Minningardagur heilagrar Móníku

Hafið þið einhvern tímann setið ein í dimmu herbergi á miðri nóttu, þegar allur heimurinn virðist sofa, og horft út um gluggann? Það er sérstök þögn sem ríkir á þeim tíma. Í þessari þögn verða hljóðin í húsinu skýrari – marrið í gólfinu, tifið í klukkunni, andvarp þeirra sem sofa í næsta herbergi. Á slíkum stundum er auðvelt að finna til einmanaleika, en það er líka á þessum næturtímum sem við skiljum dýpstu merkingu þess að vaka. Að vaka er ekki bara það að vera ekki sofandi. Að vaka er athöfn kærleikans. Það er sú ákvörðun að halda vörð, að vera til staðar, að láta ljósið loga þegar myrkrið virðist ætla að svelgja allt annað.

Í dag minnumst við heilagrar Móníku. Þegar við hugsum um hana, sjáum við fyrir okkur konu sem varði stórum hluta ævi sinnar í einmitt slíka vöku. Hún vakti yfir syni sínum, Ágústínusi, ekki með líkamlegri veru allan tímann, heldur með bænum sínum, tárum sínum og óbilandi trúfesti. Hún horfði á hann villast af leið, hún horfði á hann leita að sannleikanum á röngum stöðum, en hún slökkti aldrei á vökuljósi móðurhjartans. Tár hennar voru ekki merki um veikleika, heldur um þá dýpstu vöku sem til er – vöku kærleikans sem neitar að gefast upp á þeim sem hún elskar.

Þessi mynd af vökunni tengir okkur beint við guðspjall dagsins úr Matteusarguðspjalli. Jesús segir við lærisveina sína: „Vakið því, því að þér vitið eigi, hvaða dag Drottinn yðar kemur.“ Hann talar um húsbónda sem hefði vakað ef hann hefði vitað á hvaða tíma nætur þjófurinn kæmi. En Jesús er ekki að hvetja okkur til að vaka í ótta. Hann er ekki að biðja okkur um að lifa lífinu í stöðugri hræðslu við að eitthvað hræðilegt gerist. Nei, vakan sem hann kallar okkur til er vaka hins trúa og hyggna þjóns. Það er vaka þess sem hefur verið treyst fyrir dýrmætu búi – kærleikanum, fjölskyldunni, trúnni – og gætir þess af alúð og trúfesti.

Í dag eru liðnir rúmir tveir mánuðir síðan þrettándi júní rann upp. Tveir mánuðir síðan Benjamin Vo, þessi dásamlegi og bjarti drengur, kvaddi þennan heim. Við skulum segja sannleikann áður en við leitum huggunar. Tveir mánuðir er erfiður tími. Þegar fyrstu vikurnar líða, fer fólkið í kringum okkur að snúa aftur til síns hversdagslega lífs. En fyrir ykkur, Alan og Thao, og fyrir þig, Ryan, hefur tíminn breyst. Sorgin er ekki eitthvað sem minnkar á tveimur mánuðum; hún breytir um lögun. Hún verður að þessari djúpu, hljóðu vöku í tóma herberginu hans Bens, við matarborðið þar sem stóllinn hans stendur auður, í þögninni þar sem raddar hans er saknað.

Alan og Thao, ég veit að sársauki ykkar er ómælanlegur. Það er enginn sársauki stærri en sá að kveðja barnið sitt. Og stundum, í þessari næturvöku sorgarinnar, getur óvinurinn reynt að læðast inn með efasemdir og sjálfsásökun. „Gerði ég nóg? Missti ég af einhverju? Hefði ég getað komið í veg fyrir þetta ef ég hefði verið vakandi á annan hátt?“

Ég vil að þið hlustið mjög vel á mig núna. Þið verðið að leyfa mér að lyfta þessum þunga steini af hjörtum ykkar. Þegar lærisveinar Jesú spurðu hann um blindborna manninn, hver hefði syndgað, hann eða foreldrar hans, svaraði Jesús afdráttarlaust: „Hvorki syndgaði þessi maður né foreldrar hans.“ Veikindi eru ekki refsing frá Guði. Þau eru ekki afleiðing af neinu sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Það var engin vanræksla, ekkert sem mannlegur máttur hefði getað gert öðruvísi til að breyta þessu. Þið gáfuð Benjamin allt. Þið gáfuð honum líf fyllt af ást, ferðalögum, skilningi og öryggi. Hann vissi að hann átti besta pabba í heimi og dásamlega móður. Þið gættuð hans eins og trúir þjónar kærleikans. Leyfið Guði að taka þessa sektarkennd frá ykkur. Þið eruð hrein fyrir Guði, og ást ykkar til Bens var og er fullkomin.

Hér verður vendipunkturinn í hugsun okkar. Hér kemur ljós guðspjallsins inn í dimma herbergið. Í draumnum sem þig dreymdi, Alan, nóttina tuttugasta og fimmta júní, mættir þú Benjamin. Hann var heilbrigður, í grænum stuttbuxum, og hann sagði við þig orð sem við verðum að geyma í hjarta okkar: „Không sao đâu, con sẽ dõi theo ba mẹ“ – „Það er allt í lagi, ég mun vaka yfir ykkur, pabba og mömmu.“

Hugsið ykkur þessa dásamlegu mynd. Hlutverkin hafa snúist við. Drengurinn sem þið vöktuð yfir, drengurinn sem þið vernduðuð og elskuðuð, er núna orðinn sá sem vaktar yfir ykkur. Hann er ekki týndur í myrkrinu. Hann er í ljósi Guðs, og þaðan heldur hann vöku sinni yfir fjölskyldu sinni. Hann er ekki lengur takmarkaður af líkamlegum veikleikum eða sjúkdómum. Hann andar léttilega, hann er sterkur, og hann horfir á ykkur með þessu bjarta brosi sem við munum öll svo vel eftir.

Benjamin Vo hafði ótrúlegan huga. Hann var drengur sem fannst gaman að skilja hvernig hlutirnir virka. Við sjáum hann fyrir okkur á myndinni þar sem hann stendur við hliðina á flóknu arkitektúrlíkani, í hvítu NASA peysunni sinni, með crossbody töskuna, brosandi svo fallega að spangirnar sýna. Þetta bros endurspeglaði ekki bara gáfur hans, heldur þann hreinleika og þá forvitni sem bjó í sál hans. Hann var ekki bara að skoða líkön; hann var að reyna að skilja hvernig heimurinn er byggður upp. Hann skrifaði kóða á GitHub, hannaði leiki og lærði DevOps. Hann vildi byggja upp. En dýpsta hönnun lífs hans var ekki tölvukóði, heldur sá kærleikur sem hann sýndi þeim sem voru í kringum hann.

Í fyrsta lestrinum í dag skrifar Páll postuli til safnaðarins í Korintu. Hann segir: „Ég þakka ávallt Guði mínum yðar vegna fyrir þá náð Guðs, sem yður er gefin í Kristi Jesú, að þér hafið í honum auðgast á allt, í hvers konar ræðu og hvers konar þekkingu.“ Þessi orð eiga svo vel við Ben. Hann var auðgaður af þekkingu, en hann var líka auðgaður af náð. Sú staðreynd að fimmtán ára gamall drengur bauðst til að gefa allan sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum sem hafði fengið heilablóðfall, sýnir okkur að þekking hans var ekki bara í höfðinu, heldur í hjartanu. Hann þurfti ekki að brjóta baukinn, en boðið sjálft var vitnisburður um þá náð sem Páll talar um. Það var hans dýrasta gjöf.

Ryan, bróðir minn, ég vil tala sérstaklega til þín. Ég veit að þú missir mikið. Ben var ekki bara bróðir þinn; hann var besti vinur þinn. Ég hugsa um myndina af ykkur tveimur þar sem þið sitjið á hvíta bekknum í garðinum, í eins rauðum Incredibles bolum, og Ben heldur utan um þig. Þetta var ekki bara augnablik í myndavél; þetta var lýsing á lífi ykkar. Hann verndaði þig, hann elskaði þig, og hann vildi að þér liði vel.

Ryan, þú verður að halda áfram að lifa, halda áfram að vaxa og halda áfram að vera sterkur fyrir Ben. Hann er enn með þér. Hann er ekki lengur á hvíta bekknum í garðinum, en hann vaktar yfir þér af himnum ofan. Í hvert skipti sem þú nærð árangri, í hvert skipti sem þú brosir, í hvert skipti sem þú sýnir öðrum gæsku, þá ertu að halda lífi hans lifandi í þessum heimi. Þú ert ekki einn. Bróðir þinn heldur vörð um þig.

Páll postuli segir líka í dag: „Hann mun og gjöra yður staðfasta allt til enda, til þess að þér séuð óásakanlegir á degi Drottins vors Jesú Krists. Trúr er Guð...“ Þetta er loforðið sem við byggjum von okkar á. Guð er trúr. Hann yfirgefur okkur ekki í sorginni. Hann er sá sem gerir okkur staðföst þegar okkur finnst við vera að brotna. Hann er sá sem heldur utan um Alan, Thao og Ryan í þessum erfiðu tveimur mánuðum.

Og kærleikur Benjamíns heldur áfram að bera ávöxt. Í hans nafni flæðir nú hreint vatn úr brunninum „Giếng Gioan Baotixita“ í Cà Mau í Víetnam. Nafn hans, Đại Dương, þýðir „Hafið mikla“. Og alveg eins og hafið er djúpt og mikið, þá er kærleikurinn sem hann skilur eftir sig ótæmandi. Þessi brunnur er tákn um lifandi vatn, tákn um að líf hans heldur áfram að gefa öðrum von og líf, jafnvel eftir að hann er farinn til Guðs. Þetta er vaka kærleikans í verki – kærleikur sem deyr aldrei.

Benjamin er núna í „veislu himinsins“ ásamt heilögum Karli Acutis. Tveir ungir menn sem báðir elskuðu tækni, báðir elskuðu lífið og báðir sýndu ótrúlegt hugrekki. Þeir standa nú saman frammi fyrir hásæti Guðs og biðja fyrir okkur. Þeir biðja fyrir læknunum og vísindamönnunum sem leita að lækningu, svo að engin önnur fjölskylda þurfi að ganga þennan erfiða veg. Þeir vaka yfir okkur.

Kæru vinir, þið sem fylgist með úr fjarlægð, og þið fjölskyldur sem berið þunga krossa veikinda og missis. Guð sér ykkur. Hann veit hversu þung vakan getur verið á miðri nóttu þegar tárin renna. En munið að þið eruð ekki ein. Móníka heilaga grét í mörg ár, en tár hennar urðu að uppsprettu náðar. Tár ykkar eru líka dýrmæt í augum Guðs.

Hvað getum við tekið með okkur út um dyrnar í dag? Hvert er það litla verkefni sem við getum sinnt í anda Benjamíns?

Í dag skulum við ákveða að vaka yfir einhverjum. Ekki með því að vera áhyggjufull, heldur með því að sýna kærleika í verki. Hringið í einhvern sem þið vitið að er einmana. Sendið hvatningarorð til einhvers sem á erfitt. Eða einfaldlega, þegar þið gangið út í kvöld og lítið upp til stjarnanna, munið þá eftir loforði Bens: „Það er allt í lagi, ég mun vaka yfir ykkur.“

Látum það loforð vera okkur huggun. Benjamin er í friði. Hann er frjáls. Hann hvílir í kærleika Guðs og hann heldur vörð um okkur öll þar til við mætum honum á ný í dýrðinni.

Megi Drottinn varðveita hjörtu yðar og hugsanir í Kristi Jesú.

Amen.