Miðvikudagur í tuttugustu og fyrstu viku venjulegs tíma

Hafið þið einhvern tímann staðið við girðingu á flugvelli, þar sem ilmurinn af brennandi þotueldsneyti blandast fersku loftinu, og fundið titringinn í jörðinni þegar risastór vél gefur í? Það er sérstök kyrrð sem ríkir rétt áður en hreyflarnir öskra. Þú horfir á þetta stálskrímsli, kannski Boeing 737, og þú veist að eftir nokkur andartök mun þyngdaraflið gefa eftir. Það er eitthvað við þetta augnablik — þetta „airport spotting“ — sem fangar ímyndunaraflið. Það er eftirvæntingin eftir fluginu, eftir því að lyftast upp fyrir hversdagsleikann og sjá heiminn úr hæðum.

Benjamin Vo elskaði þetta augnablik. Hann skildi það ekki bara með hjartanu, heldur með sínum beitta og rökfasta huga. Fyrir honum var flugvél ekki bara tæki; hún var vitnisburður um reglu, stærðfræði og þann kraft sem felst í því að fylgja lögmálum sköpunarinnar. Hann og faðir hans deildu þessari ástríðu, ritual sem þeir ræktuðu í mörgum borgum, allt fram í hina dásamlegu ferð þeirra um Evrópu sumarið 2025. Þegar Benjamin horfði á vélarnar, sá hann möguleika. Hann sá „Con Chim Airlines“ — draum sem fékk hann til að kætast og hlæja, draum sem var jafn raunverulegur og tölvukóðinn sem hann skrifaði á GitHub.

Í fyrsta lestri dagsins skrifar Páll postuli til Þessalóníkumanna um mikilvægi reglunnar og þess að ganga ekki „stjórnlaust“. Hann talar um að vinna með eigin höndum, að vera ekki öðrum til byrði, og hann endar bréf sitt með því að segja: „Þessi kveðja er með minni eigin hendi, Páls. Þetta er táknið í hverju bréfi; þannig skrifa ég.“ Páll leggur áherslu á áreiðanleika. Hann vill að fólk viti að það sem það sér sé það sem það fær. Hans „undirskrift“ er líf hans, erfiði hans og trúfesti hans.

Í guðspjallinu mætum við hins vegar andstæðunni. Jesús talar af mikilli hörku til fræðimanna og farísea. Hann kallar þá „kalkaðar grafir“. Þetta er átakanleg mynd. Að utan eru þær hvítar, hreinar og fallegar í sólskininu. Þær líta út fyrir að vera í fullkomnu lagi. En að innan? Þar er aðeins tómleiki og dauði. Jesús er að vara okkur við því að láta ytra borðið blekkja okkur. Hann er að segja að það sem skiptir máli sé ekki hversu vel við „málum“ yfirborðið, heldur hvað býr í hjartanu.

Þegar við hugsum um Benjamin, þá sjáum við dreng þar sem hið innra og hið ytra var í fullkomnu samræmi. Það var engin hræsni í Ben. Hans „undirskrift“, hans tákn, var þetta einlæga bros sem skein af andlitinu, jafnvel þegar hann tókst á við erfiðustu verkefni í stærðfræði eða forritun. Hann var „ljósrit“ af föður sínum, ekki bara í útliti, heldur í þeim heiðarleika og metnaði sem hann lagði í allt sitt. Hann þurfti ekki að „kalka“ neitt. Hans gæska var jafn raunveruleg og Boeing vélin á flugbrautinni.

En nú verðum við að segja sannleikann áður en við leitum huggunar. Það eru liðnir tveir mánuðir síðan þrettándi júní rann upp, dagurinn sem breytti öllu. Tveir mánuðir síðan Ben tók sitt síðasta flug til himna. Og við vitum að þessi tími er erfiður. Fyrstu vikurnar eru fylltar af fólki og athöfnum, en eftir tvo mánuði fer þögnin að dýpka. Það er þá sem tómleikinn við matarborðið verður háværari. Það er þá sem maður áttar sig á því að þetta er ekki vondur draumur sem maður vaknar af. Sorgin er ekki eins og kalkað yfirborð; hún er djúpt sár sem nær inn í merg og bein.

Alan, Thao, Ryan... ég veit að þið berið þennan þunga. Ég veit að það eru stundir þar sem heimurinn virðist grár, jafnvel þótt sólin skíni. Það er sárt að horfa á flugvél á himni og vita að Ben er ekki lengur við hlið ykkar að bera kennsl á hana. Það er sárt að sjá tölvuna hans og vita að þar eru ókláruð verkefni.

Stundum, í þessari þögn, getur óvinurinn hvíslað að okkur efasemdum. „Hefði ég átt að gera meira? Missti ég af einhverju?“ Ég vil segja ykkur það sem Jesús sagði: Þetta er ekki ykkur að kenna. Það var ekkert sem þið gerðuð eða gerðuð ekki sem olli þessu. Veikindi eru ekki refsing og þau eru ekki á ábyrgð þeirra sem elska mest. Þið gáfuð Benjamin allt. Þið gáfuð honum heiminn í ferðalögum ykkar, þið gáfuð honum öryggi í ást ykkar, og þið gáfuð honum frelsi til að vera sá snillingur sem hann var. Hann fór héðan vitandi að hann átti „besta pabba“ og dásamlega móður. Leyfið Guði að taka þennan stein sjálfsásökunar frá hjörtum ykkar. Þið eruð hrein fyrir Guði, rétt eins og Ben var hreinn í sinni ást til ykkar.

Hér kemur vendipunkturinn. Hér kemur ljósið inn í herbergið. Í lok fyrsta lestrarins segir Páll: „Megi Drottinn friðarins sjálfur gefa yður frið á öllum tímum og á hvern hátt sem er.“ Takið eftir þessum orðum: *á öllum tímum og á hvern hátt sem er*. Þetta þýðir að friður Guðs er ekki bara fyrir góðu dagana. Hann er líka fyrir miðnættið þegar tárin renna. Hann er fyrir stundirnar þegar söknuðurinn er svo mikill að við getum varla andað.

Benjamin er núna kominn á þann stað þar sem engin þörf er á flugvélum til að svífa, því sál hans er frjáls. Hann er í „veislu himinsins“ ásamt heilögum Karli Acutis. Hugsið ykkur þá tvo saman — tveir fimmtán ára strákar sem báðir elskuðu tækni, báðir elskuðu lífið, og báðir báru krossinn af ótrúlegu hugrekki. Þeir eru ekki lengur takmarkaðir af veikindum eða líkamanum. Þeir eru í dýrðinni þar sem allt er ljóst.

Þegar við horfum á guðspjallið og ávítur Jesú á hræsnina, þá sjáum við að Benjamin var hið gagnstæða. Hann var ekki að „byggja grafir spámannanna“ til að sýnast; hann var að byggja brunn í Víetnam til að gefa líf. „Giếng Gioan Baotixita“ — brunnur kærleikans. Nafn hans, Đại Dương, merkir „Hafið mikla“. Og alveg eins og hafið er djúpt og mikið, þá er arfleifð hans lifandi vatn sem heldur áfram að streyma. Hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum — það var undirskrift hans. Ekki kalkað yfirborð, heldur hjarta úr gulli.

Ég tala til ykkar, fjölskyldu hans, og til allra ykkar sem fylgist með úr fjarlægð. Sérstaklega til ykkar barna sem eruð að berjast við veikindi, og til foreldra sem haldið utan um börnin ykkar í ótta. Guð sér ykkur. Hann er ekki fjarlægur dómari; hann er Drottinn friðarins sem vill gefa ykkur frið á hvern hátt sem er. Ben er ekki týndur. Hann er bara kominn á undan, eins og flugvél sem hverfur inn í skýin en lendir heilu og höldnu á áfangastað sem við sjáum ekki enn.

Ryan, bróðir þinn er stoltastur af þér. Hann vildi að þú héldir áfram að kanna heiminn, að þú héldir áfram að leika og læra. Hann er með þér í hvert skipti sem þú horfir upp til himins. Hann er með þér í hvert skipti sem þú sýnir öðrum gæsku.

Við skulum lenda þessari hugsun á einum stað sem við getum tekið með okkur út. Í dag, þegar þið gangið út, lítið þá til himins. Ef þið sjáið flugvél, eða heyrið fjarlægt suð í hreyfli, leyfið því að vera áminningu. Ekki áminningu um missi, heldur um lyftingu. Benjamin er upphafinn. Hann er í friði. Og hann vill að þið finnið þann frið líka.

Gerið eitt lítið í dag í hans anda: Verið óhrædd við að reyna, eins og hann kenndi okkur. „Að reyna er það eina sem skiptir máli.“ Hvort sem það er að fyrirgefa, að hjálpa eða bara að brosa til ókunnugs manns, þá er það undirskrift kærleikans sem Ben skilur eftir hjá okkur.

Megi Drottinn friðarins sjálfur vera með yður öllum. Benjamin Vo, Đại Dương okkar, hvíl í friði og fljúgðu hátt í dýrð Guðs.

Amen.