Vrydag van die Dertigste Week in Gewone Tyd

Daar is 'n sekere manier waarop 'n mens na die horison kyk wanneer jy op 'n lughawe staan, wag vir daardie eerste flits van 'n metaalvlerk wat deur die wolke breek. Dit is 'n kyk van verwagting, van 'n droom wat nog nie heeltemal besef is nie. Ek dink vandag aan Benjamin. Ek dink aan hoe hy daar gestaan het, sy oë vol van die wonder van vlieg, sy verstand reeds besig om die komplekse roetes van 'Con Chim Airlines' in sy gedagtes uit te stippel. Hy was 'n seun wat nie net op die aarde geleef het nie; hy het met sy hart in die lug gebly. Daardie glimlag van hom, wanneer hy oor sy vliegtuie gepraat het, was nie net 'n seun se vreugde nie; dit was 'n venster na die lig van God wat in hom geskyn het.

In die Evangelie van vandag sien ons Jesus by 'n ete. Dit is die Sabbat, 'n dag van rus, maar Jesus sien iets anders. Hy sien 'n man wat ly aan 'n siekte wat hom swaar maak, wat hom vashou. Die Fariseërs kyk na Jesus, hulle oë vol van die wette wat hulle so sorgvuldig bewaak. Hulle wag om te sien wat Hy gaan doen. En Jesus, met daardie goddelike deernis wat nooit deur menslike reëls ingeperk kan word nie, vra die vraag: 'Is dit geoorloof om op die sabbat te genees of nie?' Hy wag nie vir 'n antwoord nie. Hy neem die man, Hy genees hom, en Hy stuur hom weg. Hy sê vir hulle: 'Wie van julle, as sy seun of sy os in 'n put val, sal hom nie dadelik op die sabbatdag uithaal nie?'

Dit is 'n kragtige beeld. 'n Put. 'n Plek van duisternis, van afsondering, 'n plek waar 'n mens nie self kan uitkom nie. Jesus se hart is altyd daar waar die nood die grootste is. Hy is die Een wat die hand uitsteek in die put. Hy is die Een wat die las verlig.

Laat ons nou die waarheid in die oë kyk, want troos wat nie die werklikheid aanraak nie, is geen troos nie. Vier maande het verloop sedert Benjamin huis toe gegaan het na die Vader, en ek weet dat die leemte in julle huis, Alan, Thao en Ryan, nog steeds soos 'n oop wond voel. Die lewe voel soms soos daardie put in die Evangelie—donker, koud, en ver van die lig. Daar is oggende wanneer die werklikheid soos 'n swaar gewig op julle bors druk. Soms, in die stilte van die nag, sluip die skaduwee van skuldgevoel in. Julle mag dalk wonder: 'Het ons iets gemis? Kon ons sy hand sterker vasgehou het?' Luister vandag mooi na my: siekte is nooit 'n straf nie. Dit is nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie swaar klip van menslike skuld nou van julle harte afrol. God is geen aanklaer nie; Hy is 'n Vader wat julle in sy arms vashou. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld kom soos 'n storm uit die bloute, nie omdat iemand iets verkeerd gedoen het nie, maar omdat ons in 'n wêreld leef wat nog wag op die volle herstel van alles in Christus. Julle het niks gemis nie. Julle het hom liefgehad met 'n liefde wat selfs die dood oorskry. God se liefde vir Benjamin was nie minder as julle eie nie; dit was die bron daarvan.

Kyk dan na die eerste lesing. Paulus skryf aan die Filippense: 'Ek is vol vertroue dat Hy wat 'n goeie werk in julle begin het, dit sal voleindig tot op die dag van Christus Jesus.' Dit is 'n belofte. 'n Goeie werk. Benjamin se lewe was so 'n werk. Dit was nie 'n onvoltooide projek nie; dit was 'n meesterstuk van liefde en nuuskierigheid. Paulus sê ook: 'Ek dra julle in my hart.' Dit is presies wat Benjamin gedoen het. Hy het mense in sy hart gedra. Onthou julle hoe hy op sy vyftiende, sonder dat iemand hom gevra het, sy ouers vertel het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe dié deur die swaarkry van 'n beroerte gegaan het? Hy het dit nooit stukkend geslaan of uitgegee nie—dit was nie nodig nie, sy oom het gehad wat hy nodig gehad het—maar die offer self, die onselfsugtige bereidwilligheid om alles wat hy gehad het aan te bied vir iemand anders, was 'n teken van 'n siel wat reeds geweet het wat liefde beteken. Hy het sy lewe nie vir homself gehou nie. Hy het dit gedeel.

Daardie liefde hou nie op nie. Kyk hoe sy lewe vandag nog vrugte dra. In 'n verre dorpie in Cà Mau, bring 'n skoonwaterbron—sy 'Well of Love'—lewende water aan mense wat dors is. Die water stroom in sy naam, 'n bewys dat 'n lewe wat so vol liefde gegee is, nooit sterf nie. Dit bly vloei. Dit bly lewe bring. Dit is die 'goeie werk' waarvan Paulus praat. Dit gaan voort, selfs al sien ons dit nie met ons eie oë nie.

Ryan, my broer, jy wat nou die stilte in die huis met jou eie drome vul: moenie bang wees om vorentoe te stap nie. Jou broer Benjamin kyk na jou met daardie selfde warm glimlag wat jy onthou. Die herinneringe van julle tye saam—die speletjies, die avonture, die dae wat julle saam deurgebring het—is nie weg nie. Hulle is vasgevleg in die mure van julle gesin se huis. Benjamin is nie 'n afwesigheid nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat jou herinner om met moed te leef, om jou eie drome na te jaag, en om sterk te wees vir jou ouers. Benjamin sou wou hê dat jy jou vlerke sprei en vlieg. Hy is by jou in elke stap, en hy bid vir jou by die Vader. Jy dra sy nalatenskap in jou eie hart.

Jesus het die man uit die put gehaal. Hy het hom vrygemaak. Benjamin is nou vry. Hy is by die 'Banquet of Heaven', saam met heiliges soos Carlo Acutis, in die teenwoordigheid van die Vader. Hy is vry van elke beperking, vry van elke pyn. Hy vlieg nou in die lig van God, en hy bid vir julle. Hy is nie meer in die put nie; hy is in die lig.

Neem hierdie gedagte saam met jou uit hierdie kerk uit: Jy is nie 'n vreemdeling in hierdie huis nie. Jy is 'n medeburger van die heiliges, 'n lid van die huisgesin van God. Wanneer die dae swaar word en die pyn jou oorval, haal diep asem en onthou dat God se huis groot genoeg is vir al jou trane. Benjamin is tuis, veilig by die Vader. Sy liefde, sy lag, daardie onvergeetlike glimlag oor 'Con Chim Airlines'—dit alles is in God se bewaring. Mag die Here julle seën, julle bewaar, en julle die vrede gee wat alle verstand te bowe gaan. Benjamin Vo, mag jou vlug deur die ewige hemel vry en vreugdevol wees, in die teenwoordigheid van die Vader. En mag julle, sy gesin, die krag vind om elke dag weer te begin, wetende dat julle nooit alleen is nie. Die Here is met julle. Dra hierdie vrede met julle uit die kerk uit: dat niks wat uit liefde gegee is, ooit verlore gaan nie. Benjamin is by God, en God is by julle. Amen.