E shtunë e javës së tridhjetë të kohës së rëndomtë

Shpesh herë, kur jemi në një festë apo në një mjedis ku njerëzit mblidhen, sytë tanë natyrshëm kërkojnë të kuptojnë hierarkinë. Kush është më i rëndësishmi? Ku është vendi më i mirë? Jezusi, në Ungjillin e sotëm, nuk na jep një mësim etiketash, por na tregon një mënyrë krejt tjetër të të jetuarit. Ai vëzhgon të ftuarit që kërkojnë vendet e nderit dhe, me një butësi që depërton në zemër, na thotë: 'Kur të jesh i ftuar, shko e ulu në vendin e fundit'. Kjo nuk është thjesht një këshillë për të shmangur turpin; është një ftesë për të hyrë në atë liri të brendshme ku nuk kemi më nevojë të provojmë vlerën tonë para botës, sepse vlera jonë është e rrënjosur thellë në dashurinë e Zotit.

Benjamin Vo, djali ynë i dashur, e kuptonte këtë thjeshtësi në mënyrën e tij të mrekullueshme. Beni nuk kërkonte kurrë vendin e parë; ai ishte i zënë duke ndërtuar, duke eksploruar, duke u mrekulluar. Mendoni për atë djalë që, me mendjen e tij të ndritur, zhytej në botën e teknologjisë, në AWS dhe në kodet e ndërlikuara të aplikacioneve të tij, jo për të mburrur, por për gëzimin e pastër të zbulimit. Ai kishte atë ëndrrën e bukur për 'Con Chim Airlines', një emër që e thoshte gjithmonë me një buzëqeshje dhe një gjigërim të ëmbël, duke na treguar se për të, bota ishte një vend ku çdo gjë mund të fluturojë, mjafton të kesh një zemër të hapur. Beni nuk ishte një djalë që kërkonte të shkëlqente mbi të tjerët; ai ishte drita që ndriçonte thjesht sepse ishte aty.

Sot, katër muaj pas asaj dite të qershorit, ndoshta ju, Alan dhe Thao, ndjeheni sikur jeni ulur në vendin më të vështirë të mundshëm. Karrigia bosh e Benit në tryezën tuaj është një vend që askush nuk mund ta mbushë. Dhe në atë vend të zbrazët, shpesh vjen ajo hije e rëndë që shumë prindër e mbajnë në fshehtësi: guri i fajit të rremë. Ju pyesni veten në ato net pa gjumë: 'A mos humba ndonjë shenjë? A mund të kisha bërë më shumë? A ishte diçka në kujdesin tim që duhej të ishte ndryshe?'. Dua t'ju shikoj në sy sot dhe t'ju them me gjithë autoritetin e Ungjillit: hiqeni atë gur nga supet tuaja. Ju nuk keni gabuar. Sëmundja e Benit nuk ishte pasojë e asgjëje që keni bërë ose keni lënë pa bërë. Zoti nuk është një gjykatës që kërkon fajtorë aty ku ka vetëm lot të pastër. Sëmundja, ndonjëherë, vjen si një stuhi e papritur, përtej çdo kontrolli njerëzor, përtej çdo vigjilence. Ju keni qenë për Benjaminin gjithçka që një fëmijë mund të ëndërronte: streha e tij, sytë e tij, krahët e tij. Ai nuk u largua sepse dashuria juaj u ndal; ai shkoi në shtëpi sepse atje e prisnin. Ju jeni të absoluar nga çdo faj. Lëreni atë barrë të bjerë në tokë.

Shën Pali, në leximin e parë, na jep një perspektivë që duket si një dritë që shpërthen në dhomë. Ai thotë: 'Për mua, jeta është Krishti, e vdekja është fitim'. Kjo nuk është një mohim i dhimbjes, por një pohim i shpresës. Beni e jetoi këtë shpresë, ndoshta pa e ditur, në çdo gjest të tij të mirësisë. Kujtoni atë moment kur ai, në moshën 15-vjeçare, i tha prindërve të tij se ishte i gatshëm të jepte të gjitha kursimet e tij për të ndihmuar xhaxhain William, i cili po vuante pasojat e goditjeve në tru. Ai nuk e theu atë arkë, nuk e zbrazi me bujë, nuk kërkoi lavdi. Ai thjesht ofroi. Kjo është rrënja e thellë e një shpirti që nuk jeton për vete, por për të tjerët. Ai nuk e shkatërroi kursimin e tij, por e shenjtëroi atë me ofertën e tij. Kjo është dashuria që Jezusi na kërkon: jo një ndjenjë, por një akt i gatishmërisë për të dhënë gjithçka. Beni, me atë gjest, tregoi se ai e kishte kuptuar se vendi më i lartë në mbretërinë e Zotit nuk është ai që zë vendin e nderit, por ai që i shërben tjetrit.

Ryan, vëllai i tij i dashur, ti që ke ndarë me të lojërat, ëndrrat për aeroplanët, udhëtimet nëpër botë, ti je pjesë e këtij misteri. Ti e di se Beni është tani në dritën e Zotit, duke të buzëqeshur ashtu siç bënte gjithmonë. Vazhdo të jetosh, të ëndërrosh, të jesh i fortë për veten dhe për ata që të duan. Dashuria juaj është një lidhje që as vdekja nuk mund ta shuajë. Beni është gjallë në Zotin, dhe ai të shikon me një dashuri që nuk ka më kufij. Ai është gjallë në atë 'Banket të Qiellit', së bashku me shpirtra të tjerë të bukur, duke u lutur për ju, duke u lutur për çdo fëmijë që vuan, dhe për çdo familje që mban një kryq të rëndë. Dhe dashuria e tij vazhdon të jetë gjallë këtu mbi tokë – në ato gjeste të vogla e të fshehura mirësie që bëhen në emër të tij, duke sjellë jetë atje ku ka etje, ashtu si ai pusi i ujit në Cà Mau që mban emrin e tij, një shenjë e gjallë që dashuria e tij nuk është shuar, por është kthyer në një burim për të tjerët.

Kur të dilni nga kjo lutje sot, mos kërkoni përgjigje të mëdha filozofike përse jeta ndonjëherë është kaq e shkurtër. Bëni vetëm një gjest të vogël mirësie për dikë që ka nevojë – një buzëqeshje për një fëmijë, një ndihmë për dikë që është vetëm, një lutje e thënë në heshtje. Bëjeni në emër të Benit. Kështu 'Con Chim Airlines' do të vazhdojë fluturimin e saj, jo në qiellin e kësaj toke, por në zemrat e atyre që nuk e harrojnë kurrë. Beni është gjallë në Zotin, dhe ju jeni të mbështjellë përgjithmonë në dashurinë e Tij. Mos kini frikë. Zoti është me ju, në çdo hap, në çdo frymëmarrje, në çdo lot që derdhni. Ai nuk ju lë kurrë vetëm. Ai është Shkëmbi juaj, streha juaj, dhe krahët e Tij janë gjithmonë hapur për t'ju mbledhur, për t'ju ngushëlluar, për t'ju mbajtur. Beni është atje, duke pritur, në dritën që nuk perëndon kurrë. Amen.