Föstudagur á þrítugustu viku á venjulegum tíma

Við þekkjum öll þá mynd, þegar við stöndum við gluggann og horfum á heiminn breytast. Stundum er það regnið sem trommar á rúðuna, stundum er það birtan sem breytist með árstíðunum. Í guðspjalli dagsins er Jesús gestur. Hann er í húsi leiðtoga faríseanna á hvíldardegi. Það er spenna í loftinu, því fólkið fylgist með honum. Þeir eru ekki bara að horfa; þeir eru að rýna, að bíða eftir því að hann geri eitthvað sem þeir geta dæmt. Og þá, beint fyrir framan hann, stendur maður sem þjáist af vatnssýki. Þetta er ekki bara sjúkdómur; þetta er þungur, sýnilegur harmur. Jesús stoppar. Hann spyr þá sem eru í kring: „Er leyfilegt að lækna á hvíldardegi eða ekki?“ Þeir þegja. Þeir geta ekki svarað, því hjörtu þeirra eru orðin að steini.

Í þessari þögn, áður en Jesús snertir manninn, er eins og tíminn standi kyrr. Þetta er augnablikið þar sem kærleikur Guðs mætir mannlegri þjáningu. Það er engin tækni, engin flókin útskýring, bara nærvera. Benjamin Vo var drengur sem skildi þessa nærveru. Hann var ekki bara strákur sem var heillaður af AWS-skýjum eða flugvélum eins og Boeing 737; hann var drengur sem skildi að lífið er ekki bara röð af verkefnum sem á að leysa, heldur röð af augnablikum sem á að deila. Hann var svo ótrúlega forvitinn, eins og þegar hann horfði á heiminn með þessari stóru, björtu forvitni. Hann var aldrei hræddur við að læra, aldrei hræddur við að reyna. Hann var strákur sem vildi fljúga, sem dreymdi um „con chim airlines“, og þessi draumur var ekki bara um flugvélar; hann var um frelsi, um að komast hærra, um að sjá lengra.

Kæru Alan og Thao, mamma og pabbi, og Ryan, kæri bróðir, ég veit að það eru dagar þar sem þessi þögn í guðspjallinu er sú eina sem þið finnið. Það er þögnin í húsinu, þögnin við borðið þar sem Ben sat, þögnin í herberginu hans. Og í þeirri þögn læðast stundum að ykkur þær spurningar sem enginn vill eiga: „Hvað ef? Gat ég gert eitthvað meira? Var eitthvað sem ég missti af?“ Ég bið ykkur í dag, í nafni þess kærleika sem Jesús sýndi manninum með vatnssýkina, að leyfa þeirri rödd að þagna. Þið eruð ekki sek. Þið berið enga sök. Sjúkdómar eru aldrei refsing, og þeir eru aldrei afleiðing af því að foreldrar hafi misst af einhverju. Þetta var handan allrar mannlegrar stjórnar. Þið elskuðuð Benjamin með svo stórri og óeigingjarnri ást að enginn hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki. Hann sér ykkur í tárunum, hann sér ykkur í þreytunni, og hann faðmar ykkur eins og þið eruð. Leyfið þessum þunga steini að falla af herðunum. Þið eruð elskuð.

Benjamin var drengur sem átti þessa ótrúlegu gjöf að geta séð þarfir annarra. Munið þið eftir því þegar hann bauðst til að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum, William, þegar hann var veikur? Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gjörð drengs sem var að reyna að sanna sig; þetta var náttúruleg útgeislun af því kærleiksríka hjarta sem Guð hafði skapað í honum. Hann vissi – með þeirri innsýn sem aðeins hrein hjörtu hafa – að það sem við eigum er ekki okkar eigið, heldur gjöf sem á að flæða áfram. Þessi „Well of Love“ sem hefur verið boruð í hans nafni í Vietnam, þetta vatn sem gefur líf, það er framhald af þessu hjarta. Það er Benjamin að gefa ennþá. Það er kærleikurinn hans sem heldur áfram að flæða, rétt eins og vatnið sem gefur þyrstum mönnum líf.

Jesús spyr í guðspjallinu: „Hver yðar, ef sonur hans eða uxi fellur í brunn, drægi hann ekki upp strax á hvíldardegi?“ Þetta er spurning um það sem raunverulega skiptir máli. Þegar við missum einhvern, þá finnst okkur allt annað í heiminum vera óviðkomandi. En Jesús minnir okkur á að kærleikurinn er aldrei í hvíld. Hann er alltaf að vinna, alltaf að lækna, alltaf að draga okkur upp úr myrkrinu. Benjamin er núna í þessum kærleika. Hann er ekki týndur. Hann er í ljósinu, hann er í kærleikanum, hann er í þeim friði sem enginn getur tekið frá honum. Hann er eins og Páll postuli segir í bréfinu til Filippímanna: „Sá sem byrjaði góða verk í yður mun halda því áfram til enda.“ Guð er ekki hættur að vinna í Benjamin, og hann er ekki hættur að vinna í ykkur.

Ryan, kæri bróðir, þú ert líka hluti af þessu verki. Ég veit að það er erfitt að vera „besti vinurinn“ þegar hinn er farinn. En þú ert ekki einn. Þegar þú ert að læra, þegar þú ert að hanna eitthvað nýtt, þegar þú ert að hlæja að einhverju sem þið tveir hefðuð skilið, þá er Benjamin með þér. Hann er stoltur af þér. Hann fylgist með þér með þessu fallega, milda brosi. Þú ert ekki að bera þetta einn. Guð heldur utan um ykkur öll.

Við skulum taka þetta með okkur út í daginn: Að vera eins og Jesús. Að vera tilbúin að hætta öllu fyrir kærleikann. Þegar við gerum eitt lítið verk í nafni Benjamins – hvort sem það er að hjálpa einhverjum, sýna blíðu, eða bara að vera til staðar fyrir hvert annað – þá erum við að bera ávöxt. Við erum að segja við Guð: „Drottinn, ég treysti þér, jafnvel þegar ég skil ekki.“

Benjamin Vo er núna í ljósinu. Og við, sem erum enn á leiðinni, skulum ganga með þá vissu að við erum á leiðinni heim. Þar sem engin tár eru, þar sem enginn aðskilnaður er, og þar sem við munum öll hittast aftur. Þangað til, haldið ykkur við þann kærleika sem Benjamin gaf ykkur. Hann er ekki týndur. Hann er lifandi í Guði. Hann er að fylgjast með ykkur, með sínu milda brosi, með þeirri gleði sem hann bar alltaf í hjarta sér. Megi Guð blessa ykkur, megi hann styrkja ykkur, og megi hann minna ykkur á á hverjum degi að þið eruð elskuð. Amen.