Laugardagur á tuttugustu og fjórðu viku á venjulegum tíma

Við þekkjum öll þá stund þegar við gróðursetjum eitthvað í jörðina. Það er athöfn sem krefst þolinmæði og trúar. Við tökum smátt fræ, oft svo óverulegt að við gætum misst það úr greipum okkar, og við felum það myrkri jarðarinnar. Við vitum að það mun ekki gerast neitt strax. Það er þögn, það er bið, það er eins og ekkert sé að gerast þarna niðri í moldinni. En undir yfirborðinu er lífið að vinna sitt verk. Páll postuli talar til okkar í dag um þetta leyndarmál upprisunnar: „Það sem þú sáir er ekki lífgað nema það deyi.“

Ímyndið ykkur Benjamín, þennan dreng sem elskaði að horfa á flugvélar. Hann skildi að til þess að flugvél geti risið til himins, verður hún að yfirgefa jörðina. Hann var heillaður af tækni, af því hvernig hlutir virka, af því hvernig hægt er að byggja eitthvað sem tengir saman fólk og lönd. Hann var eins og fræ sem var sáð með svo mikilli von. Hann var drengur sem bar í sér svo mikla forvitni, svo mikla ást, svo mikla hæfileika. Hann var eins og fræ sem var gefið líf og sem blómstraði á svo fallegan hátt í þeim stutta tíma sem hann fékk að vera með okkur.

En Páll segir okkur eitthvað sem er erfitt að heyra þegar sorgin er nýleg. Hann talar um það sem er sáð „veikt“ og það sem er reist „öflugt“. Hann talar um það sem er sáð „vanvirðulegt“ og það sem er reist „dýrðlegt“. Þegar við horfum á Benjamín, þá sjáum við ekki vanvirðu; við sjáum fegurð og ljós. En Páll er að benda okkur á þá umbreytingu sem á sér stað í Guði. Hann er að segja okkur að dauðinn sé ekki endirinn á lífinu, heldur inngangurinn að öðru og dýrðlegra lífi. Hann segir: „Eins og við höfum borið mynd hins jarðneska, svo munum við einnig bera mynd hins himneska.“

Ég veit að fyrir ykkur, Alan og Thao, og fyrir þig, Ryan, er þetta erfitt að skilja í dag. Þið hafið gengið í gegnum þrjá mánuði af þögn þar sem þið hafið leitað að Benjamín. Þið hafið leitað hans í draumum, í minningunum, í hverju horni hússins þar sem hann var svo nærverandi. Það er eins og þið séuð í þessari sáningarvinnu, þar sem þið þurfið að bíða eftir uppskerunni sem er eilífðin. Það er sárt. Það er óbærilega sárt að horfa á tómt sæti, að sakna þess að heyra hann segja „Góðan daginn, pabbi“, að sakna þess að ræða við hann um framtíðina og „Con Chim Airlines“.

Mig langar að tala við ykkur um þessa þungu sektarkennd sem svo margir bera. Það er eins og þungur steinn í hjartanu – hugsunin um að maður hafi misst af einhverju, að maður hefði átt að gera meira, að maður hefði átt að sjá eitthvað fyrr. Ég segi ykkur þetta í nafni Drottins: Þið eruð ekki sek. Veikindi eru ekki refsing. Þau eru ekki afleiðing af einhverju sem þið gerðuð eða vanræktuð. Það er ekkert sem þið hefðuð getað gert til að breyta því sem varð. Guð dæmir ykkur ekki, og þið eigið ekki að dæma ykkur sjálf. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri fórnfýsi að enginn getur krafist meira. Þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa William frænda sínum – hann þurfti aldrei að brjóta hann, hann þurfti aldrei að tæma hann – þá var það viljinn sem skipti máli. Það var hjartað sem var svo stórt að það vildi gefa allt. Það er þetta hjarta sem þið ræktuðuð. Það er þetta hjarta sem Guð sér í ykkur núna.

Í guðspjallinu í dag segir Jesús okkur dæmisöguna um sáðmanninn. Þetta er saga um hjörtu okkar. Sumt fræ fellur á veginn, sumt á grýtta jörð, sumt meðal þyrna, en sumt fellur í góða jörð. Benjamín var sannarlega góð jörð. Hann var drengur sem tók við orði Guðs og ræktaði það með sinni einlægni og sínum kærleika. Hann var drengur sem bar ávöxt, ekki bara í sínum frábæru gáfum, heldur í þeirri góðvild sem hann sýndi öllum í kringum sig. Hann var drengur sem vildi að aðrir hefðu það gott. Það er þessi ávöxtur sem lifir áfram.

Ryan, bróðir minn, ég veit að þú saknar hans. Ég veit að það er tómleiki þar sem áður var hlátur og spjall um flugvélar og framtíðina. En mundu eftir því sem pabbi þinn sagði: Þið eruð tengdir. Þið eruð hluti af sama líkama. Hann er ekki horfinn frá þér. Hann er á þeim stað þar sem allt er ljóst. Hann er í „veislu himinsins“, þar sem hann er loksins frjáls. Hann vill að þú lifir. Hann vill að þú sért óhræddur við að dreyma, óhræddur við að vera forvitinn, óhræddur við að vera þú sjálfur. Hann er að fylgjast með þér, og hann er stoltur af þér.

Þegar þið gangið út í dag, þá er ekki ætlast til að þið séuð „yfir“ þessu. Sorgin er ekki eitthvað sem maður kemst yfir; hún er eitthvað sem maður ber með sér, eins og dýrmæta minningu. En þið berið hana ekki ein. Guð er með ykkur í hverju skrefi. Hann er sá sem þurrkar hvert tár. Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur. Benjamín Đại Dương Vo er kominn heim. Hann er í „veislu himinsins“, þar sem hann er loksins frjáls, þar sem hann er loksins heill.

Ég bið ykkur um að gera eitt lítið í dag, eitthvað sem Benjamín hefði gert. Kannski er það að brosa til einhvers sem virðist þurfa á því að halda. Kannski er það að hjálpa einhverjum án þess að láta á ykkur bera. Gerðu það í leynd. Leyfðu kærleika Bens að flæða í gegnum þig. Hann var drengur sem vildi gefa allt. Leyfðu hans kærleika að vera það sem þú gefur heiminum í dag. Við erum öll kölluð til að vera eins og hann – að vera hljóðlát í kærleika okkar, að gefa af okkur án þess að krefjast endurgjalds. Við erum kölluð til að vera „byggingameistarar“ kærleikans. Það er ekki þekkingin sem bjargar okkur, það er kærleikurinn. Það er kærleikurinn sem heldur okkur uppi þegar við getum ekki staðið sjálf. Þegar við horfum á krossinn, þá sjáum við ekki bara þjáningu, við sjáum kærleikann sem er sterkari en dauðinn. Það er þessi kærleikur sem Benjamín bar í brjósti sér, þessi sem fékk hann til að vilja gefa allt til að létta byrði annarra. Það er þessi kærleikur sem heldur áfram að flæða í gegnum „Brunn kærleikans“ í Cà Mau, þar sem vatn flæðir nú til þeirra sem þyrstir, rétt eins og Benjamín þyrsti í að hjálpa.

Við stöndum hér sem kirkja, sem fjölskylda í Kristi. Við erum öll kölluð til að vera eins og Benjamín. Þegar þið finnið fyrir þyngslunum, þegar þið finnið fyrir því að þið getið ekki meir, þá skuluð þið hvíla ykkur í honum. Hann er kletturinn. Hann er sá sem þurrkar hvert tár. Benjamín Đại Dương Vo, hvíl í friði. Við munum halda áfram að horfa til himins, vitandi að þú ert kominn á áfangastað, þar sem allt er ljóst, allt er heilt. Og þangað til, munum við brosa í hvert sinn sem við hugsum um „Con Chim Airlines“, vitandi að þú flýgur nú í frelsi Guðs kærleika. Amen.