Fimmtudagur í 29. viku ársins

Við þekkjum öll þá tilfinningu þegar við stöndum frammi fyrir einhverju sem er svo stórt að það virðist ekki rúmast í orðum. Stundum er það fegurðin við sólarlagið, stundum er það þunginn í hjartanu þegar við horfum á tóman stól. Í dag, þegar við minnumst Benjamins Vo, fjórum mánuðum eftir að hann fór heim til Guðs, erum við minnt á þessa stærðfræði kærleikans sem Páll postuli lýsir svo fallega í Efesusbréfinu. Hann biður um að við megum „hafa styrk til að skilja með öllum heilögum hver sé breiddin og lengdin, hæðin og dýptin“ á kærleika Krists.

Benjamin var drengur sem skildi þessa dýpt betur en margir fullorðnir. Hann var ekki bara drengur með skarpan huga, sem gat leyst flókin stærðfræðidæmi eða kafað ofan í tækniheima sem flestum okkar eru framandi. Hann var drengur með hjarta sem var „rótað og grundvallað í kærleika“. Þegar hann var aðeins fimmtán ára gamall, bauðst hann til að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum, William, sem þjáðist af heilablóðföllum. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gjörð drengs sem var að reyna að sanna sig; þetta var náttúruleg útgeislun af því kærleiksríka hjarta sem Guð hafði skapað. Það var eins og hann skildi, með einhverri dularfullri innsýn, að það sem við eigum er aðeins gefið okkur til að vera öðrum til blessunar.

Í guðspjalli dagsins talar Jesús um eld. „Ég er kominn til að kveikja eld á jörðu,“ segir hann. Þetta er ekki eyðandi eldur, heldur eldur sem hreinsar, eldur sem krefst þess að við veljum, eldur sem breytir öllu. Og þessi eldur getur stundum valdið sundrung, eins og Jesús segir. Það er erfitt að heyra, sérstaklega þegar við erum að reyna að halda fjölskyldunni saman í gegnum sorgina. En Jesús er að segja okkur að fylgni við hann er ekki alltaf auðveld leið. Hún krefst þess að við horfum dýpra en á yfirborðið.

Kæru Alan og Thao, mamma og pabbi, og Ryan, kæri bróðir. Ég veit að síðustu mánuðir hafa verið eins og að ganga í gegnum eld. Ég veit að þið berið þunga sem enginn foreldri eða bróðir ætti að þurfa að bera. Stundum læðist sú hljóðláta, þunga spurning að ykkur: „Hvað missti ég af? Hvað hefði ég átt að gera öðruvísi? Hefði ég getað bjargað honum?“ Ég bið ykkur að heyra þetta í dag, í þessu helga rými, með fullri alvöru og kærleika: Þið eigið enga sök. Sjúkdómar eru aldrei refsing, þeir eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi gert eða misst af einhverju. Það var ekkert í valdi ykkar til að breyta því sem var handan allrar mannlegrar stjórnar. Þið elskuðuð Benjamin með svo stórri og lifandi ást að enginn hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki. Hann sér ykkur í tárunum, hann sér ykkur í þreytunni, og hann faðmar ykkur eins og þið eruð. Leyfið þessum þunga steini að falla af herðum ykkar. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð. Benjamin var ekki veikur vegna þess að einhver gerði eitthvað rangt. Hann var bara drengur sem Guð elskaði svo heitt að hann kallaði hann heim til sín.

Eldurinn sem Jesús talar um er líka eldurinn sem Benjamin bar í hjarta sínu. Hann var svo forvitinn, svo lifandi, svo fullur af draumum – eins og draumnum um „con chim airlines“. Það var ekki bara tækniáhugi; það var löngun drengs sem vildi að heimurinn væri stærri, nær og tengdari. Hann vildi fljúga. Og núna, þegar við hugsum um hann, þá er hann þar sem engin takmörk eru, þar sem hann getur flogið um í ljósi Guðs. Hann er ekki lengur bundinn af neinu sem hélt honum niðri hér á jörðinni.

Ryan, kæri bróðir, ég veit að það eru stundir þar sem þú saknar hans svo sárt. Þú vilt deila með honum nýjum uppgötvunum, nýjum tölvuleikjum, nýjum draumum. En mundu að þessi tenging, þessi bróðureign sem þið deilduð, hún er ekki bundin við þennan heim. Hún er hluti af eilífðinni. Þegar þú ert að læra, þegar þú ert að búa til eitthvað nýtt, þá er Benjamin með þér. Hann er stoltur af þér. Haltu áfram að lifa fyrir hann, haltu áfram að vera þessi góði og sterki drengur sem hann elskaði svo heitt. Þú ert ekki einn. Þú ert hluti af ást sem nær yfir landamæri himins og jarðar.

Við skulum taka þetta með okkur út í daginn: Að vera vakandi. Að vera vakandi fyrir kærleikanum sem umlykur okkur, jafnvel í sorginni. Að vera vakandi fyrir því að við erum hluti af stóru heimili Guðs. Þegar við gerum eitt lítið verk í nafni Benjamins – hvort sem það er að hjálpa einhverjum, sýna blíðu, eða bara að gefa af okkur eins og hann vildi gera með sparibaukinn sinn – þá erum við að kveikja á ljósunum okkar. Við erum að segja við Guð: „Hér erum við, Drottinn, við erum tilbúin að elska.“

Benjamin Vo er núna í ljósinu. Og við, sem erum enn á leiðinni, skulum ganga með þá vissu að við erum á leiðinni heim. Þar sem engin tár eru, þar sem enginn aðskilnaður er, og þar sem „con chim airlines“ flýgur um í eilífum friði kærleikans. Það er engin spurning um að Guð elskar ykkur. Það er engin spurning um að Benjamin er í góðum höndum. Það er engin spurning um að þið eruð ekki ein. Mætið deginum í dag með þá vissu að þið eruð kölluð til að vera full af fyllingu Guðs, rétt eins og Benjamin er núna. Amen.