Mánudagur í tuttugustu og þriðju viku ársins

Það er eitthvað svo hljóðlátt við það að standa frammi fyrir einhverju sem virðist óbreytanlegt. Í guðspjalli dagsins hittum við mann í samkunduhúsinu. Hann er ekki í sviðsljósinu, hann er ekki sá sem hrópar hæst eða krefst athygli. Hann er þarna með visna hönd. Þessi hönd, sem eitt sinn var kannski full af lífi, full af getu til að grípa, skapa eða kveðja, er nú föst í sársaukafullri kyrrstöðu. Jesús sér hann. Hann sér ekki bara höndina; hann sér manninn. Og hann segir: „Komdu og stattu hér frammi.“

Ég hugsa um Benjamin. Ég hugsa um þennan unga mann, þennan dreng sem var alltaf svo lifandi, svo forvitinn, svo tilbúinn að taka á móti heiminum. Þegar ég hugsa um Benjamín, þá sé ég hann ekki fyrir mér í kyrrstöðu. Ég sé hann fyrir mér við vinnustöðina sína, þar sem hann var að kóða fyrir AWS-þjóna, eða í huganum að skipuleggja „Con Chim Airlines“ – þetta ímyndaða flugfélag sem hann talaði um með svo miklu flissi. Hann var drengur sem vildi vera á ferðinni, hann vildi fljúga, hann vildi tengja. Það er erfitt að sætta sig við að líf sem var svo fullt af hreyfingu skuli nú vera komið í þessa hljóðlátu kyrrð sem við köllum dauða.

En hlustið á orð Jesú: „Er leyfilegt að gera gott á hvíldardegi fremur en illt, að bjarga lífi fremur en eyða því?“ Þetta er ekki bara spurning um reglur. Þetta er spurning um hjarta Guðs. Jesús er að segja okkur að kærleikurinn er aldrei bundinn af tíma eða aðstæðum. Hann er ekki bundinn af því hversu langt er liðið frá því að Ben fór. Hann er ekki bundinn af því hversu þungt sorgin hvílir á ykkur, Alan og Thao. Guð er herra yfir lífinu, jafnvel þegar lífið virðist hafa verið tekið frá okkur of snemma.

Við skulum vera hreinskilin. Það er engin ástæða til að fegra þá staðreynd að sorgin er sár. Það eru tveir mánuðir síðan Ben fór heim, og ég veit að það eru stundir þar sem þið, Alan og Thao, og Ryan litli bróðir, finnið fyrir þessari „visnu hönd“ í eigin hjörtum – tilfinningunni fyrir því að eitthvað vanti, að eitthvað sé óklárað. Þið hafið kannski velt því fyrir ykkur: „Hvað ef? Hefði ég átt að sjá eitthvað fyrr? Var þetta mér að kenna?“ Ég bið ykkur í nafni Jesú að hlusta vel: Þið misstuð ekki af neinu. Það er engin sekt í því að missa barn. Það er engin ábyrgð á ykkur fyrir því að veikindi komu. Guð sendir ekki veikindi, og hann dæmir ykkur ekki fyrir að hafa ekki getað stöðvað þau. Þessi sektarkennd, þessi þunga sem læðist að ykkur, hún er ekki frá Guði. Hún er steinn sem Jesús vill lyfta af hjarta ykkar núna. Þið eruð hrein fyrir Guði.

Sjáið Ben fyrir ykkur, ekki sem týndan dreng, heldur sem einhvern sem er núna í „veislu himinsins“. Hann var drengur sem vildi gefa allt. Munið þið eftir því þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa William frænda sínum? Hann þurfti ekki að brjóta hann, hann þurfti ekki að tæma hann – það var viljinn sem skipti máli. Það var hjartað sem var svo stórt að það vildi gefa allt sem það átti. Þetta er sá Ben sem er hjá Guði núna. Þetta er sá Ben sem er að biðja fyrir ykkur, fyrir Ryan, fyrir ykkur öll.

Ryan, bróðir minn, þú ert ekki einn. Þú og Ben deilduð svo mörgum stundum – í bunk-rúminu, með Lego-pokana, eða þegar þið voruð að horfa á ketti í kattakaffihúsinu. Þessar minningar eru ekki bara fortíð; þær eru grunnurinn að því hver þú ert. Ben vildi að þú værir óhræddur. Hann vildi að þú héldir áfram að dreyma, að þú héldir áfram að byggja. Hann er vindurinn í vængjunum þínum.

Í fyrsta lestrinum talar Páll postuli um að hreinsa út gamla súrdeigið svo við getum orðið nýtt deig. Þetta er erfitt. Við viljum halda í það gamla, við viljum halda í það sem var. En Guð býður okkur að verða ný, að lifa með „ósýrðu brauði einlægni og sannleika“. Það þýðir að við megum vera sár, við megum vera grátin, en við megum ekki loka okkur inni í beiskjunni. Við eigum að lifa fyrir Ben, með því að sýna þá sömu góðvild og hann sýndi.

Kannski er það eina sem við getum gert í dag, þegar við göngum út um dyrnar, að gera eitthvað lítið, hljóðlátt, í nafni Bens. Kannski er það að brosa til einhvers sem virðist vera að bera þungan kross. Kannski er það að gefa örlítið af tíma okkar til einhvers sem er einmana. Það þarf ekki að vera mikið. Það þarf ekki að vera stórt. Það þarf bara að vera gert af kærleika, eins og Ben hefði gert.

Alan, Thao, Ryan – þið eruð ekki ein. Þið eruð hluti af þessari kirkju, þið eruð hluti af þessum kærleika sem flæðir frá Guði. Þegar þið finnið fyrir sorginni, munduð þá eftir því að Jesús stendur í miðju ykkar. Hann er sá sem segir: „Réttu fram höndina.“ Hann vill græða það sem er brotið. Hann vill gefa ykkur frið sem heimurinn getur ekki gefið.

Benjamín Đại Dương Vo, hvíl í friði. Við munum halda áfram að horfa til himins, vitandi að þú ert kominn á áfangastað, þar sem allt er ljóst, allt er heilt. Og þangað til, munum við brosa í hvert sinn sem við hugsum um „Con Chim Airlines“, vitandi að þú flýgur nú í frelsi Guðs kærleika. Amen.