Þriðjudagur í tuttugustu og fyrstu viku venjulegs tíma

Ímyndið ykkur einfaldan hlut: bolla sem stendur á borði. Við sjáum litinn á honum, mynstrið, hvernig ljósið fellur á gljáann. Við gætum eytt miklum tíma í að fægja að utanverðu, passa að það séu engin fingraför, engar rákir. En það sem skiptir máli þegar við erum þyrst er það sem er að innan. Ef bollinn er tómur, eða ef það sem er í honum er beiskt, þá skiptir glansandi ytra borðið engu máli.

Í guðspjallinu í dag talar Jesús til okkar af mikilli alvöru um þetta samband á milli hins innra og ytra. Hann ávítar þá sem leggja alla áherslu á smáatriðin — að tína kryddjurtir eins og mintu og dill með nákvæmni — en gleyma því sem hann kallar „þyngri atriði lögmálsins“: réttlæti, miskunn og trúfesti. „Blindir leiðtogar,“ segir hann, „þið síið mýfluguna en svelgið úlfaldann!“

Þetta er mynd sem við getum öll séð fyrir okkur. Við getum orðið svo upptekin af því að láta hlutina líta rétt út, að fylgja forminu, að við missum sjónar á hjartanu í öllu saman. Jesús kallar okkur til að hreinsa fyrst innan úr bollanum, svo að hið ytra verði líka hreint. Hann er að tala um heilindi. Hann er að tala um að láta kærleikann vera uppsprettuna, ekki bara skreytinguna.

Þegar ég hugsa um Benjamin Vo, þá sé ég dreng sem skildi þetta ómeðvitað. Ben var með ótrúlega beittan og skýran huga. Við vitum öll um hæfileika hans í stærðfræði, áhuga hans á gervigreind og skýjalausnum — þessi „ytri“ merki um snilld sem gerðu hann að „ljósriti“ af föður sínum. En það sem gerði Benjamin að þeim sem hann var, var ekki bara gáfurnar. Það var það sem var „innan í bollanum“. Það var hjartað hans.

Munið þið eftir sögunni af sparibaukinum? Þetta er saga sem við megum aldrei þreytast á að heyra, því hún opinberar „þyngri atriði lögmálsins“ í verki. Þegar William frændi hans veiktist, bauðst þessi fimmtán ára drengur til að gefa allt sem hann átti í sparibaukinum sínum til að hjálpa. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki — þess þurfti ekki — en boðið sjálft var hið hreina innihald bollans. Það var miskunn. Það var trúfesti við fjölskylduna. Það var réttlæti sem spratt úr kærleika. Hann var ekki að „sía mýflugur“; hann sá það sem skipti máli og bauð allt sitt fram.

Nú eru liðnir tveir mánuðir síðan Benjamin kvaddi. Þrettándi júní virðist kannski vera fjarlægur í dagatali, en í hjartanu er það eins og í gær. Tveir mánuðir er tími þar sem fyrsta áfallið fer kannski að víkja fyrir hinni löngu, þungu þögn. Í fyrsta lestrinum í dag skrifar Páll postuli til Þessalóníkumanna og segir: „Látið ekki hristast svo auðveldlega í skynsemi ykkar eða skelfast.“

Páll vissi að trúuðu fólki gæti fundist jörðin skjálfa undir fótum sér. Hann vissi að við gætum orðið „shaken out of our minds“ þegar hörmungar dynja yfir. Sorgin er einmitt þannig. Hún hristir okkur. Hún fær okkur til að efast um allt sem við héldum að væri stöðugt. Hún fær okkur til að spyrja: „Hvar er réttlætið? Hvar er miskunnin í þessu?“

En Páll heldur áfram og minnir okkur á að Guð hefur kallað okkur til að eignast dýrð Drottins vors Jesú Krists. Hann biður þess að Guð, sem hefur elskað okkur og gefið okkur „ævinlega hvatningu og góða von fyrir náð,“ megi hugga hjörtu okkar og styrkja þau í öllu góðu verki og orði.

Alan, Thao, Ryan... þessi „ævinlega hvatning“ er ætluð ykkur í dag. Þegar bollinn virðist brotinn, þegar sársaukinn er svo mikill að þið finnið ekki orðin, þá er Guð þarna. Hann er ekki að horfa á ytra borðið, hann er ekki að dæma hversu vel ykkur tekst að „halda andlitinu“. Hann sér inn í hjartað þar sem Ben lifir enn.

Stundum, í þessari þögn sorgarinnar, getur læðst að okkur lág og beisk rödd sem spyr: „Hvað ef?“ Hvað ef við hefðum gert eitthvað öðruvísi? Hvað ef við hefðum tekið eftir einhverju fyrr? Þetta er byrði sem enginn á að bera. Ég vil segja ykkur það sem Jesús sagði: Þetta er ekki ykkur að kenna. Það var engin synd, engin vanræksla, ekkert sem þið gerðuð eða gerðuð ekki sem olli þessu. Veikindi eru ekki refsing og þau eru ekki á ábyrgð þeirra sem elska. Alan og Thao, þið gáfuð Ben allt. Þið hreinsuðuð bollann með ást ykkar á hverjum einasta degi. Hann fór héðan vitandi að hann var elskaður af „besta pabba“ og dásamlegri móður. Leyfið Guði að lyfta þessum steini sjálfsásökunar af herðum ykkar. Þið eruð frjáls til að syrgja án sektarkenndar.

Benjamin hafði þessa einlægu gleði. Hugsið um „Con Chim Airlines“. Það var ekki bara barnalegur leikur; það var sýn drengs sem elskaði að sjá hlutina lyftast til himins. Hann elskaði Boeing 737 vélarnar, kraftinn í þeim og frelsið. Þegar hann „spottaði“ flugvélar með föður sínum, var hann að horfa á eitthvað sem sameinaði tækni og drauma.

Í dag er Ben eins og ein af þessum vélum sem hann elskaði svo mikið. Hann er kominn upp fyrir skýin. Hann er ekki lengur bundinn af þyngdarafli þessa heims, ekki lengur bundinn af veikindum. Hann flýgur í dýrð Guðs. Og hann horfir niður til ykkar með þessu brosi sem allir minnast — brosinu sem sýndi spangirnar hans og þá hreinu gleði sem bjó hið innra.

Sálmurinn í dag segir: „Segið meðal þjóðanna: Drottinn er konungur. Hann hefur gert heiminn staðfastan, svo að hann bifast ekki.“ Þótt líf ykkar hafi bifast, þótt heimurinn ykkar hafi hrunið, þá er Guð sá sem gerir grundvöllinn staðfastan að nýju. Hann kemur til að dæma jörðina, ekki með hörku, heldur með „réttvísi og trúfesti“. Sömu trúfesti og Ben sýndi.

Við skulum minnast þess að líf Benjamíns var stutt en það var heilt. Hann skildi að „það að reyna er það eina sem skiptir máli.“ Hann lagði sig allan fram, hvort sem það var í badminton eða í forritun á GitHub. Hann kenndi okkur að það er ekki lengd lífsins sem mælir gildi þess, heldur hversu mikið af „réttlæti, miskunn og trúfesti“ við náum að setja í bollann okkar á meðan við erum hér.

Í nafni Benjamíns höfum við séð brunninn í Cà Mau verða að veruleika. „Đại Dương“ — hið mikla haf. Það er svo viðeigandi. Hreint vatn streymir nú úr jörðinni vegna þess að kærleikur eins drengs heldur áfram að gefa. Þetta er það sem Jesús átti við: Þegar hið innra er hreint, þá flæðir gæskan út og blessar alla í kring.

Ryan, bróðir þinn er hjá þér. Hann er stoltur af þér. Þegar þú horfir á flugvél á himni, eða þegar þú leysir erfitt verkefni, mundu þá að hann er að hvetja þig áfram. Hann vill að þú lifir lífinu af sömu forvitni og sömu gæsku og hann gerði.

Kæru vinir, sem hlustið nær og fjær, sérstaklega þið sem berið þunga krossa veikinda eða missis. Guð sér ykkur. Hann veit að bollinn ykkar er stundum fylltur af tárum. En hann lofar að þessi tár munu verða að dýrð. Standið stöðug og haldið fast í það sem ykkur hefur verið kennt um ástina.

Látum þetta vera það sem við tökum með okkur út í daginn: Horfum ekki bara á ytra borðið. Spyrjum okkur á hverjum morgni: „Er bollinn minn hreinn að innan? Er ég að rækta miskunn og trúfesti?“

Gerum eitt lítið í dag til að létta byrði annars manns, rétt eins og Ben bauðst til að gera með sparibaukinn sinn. Það þarf ekki að vera stórt. Kannski bara einlægt bros, hvatningarorð eða stund af hlustun. Þannig höldum við ljósi Benjamíns lifandi. Þannig sýnum við að kærleikurinn er sterkari en dauðinn.

Benjamin Vo, hvíl í friði í faðmi Guðs, þar sem allir flugvellir eru opnir og himinninn er alltaf tær. Við munum halda áfram að horfa upp, vitandi að þú vaktar yfir okkur.

Amen.