hugsa um það sem þið gátuð ekki bjargað, heldur hugsið um þá ást sem þið gáfuð honum. Sú ást er ekki horfin; hún er geymd í Guði. Þið eruð ekki aðeins foreldrar sem misstu son, þið eruð foreldrar sem elskuðu hann til himins.

Ryan, bróðir minn, ég veit að þú saknar hans. Ég veit að það er svo margt sem þú vilt segja honum, svo margt sem þú vilt deila með honum. Mundu að Benjamín er ekki horfinn. Hann er í ljósinu. Hann er í „veislu himinsins“, þar sem engin flugvél er of hátt uppi og engin tækni of flókin. Hann er að fylgjast með þér. Hann er stoltur af þér. Hann vill að þú haldir áfram að vera þú sjálfur, að þú haldir áfram að dreyma. Þið eruð tengdir á þann hátt sem dauðinn getur aldrei rofið.

Stundum erum við eins og lærisveinarnir; við erum hrædd við að spyrja, hrædd við að horfast í augu við sannleikann. En Jesús segir okkur að vera ekki hrædd. Hann er sá sem þurrkar hvert tár. Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur. Benjamín er kominn heim. Og við, sem erum eftir, erum kölluð til að halda áfram að elska, halda áfram að gefa, og halda áfram að horfa upp.

Þegar þið gangið út í dag, þá langar mig að þið gerið eitt lítið, hljóðlátt verk í nafni Bens. Það þarf ekki að vera stórt. Kannski er það að brosa til einhvers sem þú veist að á erfitt. Kannski er það að hjálpa einhverjum án þess að láta á þér bera. Leyfið kærleika hans að flæða í gegnum ykkur. Það er þessi kærleikur sem heldur okkur uppi þegar við getum ekki staðið sjálf. Og þegar sorgin kemur eins og bylgja, þá skuluð þið minnast þess að Jesús stendur við hlið ykkar. Hann er sá sem þurrkar hvert tár. Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur. Benjamín er kominn heim. Og við, sem erum eftir, erum kölluð til að halda áfram að elska, halda áfram að gefa, og halda áfram að horfa upp – þangað til við hittumst aftur, augliti til auglitis. Amen.