26. sunnudag sunnudagur á venjulegum tíma

Ímyndið ykkur augnablik þar sem þú stendur við hliðina á einhverjum sem þú elskar heitt. Þið eruð að horfa á eitthvað stórbrotið, kannski flugvél sem rýfur skýin á himninum, eða bara einfalda fegurð dagsins. Það er ekkert flókið við þessa stund; hún er bara hrein, ósnortin og full af nærveru. Þegar ég hugsa um Benjamín, þá sé ég hann oft fyrir mér í svona augnablikum. Hann var ekki bara drengur sem fylgdist með heiminum; hann var drengur sem drakk hann í sig með forvitni sem var næstum því áþreifanleg. Hann var alltaf með augun á himninum, eins og hann vissi innst inni að það væri þar sem hann ætti heima. Þessi forvitni hans, þessi óslökkvandi þrá til að skilja hvernig heimurinn virkar – allt frá flóknum tölvukerfum yfir í einföldustu hamingjustundir fjölskyldunnar – var ekki bara gáfur. Það var hjarta sem var alltaf á hreyfingu, alltaf að leita að því sem er satt og gott.

Í dag lesum við í guðspjallinu um manninn sem átti tvo syni. Hann bað þá báða að fara út í víngarðinn. Annar sagði nei, en iðraðist og fór svo. Hinn sagði já, en fór aldrei. Þetta er saga um hreyfingu hjartans. Það er svo auðvelt að segja já við Guð þegar allt leikur í lyndi, þegar sólin skín og við eigum allt sem við þurfum. En hvað gerist þegar við erum kölluð til að fara út í víngarðinn þegar sársaukinn er þungur, þegar við erum kölluð til að trúa þrátt fyrir að við skiljum ekki? Hvað gerist þegar víngarðurinn er staður sorgarinnar?

Við þurfum að tala um þennan sársauka. Við þurfum að viðurkenna að það er erfitt að vera hér í dag. Þegar þið horfið á tóman stól, þegar þið hugsið um Benjamín, þá er það ekki bara minning sem kemur upp; það er sár sem er enn opið. Það er eðlilegt. Það er mannlegt. Við viljum stundum flýta okkur framhjá sársaukanum til að komast að voninni, en Jesús gerir það aldrei. Hann staldrar við. Hann hlustar. Hann grætur með okkur.

Ezekiel spámaður minnir okkur á að Guð er ekki ósanngjarn. „Er það mín leið sem er ósanngjörn?“ spyr Drottinn. Þetta er erfið spurning þegar við stöndum frammi fyrir missi eins og ykkar. Við spyrjum: Hvers vegna? Af hverju var lífið hans svona stutt? Mig langar að segja ykkur eitt af öllu hjarta, í nafni þess kærleika sem við erum hér til að heiðra: Þið eruð ekki sek. Það er engin ástæða til að leita að sök hjá ykkur sjálfum. Veikindi eru aldrei refsing. Þau eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað. Það var ekkert sem þið gátuð gert öðruvísi. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri fórnfýsi að enginn getur krafist meira. Þið voruð honum allt. Þegar þið hugsið um hann, ekki hugsa um það sem þið gátuð ekki bjargað, heldur hugsið um þá ást sem þið gáfuð honum. Sú ást er ekki horfin; hún er geymd í Guði. Þið eruð ekki aðeins foreldrar sem misstu son, þið eruð foreldrar sem elskuðu hann til himins.

Í Filippíbréfinu hvetur Páll postuli okkur til að hafa í okkur sama hugarfar og var í Kristi Jesú. Hann tók á sig mynd þjóns. Hann auðmýkti sig. Hann gekk alla leið, jafnvel til dauða á krossi. Þetta er ekki bara saga um einhvern annan; þetta er saga um okkur. Þegar við þjáumst, þegar við missum, þá erum við ekki ein. Jesús hefur gengið þessa leið á undan okkur. Hann veit hvað það er að vera hafnaður, hvað það er að vera í myrkrinu. Og vegna þess að hann gekk þessa leið, erum við aldrei ein í okkar eigin pílagrímsferð.

Benjamín var svo ótrúlega gjafmildur. Ég hugsa um það þegar hann bauðst til að gefa allan sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum, William. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gjörð drengs sem vissi ekki hvað hann var að gera; þetta var gjörð drengs sem skildi að það sem við eigum er ekki okkar eigið, heldur gjöf sem á að nota til að létta byrðar annarra. Þetta er kjarninn í því sem Jesús kennir okkur. Það er þessi kærleikur sem heldur áfram að flæða í gegnum ykkur, í gegnum hvern þann sem Benjamín snerti með brosi sínu og nærveru.

Ryan, bróðir minn, ég veit að þú saknar hans. Ég veit að það eru stundir þar sem þú vilt geta talað við hann, geta sýnt honum eitthvað nýtt. Mundu að Benjamín er ekki horfinn. Hann er í ljósinu, þar sem engin flugvél er of hátt uppi og engin tækni of flókin. Hann er að fylgjast með þér. Hann er stoltur af þér. Hann vill að þú haldir áfram að dreyma, að þú haldir áfram að vera forvitinn, að þú haldir áfram að vera þú sjálfur. Þið eruð tengdir á þann hátt sem dauðinn getur aldrei rofið.

Alan og Thao, þið eruð ekki ein. Þegar sorgin kemur eins og bylgja, þá skuluð þið minnast þess að Jesús stendur við hlið ykkar. Hann er sá sem þurrkar hvert tár. Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur. Benjamín er kominn heim. Og við, sem erum eftir, erum kölluð til að halda áfram að elska, halda áfram að gefa, og halda áfram að horfa upp. Það er þessi kærleikur sem heldur okkur uppi þegar við getum ekki staðið sjálf.

Ég vil að þið takið þetta með ykkur út í dag: Benjamín er ekki horfinn. Hann er í Guði. Hann er í „veislu himinsins“, þar sem hann er loksins heill. Hann er að fylgjast með ykkur. Hann elskar ykkur. Og þið munið hitta hann aftur. Þangað til, skulum við lifa þannig að kærleikurinn hans fái að blómstra í gegnum okkur. Gerum eitt lítið verk í nafni hans – bros, hlustun, hjálpsemi – og leyfum því að vera okkar leið út í víngarðinn. Amen.