Hátíð heilags Bartólómeusar postula

Ímyndið ykkur kyrran eftirmiðdag við flugvöll. Þið heyrið fjarlægt suð í hreyflum. Þið sjáið Boeing 737 renna mjúklega eftir flugbrautinni, silfurlituð skrokkurinn glitrar í sólinni áður en vélin lyftir sér til himins. Það er eitthvað tignarlegt við þetta augnablik — nákvæmnin, krafturinn, hvernig þessi þunga vél sigrar þyngdaraflið og hverfur inn í blámann.

Benjamin Vo elskaði þessa sýn. Hann horfði á flugvélar ekki bara sem farartæki, heldur með augum þess sem skilur lögmálin á bak við flugið, rökfræðina í hönnuninni og fegurðina í því að ná hæðum. Hann sá eitthvað sem við mörg missum af.

Í dag, á hátíð heilags Bartólómeusar, heyrum við um annan mann sem sat og horfði. Natanael, sem við teljum vera Bartólómeus, sat undir fíkjutré. Hann var að hugsa, kannski að biðja, kannski bara að hvíla sig í skugganum. Hann var maður sem leitaði sannleikans, en hann var líka efasemdamaður. „Getur nokkuð gott komið frá Nasaret?“ spurði hann þegar Filippus sagði honum frá Jesú.

Þetta er spurning sem margir bera í hjarta sér í dag. Það eru tveir mánuðir síðan Benjamin kvaddi þennan heim. Tveir mánuðir af tómum stól við matarborðið. Tveir mánuðir af þögn þar sem hlátur hans átti að hljóma. Og í myrkri sorgarinnar spyrjum við oft í hljóði: „Getur nokkuð gott komið úr þessu? Getur nokkur von sprottið úr þessum sársauka?“

Sorgin er okkar Nasaret. Hún virðist vera staður þar sem ekkert dýrmætt getur þrifist. En svarið sem Filippus gaf er það sama og við fáum í dag: „Komdu og sjáðu.“

Þegar Jesús sér Natanael koma, segir hann eitthvað merkilegt: „Hér er sannur Ísraelsmaður, sem engin svik eru í.“ Jesús sá ekki bara mann á göngu; hann sá inn í hjartað. Hann sá hreinleikann. Hann sá mann sem þurfti ekki að uppgera neitt.

Þegar ég les þessi orð, hugsa ég til Benjamíns. Hann var drengur sem engin svik voru í. Hann var tær. Þegar hann fékk hugmynd að „Con Chim Airlines“, þá var það ekki bara leikur; það var einlæg gleði, bros sem smitaði alla, hrein forvitni um heiminn. Hann þurfti ekki að flækja hlutina. Hann var heill í öllu sem hann gerði, hvort sem það var að leysa flókin stærðfræðidæmi eða að bjóða fram allt sem hann átti.

Við munum eftir sögunni um sparibaukinn hans. Þegar William frændi hans veiktist, gekk Benjamin til foreldra sinna og bauðst til að gefa allt sem hann átti til að hjálpa. Hann braut ekki baukinn, hann tæmdi hann ekki — þess þurfti ekki — en boðið sjálft var algjörlega vélbragðalaust. Það var engin tilgerð. Það var bara hreint barnshjarta sem sá neyð og vildi mæta henni með öllu sem það átti. „Hér er sannur drengur, sem engin svik eru í.“

Jesús segir við Natanael: „Áður en Filippus kallaði á þig sá ég þig undir fíkjutrénu.“

Alan, Thao, Ryan... Jesús sá Benjamin líka. Hann sá hann þegar hann hannaði forrit á GitHub. Hann sá hann þegar hann æfði badminton af öllum kröftum. Hann sá hann í öllum þeim borgum sem þið heimsóttuð saman. Guð sá hann ekki bara sem sjúkling eða sem barn sem fór of snemma. Hann sá hann sem þá dýrmætu sál sem hann er — sköpunarverk sem endurspeglaði dýrð Guðs í fimmtán ár.

Og hann sér ykkur núna. Hann sér ykkur í þessu „Nasaret“ sorgarinnar. Hann veit um þungann sem þið berið.

Stundum, þegar sorgin er sem þyngst, læðist að okkur lág rödd sem spyr: „Hefði ég getað gert meira? Missti ég af einhverju?“ Þetta er byrði sem enginn á að bera. Þegar lærisveinarnir spurðu Jesú um mann sem fæddist blindur, hvort hann eða foreldrar hans hefðu syndgað, svaraði Jesús skýrt: „Hvorki syndgaði þessi maður né foreldrar hans.“

Veikindi eru ekki refsing. Þau eru ekki afleiðing af neinu sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Engin árvekni í heiminum hefði getað breytt því sem var handan mannlegrar stjórnar. Alan og Thao, þið gáfuð honum allt. Þið voruð þarna í hverju skrefi. Benjamin vissi það. Hann kallaði þig „besta pabba“ í síðustu kveðjunni sinni. Hann fann fyrir ástinni ykkar allt til enda. Leyfið Guði að lyfta þessum steini sektarkenndar af hjörtum ykkar. Þið eruð frjáls til að syrgja án sjálfsásökunar.

Í fyrsta lestrinum í dag fáum við að sjá það sem Jesús lofaði Natanael: „Þú munt sjá himininn opinn.“ Jóhannes postuli lýsir hinni nýju Jerúsalem. Hún er ekki dimm eða þung. Hún ljómar af dýrð Guðs. Hún er tær eins og krystall, skínandi eins og dýrir steinar.

Benjamin, með sinn beitta huga og ást á rökvísi, myndi skilja þessa borg. Borg sem er byggð á tólf undirstöðum, með tólf hliðum sem eru alltaf opin. Þetta er ekki staður ruglings, heldur staður fullkomins ljóss og reglu. Þetta er áfangastaðurinn.

Þegar við horfum á flugvél hverfa inn í skýin, vitum við að hún er ekki hætt að vera til. Hún er bara komin út fyrir sjónsvið okkar. Hún er að lenda á öðrum stað, þar sem sólin skín alltaf. Benjamin hefur lent í hinni helgu Jerúsalem. Hann er hjá Lambinu. Hann er hjá heilögum Karli Acutis, tveir ungir menn sem báðir elskuðu tækni og Guð, og nú standa þeir saman við hásætið.

„Þú munt sjá meira en þetta,“ segir Jesús.

Þetta eru orð vonar fyrir okkur öll. Við sjáum núna í gegnum hálfdimmu sorgarinnar. Við sjáum aðeins tómleikann. En loforðið er að við munum sjá meira. Við munum sjá Benjamin aftur, ekki veikan, heldur „tall and strong“ eins og í draumnum þínum, Alan. Við munum sjá hann í dýrðinni þar sem hann horfir á okkur með sínu bjarta brosi.

Ryan, þú misstir þinn besta vin. En mundu að bróðir þinn er enn með þér. Hann er í hverri flugvél sem þú sérð á himni, í hverju snjöllu dæmi sem þú leysir, í hverju skipti sem þú sýnir öðrum gæsku. Hann er hluti af þessum „opna himni“ yfir lífi þínu.

Kæru vinir, í dag skulum við ekki bara horfa niður á jörðina þar sem við söknun hans. Horfum upp.

Í sálminum sungum við: „Drottinn er réttlátur á öllum vegum sínum og heilagur í öllum verkum sínum. Drottinn er nálægur öllum sem á hann ákalla.“

Nálægð Guðs er ekki alltaf hávær. Stundum er hún bara eins og andvari undir fíkjutré. Stundum er hún bara kyrrðin sem kemur eftir grátinn. En hún er raunveruleg.

Benjamin Đại Dương — nafn hans merkir „Hafið mikla“. Ástin sem hann gaf og ástin sem þið berið til hans er eins og haf sem tæmist aldrei. Brunnurinn sem gefur hreint vatn í Víetnam í hans nafni er tákn um þetta. Líf hans heldur áfram að gefa svalandi drykk þeim sem þyrstir.

Látum þetta vera okkar verkefni í dag: Að vera eins og Natanael, laus við svik. Að þora að spyrja erfiðra spurninga, en vera líka tilbúin að heyra boðið: „Komdu og sjáðu.“

Þegar þið gangið út í dag, lítið þá til himins. Ef þið sjáið flugvél draga hvíta rák yfir bláinn, leyfið því að minna ykkur á Ben. Leyfið því að minna ykkur á að himinninn er opinn. Hann er ekki lokaður staður. Hann er áfangastaður okkar allra.

Benjamin er þar. Hann er hólpinn. Hann er frjáls. Og hann bíður okkar við hliðin tólf, þar sem engin tár eru framar til, heldur aðeins dýrð Guðs sem skín eins og dýrasti steinn.

Verið styrk. Haldið áfram að elska. Haldið áfram að vona.

Friður Guðs, sem er æðri öllum skilningi, varðveiti hjörtu yðar og hugsanir í Kristi Jesú.

Amen.