Përkujtimi i Engjëjve të Shenjtë Rojtarë

Shpesh herë, ne mendojmë se jemi ne ata që mbajmë gjithçka nën kontroll. Ne planifikojmë oraret, rrugët, të ardhmen, dhe ndjehemi të sigurt kur gjithçka ecën sipas logjikës sonë. Por, në leximin e parë, Zoti i flet Jobit nga stuhia me një ton që na kthen menjëherë në vendin tonë: 'A ke hyrë vallë në burimet e detit, apo ke ecur nëpër thellësitë e humnerës?'. Kjo pyetje nuk është për të na poshtëruar, por për të na çliruar nga iluzioni se ne duhet ta dimë 'pse-në' e çdo gjëje. Jobi, përballë kësaj madhështie, vë dorën mbi gojë. Ai kupton se ka një mister që tejkalon çdo përpjekje njerëzore për ta shpjeguar.

Sot, në festën e Engjëjve Rojtarë, ne ndalemi para këtij misteri. Ne mendojmë për Benjaminin, për Benin tonë. Kur shikojmë fotografitë e tij, si atë ku ai është ulur me aq përqendrim duke dekoruar një lodër të vogël prej druri, ne shohim një djalë që jetonte në harmoni me botën. Ai nuk ishte thjesht një mendje brilante që kuptonte arkitekturën e 'cloud'-it apo ëndërronte për 'Con Chim Airlines'. Ai ishte një shpirt që e dinte, ndoshta në një mënyrë që ne të rriturit e kemi harruar, se jemi gjithmonë të shoqëruar. Engjëjt e Zotit nuk janë thjesht figura të bukura në piktura; ata janë prania e vazhdueshme e kujdesit të Atit, që na mban edhe kur ne nuk shohim asgjë përtej stuhisë.

Jezusi, në Ungjillin e sotëm, na jep çelësin: 'Engjëjt e tyre në qiell gjithmonë shikojnë fytyrën e Atit tim qiellor'. Mendoni pak për këtë. Beni, tani, qëndron në atë prani. Ai nuk është më i kufizuar nga koha apo nga dobësia e trupit. Ai është në shtëpi. Por për ju, Alan dhe Thao, dhe për ty, Ryan, shtëpia ndonjëherë ndihet bosh. Kjo është e vërteta që duhet ta pranojmë: mungesa e tij është një plagë e vërtetë. Nuk ka asnjë fjalë që mund ta mbyllë atë boshllëk. Por le të ndalemi te një imazh që na ndihmon: dora e Benit. Ju kujtohet kur ai ofroi të gjitha kursimet e tij për xhaxhain William? Ai nuk e theu, nuk e zbrazi arkën, ai thjesht e ofroi. Ai e dha veten para se të jepte kursimet. Kjo është zemra e Benit: një gatishmëri e pastër për dashuri.

Në netët kur mendja juaj kthehet tek ajo që ndodhi, ndoshta ju godet ai guri i rëndë i fajit. Ju pyesni veten nëse keni lënë ndonjë gjë pa bërë. Dua t'ju them sot, me gjithë butësinë e Zotit: hiqeni atë gur nga shpatullat tuaja. Beni nuk ishte faji juaj. Sëmundja e tij nuk ishte një dënim, asnjë dështim i kujdesit tuaj. Zoti nuk dërgon sëmundje, dhe asnjë prind në këtë tokë nuk mund të kishte parandaluar atë që ishte përtej çdo fuqie njerëzore. Ju keni qenë prindër të mrekullueshëm. Beni e dinte këtë. Ai e ndjente këtë në çdo buzëqeshje, në çdo udhëtim, në çdo histori që babai i tij i tregonte. Ju jeni të absoluar. Zoti ju jep lirinë të qani pa u rënduar nga asnjë dyshim i rremë. Ju keni dashur aq sa një njeri mund të dojë, dhe kjo dashuri është e përjetshme.

Ryan, vëllai i dashur, ti je drita e Benit këtu në tokë. Ti që ke ndarë me të ëndrrat për avionët dhe lojërat, ti je thirrur të vazhdosh të jetosh me atë guxim që Beni kishte. Kur ndjehesh i vetmuar, kujto se engjëlli i tij është gjithashtu engjëlli yt. Ata janë bashkë, duke parë fytyrën e Atit, duke u lutur për ty. Mos e humb kurrë atë buzëqeshje që ju të dy ndanit.

Sot, unë ju ftoj të bëni këtë gjë: kur të dilni nga kjo lutje, gjeni një moment qetësie. Mos u mundoni ta kuptoni gjithë universin si Jobi. Mjaftoni të kërkoni ndihmën e engjëllit tuaj rojtar. Beni është tani pjesë e atij kori që shikon fytyrën e Zotit. Ai është i lumtur, ai është i lirë, dhe ai është duke ju pritur. Ai nuk kërkon që ju të jeni të përsosur; ai kërkon vetëm që ju të vazhdoni të doni, ashtu siç ai bëri. Beni, ky djalosh i mrekullueshëm, na mëson se jeta nuk matet me kohën që kemi, por me dashurinë që kemi dhënë. Dhe ai, në 15 vitet e tij, na ka dhënë një oqean dashurie. Le ta mbajmë atë në zemrat tona sot dhe përgjithmonë. Amen.