Saterdag van die Vier-en-twintigste Week in Gewone Tyd

Ons lewe dikwels asof die wêreld wat ons kan aanraak—die mure van ons huis, die skerms van ons rekenaars, die vaste grond onder ons voete—die enigste werklikheid is. Ons meet ons dae in take, in prestasies, in die logiese opeenvolging van oorsaak en gevolg. Ons kyk na die graan wat ons saai, en ons verwag ’n spesifieke oes. Dit is hoe ons brein werk; dit is hoe ons die lewe beheer. Maar vandag, in die skriflesings, breek God deur daardie klein wêreld van ons met ’n beeld wat radikaal anders is. Paulus praat van die saad wat sterf om lewe te gee, en Jesus vertel van die saaier wie se saad op verskillende gronde val. Ons kyk vandag na die aarde, en ons word gedwing om op te kyk na die Hemel.

Benjamin Vo het hierdie wêreld met ’n skerp, pragtige nuuskierigheid bekyk. Hy was ’n seun wat die logika van wiskunde en die struktuur van wolk-infrastruktuur kon verstaan met ’n gemak wat baie volwassenes laat grynslag het. Hy het die wêreld gesien as ’n stelsel wat ontdek kan word. Maar daar was in hom, in daardie jong siel van vyftien jaar, ook ’n ander soort wysheid—’n wysheid wat nie in kodes of berekeninge lê nie, maar in die sagte, onvoorwaardelike vermoë om lief te hê. Dink aan die beeld van hom, barefoot op ’n klein wit trappie op die patio, met sy hande sagkens gevou en ’n blik wat soos ’n venster na sy binneste oopstaan. Dit was nie die blik van ’n seun wat die wêreld wou oorwin nie, maar van een wat dit wou bemin.

Alan, Thao, en Ryan, ek weet dat die afgelope drie maande soos ’n ewigheid voel. Die stilte in julle huis is nie net ’n afwesigheid van geraas nie; dit is ’n teenwoordigheid wat julle elke dag moet navigeer. Julle dink aan Ben, en die pyn is soos ’n skerp klip in die skoen. Soms, in die donker van die nag, kom daardie fluistering wat vra: 'Waarom het die saad nie vrug gedra soos ons gehoop het nie?' Julle wonder of julle iets gemis het, of daar iets was wat julle moes gedoen het om die loop van dinge te verander. Luister vandag na my, asseblief: Daardie siekte was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van enigiets wat julle gedoen of nagelaat het nie. God is nie ’n aanklaer wat in die skaduwees wag om julle te beskuldig nie. Hy is die Vader wat julle trane tel. Geen hoeveelheid waaksaamheid kon die pad verander het nie. Laat die Here vandag daardie swaar klip van skuldgevoel van julle harte afrol. Julle is vry. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie.

In die Evangelie sien ons die saaier. Die saad val op die pad, op rotsagtige grond, tussen dorings, en op goeie grond. Ons lewe is dikwels ’n mengsel van hierdie gronde. Soms voel ons hart soos die rotsagtige grond—droog, sonder vog, waar die vreugde vinnig verdor onder die hitte van die lewe. Ons voel hoe die angste en die bekommernisse van die lewe soos dorings ons keel toedruk. Ons vra onsself af: 'Waar is die honderdvoudige vrug?' Benjamin se lewe, hoewel kort, was daardie goeie grond. Hy het die woord met ’n vrygewige en goeie hart ontvang. Dink aan daardie oomblik toe hy sy ouers vertel het dat hy sy hele spaarvarkie wou weggee om sy oom William te help. Hy het dit nie stukkend geslaan nie—dit was nie nodig nie—maar die offer was daar. Dit was die vrug van ’n hart wat nie vir homself geleef het nie. Dit is die tipe vrug wat nie vergaan nie.

Paulus sê vir ons: 'Dit word gesaai in verganklikheid, dit word opgewek in onverganklikheid.' Dit is die kern van ons hoop. Die liggaam wat ons sien, die seun wat ons vashou in ons herinneringe, is net die begin. Soos die koringkorrel wat in die grond moet val om lewe te gee, so is Benjamin nou in die teenwoordigheid van God. Hy is nie meer die seun wat moes veg teen die broosheid van die liggaam nie; hy is nou die seun wat in die krag van die Gees leef. Hy is by die 'Banquet of Heaven', vry van enige pyn, vry van enige toets. Hy het die toetse geslaag, soos hy vir sy pa in daardie droom gesê het: 'Baie, test nào con cũng qua hết.' Ja, Benjamin, jy het geslaag. Jy het die wedloop voltooi met ’n hart vol liefde.

Ryan, my broer, jy wat so nou aan Ben verbonde was, weet dat hy by jou bly. Wanneer jy na die lug kyk en die vliegtuie sien, wanneer jy met daardie selfde nuuskierigheid as jou broer die wêreld verken, dan leef hy deur jou. Jy is nie alleen in hierdie reis nie. Die liefde wat julle gedeel het, is nie iets wat in die verlede vasgevang is nie; dit is ’n lewende krag. Benjamin se naam, Đại Dương, beteken 'Groot Oseaan'. Die liefde wat hy gegee het, stroom verder soos ’n weldadige water wat lewe gee in plekke waar mense dors is, net soos die skoonwaterput in Vietnam wat in sy naam gebou is. Sy lewe is ’n stroom wat aanhou vloei na diegene wat dit nodig het.

Soms dink ons dat ons die lewe moet beheer, soos Ben se briljante verstand wat hom laat droom het van ingewikkelde kodes en stelsels. Maar die Evangelie leer ons dat die grootste wysheid nie in beheer lê nie, maar in oorgawe. Die saad wat vrug dra, is die saad wat homself oorgee aan die grond. Ben het homself oorgegee aan die liefde van sy ouers en aan die liefde van God. En nou is hy tuis.

Wat neem ons vandag saam met ons? Ons neem die wete dat ons nooit alleen is nie. As jy vandag nie kan dans nie, is dit oukei. As jy vandag net kan huil, is dit oukei. God is by jou in die trane, net soos Hy by jou was in die lag. Die liefde wat julle vir Ben het, is nie ’n las nie; dit is ’n lig. Hou daardie lig vas wanneer die nag donker word. Benjamin is nie weg nie. Hy is in die hart van God, en hy is in die hart van julle gesin. Hy wag vir julle. Hy kyk na julle met daardie glimlag wat nou volmaak is, vry van alle aardse toetse. Mag die vrede van God, wat alle verstand te bowe gaan, julle harte en gedagtes bewaar in Christus Jesus. Benjamin Đại Dương Vo, rus in die vrede van die Here. Bid vir ons almal, en mag jou glimlag altyd ’n lig wees wat vir ons die pad wys, totdat ons eendag weer saam mag wees in die lig wat nooit sal verdwyn nie. Amen.