Tuttugasta og fyrsti sunnudagur á venjulegum tíma

Í dag stöndum við við hlið lærisveinanna í Sesareu Filippí. Það er heitur dagur, líklega steikjandi sól, og Jesús spyr þá spurningar sem hljómar í gegnum aldirnar, beint inn í hjarta okkar: „En þér, hvern segið þér að ég sé?“ Þetta er ekki fræðileg spurning. Þetta er spurning sem krefst þess að við stöndumst augliti til auglitis við það sem við trúum í raun og veru þegar jörðin undir fótum okkar skelfur.

Í fyrri lestrinum heyrum við um Eljakím, sem Drottinn lofar að festa eins og nagla á öruggum stað. „Ég mun festa hann eins og nagla á öruggum stað,“ segir Drottinn, „og hann skal verða sætisstóll heiðurs fyrir ættföður sinn.“ Ímyndið ykkur þennan nagla. Hann er rekinn fast í vegginn, stöðugur, óhreyfanlegur. Hann er það sem heldur öllu uppi. Hann er það sem við hengjum von okkar á þegar allt annað virðist vera að falla eða breytast.

Við lifum öll í heimi sem breytist hratt. Fyrir ykkur, Alan og Thao, fyrir þig Ryan, hefur heimurinn breyst svo mikið fyrir tveimur mánuðum að hann virðist stundum óþekkjanlegur. Það er eins og veggurinn sem þið hélduð að væri traustur hafi verið hreyfður. En í dag minnir Guð okkur á að það er Hann sem er þessi nagli. Hann er sá sem heldur öllu uppi. Hann er sá sem opnar og enginn lokar, og lokar og enginn opnar. Þetta er ekki bara vald; þetta er öryggi.

Benjamin Vo var drengur sem elskaði að byggja. Hann var heillaður af tækni, af því hvernig hlutir virka, hvernig kerfi eru byggð upp. Hann var heillaður af flugvélum, af þeim ótrúlegu vélum sem geta flogið með fólk yfir heimsálfur. Hann átti þennan draum um „Con Chim Airlines“. Þegar hann talaði um þetta, þá ljómaði hann. Það var gleði í augunum á honum, einlæg gleði sem smitaði alla í kringum hann. Þessi forvitni hans, þessi löngun til að skilja heiminn og byggja eitthvað fallegt, var hluti af því hvernig hann speglaði skapara sinn.

En stundum, þegar við horfum á lífið, finnst okkur við ekki vera að byggja neitt. Okkur finnst við vera að missa. Við spyrjum: „Hvar er þessi öruggi nagli?“ Þegar við missum barn, þegar við missum þann sem var ljósið í lífi okkar, þá er auðvelt að finnast eins og við séum að hrynja. Við erum ekki bara að missa manneskju; við erum að missa framtíðina sem við sáum fyrir okkur. Við erum að missa þá gleði sem fylgdi því að sjá Ben vaxa, sjá hann læra, sjá hann verða að þessum fallega manni sem hann var.

Ég vil tala mjög varlega við ykkur í dag. Ég veit að það eru stundir þegar þið veltið fyrir ykkur hvort þið hafið misst af einhverju. Er það ekki það sem foreldrar gera? Við veltum fyrir okkur hvort við hefðum getað gert meira, hvort við hefðum átt að sjá eitthvað fyrr. Ég bið ykkur, í nafni Jesú sem sagði við lærisveina sína að það væri ekki syndin sem olli þjáningunni, að sleppa þessari byrði. Þið eruð ekki sek. Þið elskuðuð hann af öllu hjarta. Þið voruð þar. Þið gáfuð honum allt sem foreldrar geta gefið: ást, nærveru, skilning. Guð ásakar ykkur ekki. Hann sér ykkar tár, hann sér ykkar sorg, og hann heldur utan um ykkur með sömu ást og hann hélt utan um Benjamin.

Í guðspjallinu segir Jesús við Pétur: „Þú ert Pétur, og á þessum kletti mun ég byggja kirkju mína.“ Kirkjan er ekki bygging úr steini. Hún er bygging úr fólki. Hún er bygging úr okkur. Og þegar við erum brotin, þegar við erum sorgmædd, þá erum við ekki minna hluti af þessari byggingu. Þvert á móti, það er í sárinu sem ljósið skín oft skærast. Það er í sorginni sem við finnum dýpt kærleikans.

Benjamin var drengur sem vissi hvað kærleikur var. Hann vildi gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum. Hann þurfti ekki að gera það, en hann bauð það. Það var ekki drama, það var ekki fyrir sýningu; það var bara hann. Það var hjartað hans. Þegar við hugsum um Ben, þá erum við ekki að hugsa um þjáninguna sem hann gekk í gegnum. Við erum að hugsa um þennan kærleika sem hann sýndi. Við erum að hugsa um það hvernig hann var „con chim“ – lítill fugl sem flaug svo hátt í hjörtum okkar.

Þið hafið gengið í gegnum dimman dal. En ég vil segja ykkur eitt: þið eruð ekki ein. Það er svo margt fólk sem hugsar til ykkar, sem biður fyrir ykkur. Og það er svo margt fólk sem hefur verið snert af lífi Benjamíns, jafnvel fólk sem þekkti hann ekki. Þessi „Well of Love“ í Vietnam, þessi brunnur sem veitir hreint vatn, er tákn um að líf hans heldur áfram að gefa. Það er eins og hann sé enn að byggja, enn að hjálpa, enn að vera þessi góði drengur sem hann var.

Í öðrum lestrinum segir Páll postuli: „Hversu óransakanlegir eru dómar hans og hversu ókannanlegir vegir hans!“ Þetta er ekki til að gera okkur örvæntingarfull. Þetta er til að minna okkur á að Guð er stærri en okkar skilningur. Við sjáum ekki alla myndina. Við sjáum brot af henni. Við sjáum sársaukann, en við sjáum ekki dýrðina sem Benjamin nýtur núna. Við sjáum ekki það friðsæla bros sem hann hefur þegar hann horfir á ykkur, Alan, Thao og Ryan, og biður fyrir ykkur.

Það er draumur sem þú sagðir frá, Alan. Þar sem Ben sagði við þig: „Ba ơi, test nào con cũng qua hết. Con tự thở được bình thường mà... sao con lại bị như vầy?“ Og þú svaraðir honum: „Từ nay trở đi, con sẽ ở trên Thiên Đàng mãi mãi.“ Það er sannleikurinn. Hann er heill. Hann er frjáls. Hann þarf ekki lengur að berjast. Hann er í faðmi Guðs, þar sem engin veikindi eru, engin þreyta, engin sorg.

Ég vil að þið takið þetta með ykkur út úr kirkjunni í dag: Benjamin er ekki horfinn. Hann er ekki týndur. Hann er í Guði. Og Guð er í ykkur. Þegar þið finnið fyrir sorginni, þegar hún kemur eins og bylgja, mundu þá að það er ekki merki um að þið hafið misst trúna. Það er merki um að þið elskið. Og Guð, sem er sjálfur kærleikur, skilur það betur en nokkur annar.

Reynið í dag að gera eitt lítið verk í nafni Benjamíns. Ekki eitthvað stórt, ekki eitthvað flókið. Bara eitt lítið verk af góðvild. Brosið til einhvers sem virðist vera einn. Hjálpið einhverjum sem virðist vera að bera þunga byrði. Þegar þið gerið það, þá er Benjamín að lifa í gegnum ykkur. Hann er enn að „spotta“ flugvélar, enn að forrita kærleika, enn að búa til heim sem er örlítið betri fyrir alla.

Ég bið fyrir ykkur öllum sem eruð að hlusta í fjarlægð, sérstaklega börnum sem eru veik og fjölskyldum sem eru að berjast við erfiðleika. Þið eruð séð. Þið eruð elskuð. Guð er kletturinn ykkar. Hann er naglinn sem heldur öllu uppi. Treystið honum. Hann yfirgefur ykkur aldrei. Benjamin Vo er núna í „Banquet of Heaven“, í veislu himinsins, og hann bíður eftir okkur öllum. Megi þessi von vera ykkur styrkur í dag og alla daga.