E enjte e javës së njëzet e nëntë gjatë vitit

Shpesh herë, ne e imagjinojmë jetën si një strukturë të ndërtuar me kujdes, një ndërtesë ku secili prej nesh vendos tulla të shpresave, planeve dhe ëndrrave për të siguruar një të ardhme të qëndrueshme. Ne duam që jeta të jetë e parashikueshme, si një kod i shkruar mirë, ku çdo funksion ka një rezultat të qartë dhe çdo proces ndjek një logjikë të pagabueshme. Por Ungjilli i sotëm na përball me një realitet që duket se thyen këtë qetësi: Jezusi thotë: 'Unë kam ardhur të sjell zjarr mbi tokë, e sa do të dëshiroja që ai të ishte ndezur tashmë!'.

Ky zjarr nuk është një shkatërrim, por një pastrim. Është një forcë që kërkon të depërtojë në thellësinë e zemrës sonë për të djegur gjithçka që është e panevojshme, gjithçka që na pengon të shohim atë që është e përjetshme. Benjamin Vo, djali ynë i dashur, e kuptonte këtë gjuhë të thellësisë. Ai ishte një djalë që, me mendjen e tij brilante, zhytej në arkitekturat e ndërlikuara të teknologjisë, në cloud dhe AI, me të njëjtin pasion që një eksplorator zbulon territore të reja. Ai e dinte se për të ndërtuar diçka të vërtetë, duhet të kesh guximin të futesh në detaje, të kuptosh strukturën, të jesh i pranishëm aty ku të tjerët shohin vetëm sipërfaqen.

Alan dhe Thao, unë e di se në këto katër muaj, keni ndjerë shpesh se zjarri i kësaj humbjeje ka qenë shumë i fuqishëm. Kur shikoni karrigen bosh, kur heshtja në shtëpi bëhet një zhurmë që nuk pushon, zemra juaj shpesh kërkon të kthehet pas, të analizojë çdo sekondë, të pyesë 'pse' dhe 'si'. Shpesh, prindërit që kanë kaluar atë që keni kaluar ju, mbajnë mbi supe një gur të rëndë: gurin e fajit të rremë. Ju pyesni veten: 'A mos humba ndonjë shenjë? A mund të kisha bërë më shumë?'. Dua t'ju them sot, me gjithë autoritetin e Ungjillit dhe butësinë e Zotit: hiqeni atë gur. Sëmundja e Benit nuk ishte dështim i dashurisë suaj, nuk ishte një dënim, dhe nuk ishte diçka që mund të ndalohej nga vigjilenca njerëzore. Zoti nuk akuzon prindërit për atë që është përtej kontrollit të kësaj bote. Ju keni qenë për Benin gjithçka që ai kishte nevojë: krahët e tij, sytë e tij, streha e tij. Beni nuk u largua sepse ju nuk bëtë mjaftueshëm; ai u kthye në Shtëpi sepse Zoti e thirri në një banesë ku nuk ka më dhimbje. Ju jeni të absoluar nga çdo faj.

Shën Pali, në leximin e parë, na lutet që ne të jemi 'të rrënjosur dhe të themeluar në dashuri'. Ky është imazhi që dua të mbani sot: një pemë me rrënjë të thella. Pse rrënjët duhet të jenë të thella? Që të mos shkunden kur vjen stuhia. Beni ishte një djalë me rrënjë të thella. Mendoni për atë moment kur ai, në moshën 15-vjeçare, i tha prindërve të tij se ishte i gatshëm të jepte të gjitha kursimet e tij për të ndihmuar xhaxhain William, i cili po vuante pasojat e goditjeve në tru. Ai nuk e theu atë arkë, nuk e zbrazi me bujë, nuk kërkoi lavdi. Ai thjesht ofroi. Kjo është rrënja: një zemër që është e lidhur me të tjerët, një zemër që nuk mendon për veten, por për nevojën e atij që ndodhet pranë. Ai nuk e shkatërroi kursimin e tij, por e shenjtëroi atë me ofertën e tij.

Jezusi na thotë se Ai ka ardhur të sjellë zjarr. Ky zjarr është Dashuria e Krishtit që, siç thotë Pali, 'i tejkalon të gjitha njohuritë'. Beni e njihte këtë dashuri. Ai e njihte atë në udhëtimet e tij nëpër botë, nga grotto-t e Lourdes deri te qiejt që ai vëzhgonte me pasionin e një 'spotter'-i aeroplanësh. Ai ëndërronte për 'Con Chim Airlines', jo sepse donte të zotëronte qiellin, por sepse donte të fluturonte. Ai e donte lirinë. Dhe tani, ai është ai që na pret në atë 'Banket të Qiellit'.

Ryan, vëllai i tij i dashur, ti që ke qenë partneri i tij në ëndrra, në lojëra, në udhëtime. Ti ndoshta ndjen më shumë se kushdo këtë boshllëk. Por dije se Beni është tani në atë vend ku nuk ka më 'orë të papritura', ku koha nuk ndahet më në 'para' dhe 'pas'. Ai është atje, jo si një kujtim i zbehtë, por si një vëlla që të shikon, që të pret, që të do. Dashuria juaj nuk është një gjë që ka mbetur në të kaluarën; ajo është një energji që vazhdon të jetojë, një lidhje që as vdekja nuk mund ta këpusë. Kur ti zgjedh të ëndërrosh, kur ti zgjedh të jesh i mirë, kur ti zgjedh të jetosh për të dy, Beni është me ty. Ai nuk ka ikur; ai thjesht ka kaluar në një dimension tjetër ku dashuria nuk ka më kufij.

Shpesh, ne mendojmë se ndarja është fundi i tregimit. Por Ungjilli na thotë se Krishti erdhi për të sjellë një ndarje që është, në të vërtetë, një zgjedhje për të ndjekur Atë mbi gjithçka tjetër. Beni e bëri këtë zgjedhje çdo ditë në mirësinë e tij, në buzëqeshjen e tij, në respektin e tij të thellë për prindërit. Ai na mëson se jeta nuk është një garë për të grumbulluar, por një ftesë për të ndarë. Kur ne ndihmojmë të tjerët në emër të tij, siç ndodh me atë 'Pus të Dashurisë' në Vietnam që sjell ujë për ata që kanë etje, ne nuk po bëjmë thjesht një bamirësi; ne po vazhdojmë fluturimin e 'Con Chim Airlines', duke çuar dashurinë e tij atje ku ka nevojë.

Kjo është ajo që do të thotë të jesh 'i mbushur me gjithë plotësinë e Zotit'. Beni e kishte këtë plotësi. Ai ishte një djalë që e donte jetën, që e donte familjen, që e donte Zotin. Dhe tani, ai është në duart e Atit. Ai është ai djalë që ëndërronte për aeroplanët, por tani ai fluturon në lirinë e plotë të Zotit.

Kur të dilni nga kjo lutje, mos kërkoni përgjigje të mëdha filozofike. Kërkoni vetëm këtë: një gjest të vogël dashurie. Ndihmoni dikë, buzëqeshni dikujt, bëni diçka në emër të Benit. Kjo është mënyra se si ne e mbajmë Benin afër. Ju jeni të dashur, jeni të parë, dhe Beni është gjithmonë me ju. Ai po ju pret, dhe në atë pritje, do të gjeni paqen që bota nuk mund ta japë. Ecni përpara, jo me peshën e fajit, por me lehtësinë e shpresës. Beni është gjallë në Zotin, dhe dashuria juaj është lidhja që ju mban bashkë, tani dhe përjetësisht. Amen.