Laugardagur á þrítugustu viku á venjulegum tíma

Það er eitthvað svo áþreifanlegt við það að vera gestur. Þegar við komum í heimsókn til einhvers, þá erum við að stíga inn í þeirra heim, þeirra reglur, þeirra rými. Í guðspjalli dagsins er Jesús gestur í húsi leiðtoga faríseanna. Það er hvíldardagur, og fólkið fylgist með honum. Þeir rýna í hann, eins og við gerum stundum þegar við erum hrædd um að eitthvað fari úr skorðum. Jesús tekur eftir einhverju sem virðist svo hversdagslegt: fólkið er að keppast um fremstu sætin við borðið. Þeir vilja vera séðir, þeir vilja vera viðurkenndir, þeir vilja vera í heiðursessinum.

Jesús horfir á þetta og segir: „Þegar þú ert boðinn til brúðkaups, farðu þá og sestu í neðsta sætið.“ Þetta er ekki bara kurteisi. Þetta er ekki bara leiðbeining um borðsiði. Þetta er róttæk kenning um það hvernig við eigum að vera í heiminum. Hann er að segja okkur að sannur heiður felst ekki í því að troða sér fram, heldur í því að vera þar sem Guð kallar okkur að vera.

Benjamin Vo var drengur sem skildi þetta á sinn eigin, hljóðláta hátt. Hann var ekki strákur sem þurfti að troða sér fram. Hann var strákur sem geislaði af forvitni og gáfum, en það sem einkenndi hann mest var þessi ótrúlega, mjúka nærvera. Hann var eins og stjarna sem ljómar ekki með því að kalla á athygli, heldur með því einfaldlega að vera til. Hann var svo heillaður af flugvélum, af þessum stóru Boeing 737 vélum, og honum fannst svo ótrúlega skemmtilegt að tala um þetta „con chim airlines“ sem hann dreymdi um að stofna. Þegar hann talaði um það, þá gígglaði hann og brosti – það var engin hroki í honum, bara hrein, tær gleði. Hann var ekki að reyna að vera „stór“; hann var bara að njóta þess að vera hann sjálfur.

En ég veit, kæru Alan og Thao, og þú kæri Ryan, að það er erfitt að tala um „neðsta sætið“ þegar lífið hefur tekið frá ykkur það sæti sem Benjamin átti við borðið ykkar. Það er tómt stóll. Það er þögn þar sem áður var hlátur og spjall um flugvélar og tölvukóða. Og í þeirri þögn læðast stundum að ykkur þær spurningar sem enginn vill eiga: „Hvað ef? Gat ég gert eitthvað meira? Var eitthvað sem ég missti af?“ Ég veit að þið berið þennan þunga, þennan stein sem virðist vaxa með hverjum mánuði sem líður.

Mig langar að segja ykkur eitt í dag: Þessi sektarkennd, þessi spurning um hvort þið hafið gert nóg – hún á ekki heima hjá ykkur. Hún er lygi sem sorgin segir. Sjúkdómar eru aldrei refsing. Þeir eru aldrei afleiðing af því að foreldrar hafi misst af einhverju eða staðið sig illa. Þetta var handan allrar mannlegrar stjórnar. Þið elskuðuð Benjamin með svo stórri og óeigingjarnri ást að enginn hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki. Hann sér ykkur í tárunum, hann sér ykkur í þreytunni, og hann faðmar ykkur eins og þið eruð. Leyfið þessum þunga steini að falla af herðunum. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.

Í fyrsta lestrinum segir Páll postuli eitthvað svo djúpt: „Fyrir mig er lífið Kristur og dauðinn ávinningur.“ Páll er í fangelsi, hann er í aðstæðum þar sem hann gæti dáið, en hann er ekki hræddur. Hann segir að hvort sem hann lifir eða deyr, þá sé hann í þjónustu Krists. Þetta er það sem Benjamin sýndi okkur. Hann var ekki bara drengur sem var að læra á AWS-ský eða kóða leiki á GitHub. Hann var drengur sem bar í sér þessa dýpri visku. Munið þið hvernig hann bauðst til að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum William? Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gjörð drengs sem var að reyna að sanna sig. Þetta var náttúruleg útgeislun af því kærleiksríka hjarta sem Guð hafði skapað í honum. Hann vissi – með þeirri innsýn sem aðeins hrein hjörtu hafa – að það sem við eigum er ekki okkar eigið, heldur gjöf sem á að flæða áfram.

Ryan, bróðir minn, ég veit að þú ert að ganga í gegnum þetta líka. Þú ert ekki bara að missa bróður, þú ert að missa þann sem var besti vinur þinn. En þú ert ekki einn. Þegar þú ert að læra, þegar þú ert að hanna eitthvað nýtt, þegar þú ert að hlæja að einhverju sem þið tveir hefðuð skilið, þá er Benjamin með þér. Hann er stoltur af þér. Hann er ekki týndur. Hann er í ljósinu, hann er í kærleikanum, hann er í þeim friði sem enginn getur tekið frá honum.

Jesús segir í guðspjallinu: „Sérhver sem upphefur sjálfan sig mun auðmýktur verða, en sá sem auðmýkir sjálfan sig mun upphafinn verða.“ Benjamin var alltaf auðmjúkur. Hann þurfti ekki að vera í fremsta sæti. Hann var ánægður með að vera með ykkur, að ferðast með ykkur, að uppgötva heiminn með ykkur. Og núna, í ríki Guðs, er hann upphafinn. Hann er í því sæti sem Guð hefur búið honum, sæti þar sem engin tár eru, engin veikindi, engin þreyta.

Þegar þið finnið fyrir þessum sára söknuði, þegar þið kallið á Ben í huganum, þá er það Guð sem er að safna ykkur saman. Hann er að halda utan um ykkur. Þessi „Well of Love“ sem hefur verið boruð í hans nafni í Vietnam, þetta vatn sem gefur líf, það er framhald af þessu hjarta. Það er Benjamin að gefa ennþá. Það er kærleikurinn hans sem heldur áfram að flæða, rétt eins og vatnið sem gefur þyrstum mönnum líf.

Við skulum taka þetta með okkur út í daginn: Að vera eins og Jesús. Að vera tilbúin að hætta öllu fyrir kærleikann. Þegar við gerum eitt lítið verk í nafni Benjamins – hvort sem það er að hjálpa einhverjum, sýna blíðu, eða bara að vera til staðar fyrir hvert annað – þá erum við að bera ávöxt. Við erum að segja við Guð: „Drottinn, ég treysti þér, jafnvel þegar ég skil ekki.“

Benjamin Vo er núna í ljósinu. Og við, sem erum enn á leiðinni, skulum ganga með þá vissu að við erum á leiðinni heim. Þar sem engin tár eru, þar sem enginn aðskilnaður er, og þar sem við munum öll hittast aftur. Þangað til, haldið ykkur við þann kærleika sem Benjamin gaf ykkur. Hann er ekki týndur. Hann er lifandi í Guði. Hann er að fylgjast með ykkur, með sínu milda brosi, með þeirri gleði sem hann bar alltaf í hjarta sér. Megi Guð blessa ykkur, megi hann styrkja ykkur, og megi hann minna ykkur á á hverjum degi að þið eruð elskuð. Amen.