Tuttugasti og annar sunnudagur á almennum tíma

Hafið þið einhvern tíma setið yfir flóknu verkefni, kannski við tölvuskjá eða með erfiða stærðfræðiþraut, og fundið hvernig hitinn hækkar í herberginu? Ekki vegna ofnanna, heldur vegna þess að hugurinn vinnur svo hratt að það er eins og það neisti frá honum? Það er þessi hljóðláti suð í örgjörvanum, þessi hiti sem myndast þegar orka breytist í skilning. Það er hiti sköpunarinnar, hiti rökfræðinnar, hiti lífsins sem neitar að standa kyrrt.

Í dag mætum við Jeremía spámanni í einu hans erfiðasta andartaki. Hann segir orð sem mörgum okkar gæti fundist erfitt að mæla: „Þú tældir mig, Drottinn, og ég lét tælast; þú varst mér yfirsterkari og sigraðir.“ Jeremía finnur fyrir þunga köllunar sinnar. Hann finnur fyrir háði heimsins. Hann reynir að þegja, hann reynir að loka Guð úti, hann segir: „Ég vil ekki minnast hans, ég vil ekki framar mæla í hans nafni.“ En þá gerist nokkuð stórkostlegt. Hann segir að orð Guðs verði „sem brennandi eldur í hjarta mínu, byrgður inni í beinum mínum.“ Hann reynir að halda því inni, en hann getur það ekki.

Þessi mynd — eldurinn í beinum — skal vera þráðurinn okkar í dag. Því eldur er bæði það sem brennur og það sem lýsir. Hann er sársauki en hann er líka ástríða.

Við skulum segja sannleikann áður en við leitum huggunar. Það eru tveir mánuðir síðan þrettándi júní rann upp, dagurinn sem Benjamin Đại Dương Vo kvaddi okkur. Tveir mánuðir er sá tími þegar heimurinn fer að búast við því að við séum „farin að jafna okkur.“ En við vitum að sorgin virkar ekki þannig. Sorgin er einmitt eins og þessi eldur í beinum Jeremía. Stundum reynum við að þegja um hana, reynum að halda andlitinu úti á meðal fólks, en hún brennur hið innra. Hún er þreyta sem við getum ekki flúið. Hún er þessi „þorsti“ sem sálmaskáldið talar um: „Sál mín þyrstir eftir þér... eins og þurrt land, örþrota og vatnslaust.“

Alan og Thao, ég veit að þessi tveir mánuðir hafa verið eins og ganga í gegnum eyðimörk. Þið hafið kannski fundið ykkur í sporum Jeremía, finnst eins og Guð hafi „tælt“ ykkur með því að gefa ykkur svona dásamlegan dreng, svona bjarta von, til þess eins að horfa á hann fara. Það er eðlilegt að finna fyrir þessari biturð. Það er eðlilegt að vilja hrópa gegn óréttlætinu.

En horfum á Benjamin í ljósi þessa elds. Hann var drengur sem átti þennan eld í ríkum mæli. Við tölum oft um gáfur hans, en þær voru ekki bara kaldar staðreyndir. Þær voru brennandi áhugi. Þegar hann kafaði ofan í AI, DevOps og skýjalausnir, þá var það þessi hiti hugsandi manns sem brann í honum. Hann var, eins og þið segið svo fallega, „ljósrit“ af föður sínum. Þessi tenging á milli ykkar, Alan og Ben, var ekki bara í útliti, heldur í þessari sameiginlegu rökfræði, þessari þrá eftir að skilja hvernig heimurinn er byggður upp. Hann sá heiminn í tölum, kóða og kerfum, en hann sá hann líka með hjartanu.

Í guðspjallinu í dag sjáum við átök á milli mannlegrar rökfræði og guðlegrar rökfræði. Jesús byrjar að útskýra að hann verði að þjást og deyja. Pétur, sem elskar Jesú svo heitt, bregst við nákvæmlega eins og við myndum bregðast við: „Guð forði því, Drottinn! Þetta má aldrei koma fyrir þig!“ Pétur vill vernda. Hann vill forðast sársaukann. Hann vill ekki að eldurinn brenni þann sem hann elskar.

En Jesús svarar af hörku: „Vík frá mér, Satan! Þú ert mér til tálmunar. Þú hugsar ekki um það sem Guðs er heldur það sem manna er.“

Þetta eru hörð orð, en þau bera í sér djúpan sannleika. Mannleg rökfræði segir: „Líf sem er stutt er ófullkomið. Þjáning er ósigur.“ En guðleg rökfræði, sú sem Páll postuli talar um í öðrum lestrinum, kallar okkur til að „endurnýja hugarfarið.“ Páll segir okkur að bjóða fram líkami okkar sem „lifandi, heilaga og Guði þóknanlega fórn.“ Benjamin gerði einmitt það. Líf hans var ekki mælt í áratugum, heldur í hreinleika þessarar fórnar.

Mig langar að dvelja við eina mynd af Ben sem sýnir þennan „eld í beinum“ — ekki eld veikindanna, heldur eld kærleikans. Þegar William frændi hans veiktist, gerði þessi fimmtán ára gamli drengur nokkuð sem flestir á hans aldri myndu aldrei hugsa út í. Hann kom til ykkar og bauðst til að gefa allan sparibaukinn sinn. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki — þess þurfti ekki — en boðið sjálft var eldur. Það var neisti af guðlegum kærleika í hjarta drengs sem skildi að það sem við eigum er til þess að gefa. Hann var tilbúinn að fórna öllu sínu „litla“ ríki fyrir velferð annars. Þetta er það sem Jesús á við þegar hann segir: „Hver sem týnir lífi sínu mín vegna, mun finna það.“ Benjamin fann lífið í því að elska, í því að gefa, í því að vera til staðar fyrir fjölskyldu sína.

Alan og Thao, ég veit að í kyrrðinni á kvöldin geta erfiðar hugsanir sótt að. „Hefðum við átt að taka eftir einhverju fyrr? Gerðum við eitthvað rangt?“ Ég vil tala til ykkar af mikilli næmni. Stundum gerast hlutir í þessum heimi sem eru algjörlega utan okkar stjórnar. Þegar Jesús var spurður um mann sem fæddist blindur, og fólk vildi kenna foreldrunum um, sagði hann skýrt: „Hvorki þessi maður né foreldrar hans hafa syndgað.“ Veikindi eru ekki refsing. Þau eru ekki afleiðing af neinu sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Engin mannleg vaka, engin rannsókn, ekkert hefði getað breytt því sem var handan mannlegs máttar. Þið gáfuð Benjamin allt. Þið gáfuð honum heiminn, þið gáfuð honum „besta pabba“ sem hann dýrkaði, og þið gáfuð honum móðurást sem bar hann í gegnum allt. Leyfið þessum orðum að kæla eld sjálfsásökunarinnar. Þið eruð hrein fyrir Guði. Ben vaktar yfir ykkur með friði, ekki með spurningum.

Ryan, kæri bróðir. Þú finnur líka fyrir þessum eldi, þessum söknuði eftir besta vini þínum. En mundu að eldurinn hans Bens, gáfur hans og gæska, lifir áfram í þér. Þegar þú stendur frammi fyrir erfiðu verkefni, eða þegar þú horfir á flugvélarnar sem hann elskaði svo mikið, mundu þá að hann er að hvetja þig áfram. Hann vildi að þú lifðir lífinu af sömu ástríðu og hann gerði. „Að reyna er það eina sem skiptir máli,“ sagði hann. Það eru skilaboðin hans til þín í dag.

Jeremía sagði að hann gæti ekki haldið orði Guðs inni. Og við getum ekki haldið kærleika Benjamíns inni. Hann flæðir út. Hann flæðir í gegnum brunninn í Cà Mau, þar sem nafn hans, Đại Dương, „Hafið mikla“, verður að fersku vatni fyrir þá sem þyrsta. Það er fallegasta svarið við sálmi dagsins. Sálminum sem segir: „Sál mín þyrstir...“ Þar sem Ben er núna, í veislu himinsins með heilögum Karli Acutis, þar er enginn þorsti framar. Þar er hann „mettaður sem af feiti og merg,“ eins og sálmurinn segir.

Benjamin er ekki lengur í eldi þjáningarinnar. Hann er í eldi dýrðarinnar. Hann sér núna með þeirri rökfræði sem við eigum erfitt með að skilja — rökfræði krossins sem verður að upprisu. Hann skilur að fimmtán ár hans voru fullkomin í augum Guðs, því þau voru fyllt af ást.

Kæru vinir, þið sem hlustið og berið þunga krossa, hvort sem það er vegna veikinda eða missis. Guð sér ykkur í miðjum eldinum. Hann stendur þar með ykkur. Hann lofar okkur því að eldurinn muni ekki eyða okkur, heldur hreinsa okkur og undirbúa okkur fyrir dýrðina.

Hvað getum við tekið með okkur út í daginn? Hvernig getum við endurnýjað hugarfar okkar?

Gerum eins og Benjamin gerði með sparibaukinn sinn. Leitumst við að sjá hvar við getum gefið af okkur, jafnvel þótt við eigum lítið, jafnvel þótt við séum sár. Eitt lítið verk gert af kærleika getur slökkt mikinn þorsta. Gefum einhverjum tíma okkar, hlustun okkar eða bæn í dag, án þess að vera beðin um það.

Látum síðustu orðin vera hljóðlát von. Benjamin Đại Dương Vo er ekki farinn frá okkur í anda. Hann er neistinn sem hvetur okkur til að hugsa dýpra, elska heitar og treysta Guði, jafnvel þegar við skiljum ekki veginn. Hann hvílir í faðmi föðurins, þar sem allur þorsti er svalaður og allur eldur er orðinn að eilífu ljósi.

Verið styrk. Verið full vonar. Guð er með ykkur.

Amen.