Fees van die Heilige Aartsengele Migael, Gabriël en Rafael

Dit begin dikwels met ’n stil, byna onmerkbare oomblik. Dink aan daardie toneel in die Evangelie: Nathanaël wat onder die vyeboom sit. Dit is nie ’n groot, openbare vertoon nie. Hy is bloot daar, in die skaduwee van die blare, besig met sy eie gedagtes, dalk besig om te bid of te droom. Jesus sien hom. Nie net sien Hy hom met die oog nie, maar Hy sien hom met die hart. 'Ek het jou gesien onder die vyeboom,' sê Hy. Dit is die begin van alles. Dit is die oomblik waar die hemel die aarde aanraak.

Benjamin Vo was ook so ’n seun. Hy het die vermoë gehad om in die stilte van sy eie gedagtes te leef, of dit nou was terwyl hy besig was met die kodes van sy AWS-omgewings, of wanneer hy in ’n lughawe-terminale gesit het en na die vliegtuie gekyk het. Daar was ’n helderheid in sy gees, ’n soort innerlike fokus wat hom in staat gestel het om dinge te verstaan wat vir baie van ons verborge bly. Hy was nie net ’n seun van hierdie wêreld nie; hy was ’n seun wat altyd effens verder gekyk het, asof hy geweet het dat daar meer is as wat die menslike oog kan waarneem. Dink aan daardie beeld van hom in Parys, met die Eiffeltoring op die agtergrond, sy hande rustig in sy skoot, sy glimlag so sag en vreedsaam. In daardie oomblik was hy nie besig met die kompleksiteite van die lewe nie; hy was in die teenwoordigheid van die skoonheid. En dit is presies waar hy nou is.

Alan en Thao, dit is nou drie maande sedert Ben na die Hemel teruggekeer het. Ek weet dat die pyn soms soos ’n woeste stroom is wat deur die huis vloei. Daar is die leë stoele, die stilte waar daar voorheen gelag was, die herinnering aan die manier waarop hy elke oggend sy pa gegroet het met ’n 'Goeie môre, Pa.' Die pyn van verlies is nie ’n teken van swakheid nie; dit is die bewys van die diepte van julle liefde. Maar ek wil vandag, in die lig van die aartsengele wat voor die troon van God staan, ’n steen van julle harte afrol. Soms, in die donker ure van die nag, vra julle julleself af: 'Het ek iets gemis? Kon ek meer gedoen het? Was daar ’n teken wat ek nie raakgesien het nie?' Asseblief, hoor my vandag: julle is vry van daardie skuld. Die siekte wat Benjamin se lewe aangeraak het, was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van ’n fout wat julle gemaak het nie. Dit was nie die resultaat van enigiets wat julle nagelaat het nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur soos die wind wat waai—sonder menslike oorsaak, sonder menslike skuld. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie. Julle was sy hele wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat die Here die las van hierdie skuldgevoel van julle skouers afneem.

Die eerste lesing uit die boek Daniël beskryf die visioen van die 'Oue van Dae' en die 'Een soos ’n menseseun'. Dit is ’n beeld van die hemelse hofhouding, waar duisende en duisende die Here dien. Dit is die plek waar Ben nou is. Hy is nie verlore nie; hy is tuis. Hy is by die 'Banquet of Heaven', in die teenwoordigheid van die Engele wat die lof van God besing. Wanneer ons na die aartsengele Migael, Gabriël en Rafael kyk, sien ons die boodskappers van God se liefde. Hulle is diegene wat die hemel oopmaak. Jesus sê vir Nathanaël: 'Jy sal groter dinge as dit sien... jy sal die hemel geopen sien en die engele van God wat opklim en neerdaal op die Seun van die mens.' Dit is die Hinge van ons geloof: dat die hemel nie ver weg is nie. Dit is oop. Die engele is voortdurend besig om tussen ons en God te beweeg.

Benjamin het hierdie hemelse gees in sy eie lewe uitgeleef. Dink aan sy aanbod om sy hele spaarvarkie te gee om sy oom William te help. Hy het dit nie stukkend geslaan nie, want dit was nie nodig nie, maar in sy hart was die offer volkome. Dit is die soort liefde wat God behaag. Dit is die soort liefde wat die hemel oopmaak. Dit is ’n liefde wat nie vra vir erkenning nie, maar net wil gee. Dit is die nalatenskap van ’n seun wat geleer het dat die ware rykdom nie in die goed wat ons besit lê nie, maar in die manier waarop ons onsself aan ander gee. Sy 'Con Chim Airlines' was dalk ’n droom, maar die liefde wat hy gedeel het, was werklik. Dit is die liefde wat nou deur die 'Well of Love' in Vietnam voortvloei, wat lewe bring aan die dorstiges, wat hoop gee aan die armes. Sy lewe was ’n teken van God se goedheid.

Ryan, my broer, jy wat so nou aan Ben verbonde is, weet dat jy nie alleen is nie. Jy dra die herinneringe van die pretparke, die gesprekke oor vliegtuie, die drome wat julle gedeel het. Moenie bang wees om daardie herinneringe te koester nie. Wanneer jy na die lug kyk, is Ben daar. Wanneer jy na die toekoms kyk, is sy invloed daar. Jou lewe is ’n voortsetting van die liefde wat julle saam gebou het. Jy hoef nie die lewe alleen te beplan nie; God is die een wat die koers bepaal, en Hy doen dit met ’n liefde wat nooit faal nie. Jy is die bewaker van sy glimlag, die draer van sy nalatenskap. Wees sag met jouself, net soos Ben sag was met ander. Jou broer kyk na jou met trots. Hy is by jou in elke stap wat jy gee.

Daar is ’n troos in die wete dat God die lewensasem terugneem na Homself. Ben is nou by die Bron van alle lewe. Hy is nie meer beperk deur die broosheid van die liggaam nie. Hy is in die 'Banquet of Heaven', in die teenwoordigheid van die Vader, by die Heilige Moeder Maria, en in die geselskap van ander heiliges soos Carlo Acutis. Hulle verstaan wat dit beteken om jonk te wees en die ewigheid in die oë te kyk. Hulle bid vir julle. Hulle vra dat julle sal aanhou lewe, aanhou liefhê, en aanhou hoop. Die lewe is ’n geskenk, selfs wanneer dit kort is. Dit is die liefde wat ons gee wat bly voortbestaan.

Ek vra julle vandag: dra die hoop van die opstanding met julle saam. Moenie toelaat dat die hartseer julle verhinder om weer te lag nie. Ben sou wou hê dat julle lag wanneer julle aan sy drome dink. Hy sou wou hê dat julle die lewe geniet, want hy het dit so liefgehad. Die lewe is ’n geskenk. Die liefde wat ons gee bly voortbestaan. Laat ons vanaand, wanneer die stilte weer kom, nie bang wees nie. Laat ons onthou dat God die Rots is. Hy is die Een wat die gebroke hart weer heelmaak in die ewigheid. Hy is die Een wat die goue bak weer vul met die wyn van die ewige vreugde. Benjamin Vo, ons seun, ons broer, ons vriend—rus in vrede. Mag jou glimlag ons altyd herinner dat die dood nie die laaste woord is nie. Die laaste woord is liefde. En die liefde bly vir ewig. Amen.