Minning um Píus X, páfa

Kæru systkin í Kristi.

Við lifum á tímum þar sem lífið getur stundum virst eins og beinagrind, þurrt og líflaust. Við sjáum það í heiminum í kringum okkur, í fréttunum, í því sem við upplifum sjálf. Og við sjáum það líka í eigin lífi, þegar sorgin kemur, þegar vonir okkar virðast vera þornaðar upp eins og þessi bein sem Esekíel spámaður sá á víðáttum plainni. „Hversu þurr þau voru!“ segir hann. Það er eins og hjartað okkar verði þurrt, eins og vonin hverfi, eins og við séum „afskorin“ eins og Ísraelsmenn sögðu í orðum Guðs: „ Bein okkar eru þurr, von okkar er glötuð og við erum afskorin.“

Þetta er djúpur og sár sannleikur, er það ekki? Þegar við horfumst í augu við það sem er orðið líflaust í lífi okkar. Þegar einhver sem við elskum er farinn. Þegar lífið hefur tekið frá okkur það sem var okkur dýrmætast. Benjamin. Benjamin Vo. Níu vikur eru liðnar síðan hann fór heim til Guðs. Níu vikur. Og samt getur sársaukinn verið eins og þurr beinagrind sem minnir okkur á tómið sem hann skildi eftir sig. Það er eðlilegt að finna fyrir þessu. Það er eðlilegt að finna fyrir því að vonin virðist hafa þornað upp. Það er eðlilegt að finna fyrir því að vera „afskorinn“ frá þeirri gleði og ljósi sem áður var.

En Guð er Guð vonar. Hann er Guð lífsins. Hann sér þessa þurru beinagrind, þessa vonleysi, þessa sorg, og hann spyr okkur, eins og hann spurði Esekíel: „Sonur mannsins, geta þessi bein lifnað við?“ Og eins og Esekíel, getum við aðeins svarað: „Herra Guð, þú einn veist það.“ Við vitum það ekki. Við höfum ekki svörin. Við höfum ekki máttinn til að blása lífi í það sem er dáið.

En Guð hefur máttinn. Hann segir við Esekíel: „Spáðu yfir þessum beinum og seg við þau: Þurr bein, heyrið orð Drottins! Svo segir herra Guð við þessi bein: Sjá, ég læt anda koma í ykkur, svo að þið megið lifna við.“ Og það gerist. Esekíel spáir, og hann heyrir hávaða. Bein koma saman, bein við bein. Sina og hold vaxa á þeim, og húð breiðir yfir þau. En það er enginn andi í þeim. Þetta er eins og líkami án lífs. Eins og tilfinning án innihalds. Eins og hugur án hugsana.

Þá segir Drottinn við Esekíel: „Spáðu yfir andanum, spáðu, sonur mannsins, og seg við andann: Komið úr fjórum áttum, þú andi, og blásið í þessa líkneskjur, svo að þau lifni við.“ Og þegar Esekíel spáir yfir andanum, þá kemur andinn í þau, og þau lifna við og standa upp á fótum sínum, mikill her.“

Þetta er hjartað í orði Guðs í dag. Það er ekki nóg að bein komi saman. Það er ekki nóg að líkami líkist því sem lifir. Það er andinn sem skiptir öllu máli. Það er lífið sem kemur frá Guði sjálfum. Og það er þessi andi sem Guð lofar að blása í okkur, svo að við getum lifnað við, svo að við getum risið upp, ekki sem þurr beinagrind, heldur sem „mikill her“ – sem lífskraftur, sem von, sem kærleikur.

Hvað þýðir þetta fyrir okkur, hér og nú, níu vikum eftir að Benjamín fór heim? Það þýðir að Guð sér okkar þurr bein. Hann sér sorg okkar. Hann sér tómið. Og hann vill blása sínum anda í okkur, svo að líf okkar geti lifnað við á ný. Hann vill ekki að við séum bara beinagrind af minningum. Hann vill að við lifum, að við elskum, að við vonum, jafnvel í gegnum sorgina.

Í guðspjallinu í dag spyr lögspekingur Jesú: „Hver er mest í líögum Guðs?“ Og Jesús svarar, ekki með flóknum útskýringum, heldur með tveimur einföldum, en djúpstæðum boðorðum: „Þú skalt elska Drottin, Guð þinn, af öllu hjarta þínu, allri sálu þinni og öllum huga þínum. Annað eins er þetta: Þú skalt elska náunga þinn eins og sjálfan þig. Á þessum tveimur boðorðum hvílir allt lögmál og spámenn.“

Elska Guð af öllu hjarta. Elska náunga eins og sjálfan sig. Þetta eru beinagrind lífsins, ekki satt? Þetta eru þau bein sem Guð vill að við byggjum líf okkar á. Þetta eru þau bein sem munu koma saman, þar sem hold og húð munu vaxa, og þar sem andi Guðs mun blása lífi í okkur.

Og þegar við hugsum um Benjamín, þá sjáum við þessi bein, ekki satt? Við sjáum þetta unga líf, fullt af gáfum, fullt af forvitni, en líka fullt af kærleika. Hann var strákur sem elskaði. Hann elskaði föður sinn svo djúpt að hann grét á fertugsafmæli hans af ótta við að missa hann. Hann elskaði fjölskyldu sína, hann elskaði heiminn. Hann var tilbúinn að gefa allt sitt, sitt litla sparibauk, til að hjálpa frænda sínum. Þetta er ekki beinagrind. Þetta er líf. Þetta er kærleikur. Þetta er andi.

Og það er þessi andi sem Guð vill að við heiðrum. Það er þessi andi sem Guð vill að við fylgjum. Að elska Guð af öllu hjarta. Að elska náunga eins og sjálfan sig. Benjamin gerði það. Hann lifði þessi boðorð, í sínum ungdómi, með sínum hæfileikum, með sínu milda hjarta. Og nú, sem „mikill her“ í himnesku ríki, biður hann fyrir okkur, og minnir okkur á þessi einföldu, en lífsnauðsynlegu sannindi.

Það er auðvelt að finna fyrir því að vera þurr beinagrind, sérstaklega þegar við höfum misst einhvern eins og Ben. Það er auðvelt að finna fyrir því að vonin sé glötuð. En Guð kemur til okkar í dag og segir: „Ég mun opna gröf ykkar og láta ykkur rísa upp úr henni, lýður minn.“ Hann mun blása sínum anda í okkur, svo að við getum lifnað við. Hann mun leiða okkur, eins og sálmurinn segir, „til þess að finna borg með byggðum.“ Hann mun gefa okkur líf, ekki bara líkama, heldur líf í andanum.

Og þetta er ekki bara fyrir þá sem eru á lífi. Þetta er líka fyrir Benjamín. Hann er nú hluti af þessum „mikla her“ sem rís upp. Hann er ekki lengur þurr beinagrind. Hann er lifandi í Guði. Hann er í faðmi hans, þar sem engin sorg er, enginn sársauki, aðeins kærleikur og friður. Og þar biður hann fyrir okkur, fyrir fjölskyldu hans, fyrir ykkur öll.

Við, sem lifum, höfum nú það verkefni að lifa þessi tvö boðorð. Að elska Guð. Að elska náunga. Að vera lífskraftur, ekki þurr beinagrind. Að vera von, ekki örvænting. Að vera kærleikur, ekki kuldi. Að vera eins og Ben, sem elskaði af öllu hjarta, sem var reiðubúinn að gefa allt sem hann átti, sem lifði þessi boðorð í sínum einfaldleika og í sínum stóru gjörðum.

Þegar við horfum á mynd af Ben, með bros á vör, eða þegar við minnumst hans í samtali við fjölskyldu hans, þá sjáum við ekki þurra beinagrind. Við sjáum líf. Við sjáum ást. Við sjáum andann sem Guð hefur blásið í hann. Og við biðjum, að sama andi megi blása í okkur, svo að við getum lifað, elskað og vonað, og orðið hluti af þessum mikla her Guðs, bæði hér á jörðu og að lokum í himinsríki. Amen.