Përkujtimi i Shën Leonit të Madh, Papë dhe Doktor i Kishës

Shpesh herë, kur mendojmë për një 'model', imagjinojmë dikë që qëndron palëvizur, si një statujë e gdhendur në mermer, e ftohtë dhe e distancuar. Por Shën Pali, në leximin e parë sot, na jep një vizion krejt tjetër. Ai u thotë vëllezërve të tij: 'Tregoje veten si model të veprave të mira'. Kjo nuk është një thirrje për të qenë të përsosur në sytë e botës, por për të qenë të vërtetë, të qëndrueshëm dhe plot dashuri. Beni, djali ynë i dashur, e kuptonte këtë thirrje në mënyrën më të pastër. Ai nuk ishte një djalë që kërkonte të bëhej model përmes fjalëve të mëdha apo shfaqjeve të jashtme. Beni ishte model përmes kureshtjes së tij të pafundme, përmes asaj mënyre se si ai e shikonte botën me sytë e një shkencëtari të vogël, por me zemrën e një engjëlli.

Kujtojeni atë moment kur ai, plot entuziazëm, fliste për 'Con Chim Airlines'. Nuk ishte thjesht një lojë apo një ëndërr fëmijërore për aeroplanët që ai i donte aq shumë. Ishte dëshira e tij për të lidhur njerëzit, për të qenë diku ku mund të ndihmosh, për të qenë pjesë e diçkaje që fluturon lart. Beni kishte këtë aftësi të mrekullueshme: ai nuk e shikonte jetën si një barrë, por si një mundësi për të 'provuar'. Ai thoshte se 'të provosh është gjithçka që ka rëndësi'. Dhe në këtë thënie të thjeshtë, ai na la një testament të madh. Ai na mësoi se edhe kur gjërat janë të vështira, edhe kur qielli bëhet gri, ne duhet të vazhdojmë të përpiqemi, të vazhdojmë të dashurojmë, të vazhdojmë të jemi 'të mirë' ashtu siç na kërkon Shën Pali.

Por le të jemi të sinqertë sot. Ka një dhimbje që na shoqëron, një peshë që ndihet në çdo cep të shtëpisë, sidomos kur mendojmë se kanë kaluar katër muaj që kur Beni u kthye te Ati. Karrigia e tij bosh nuk është thjesht një vend i zbrazët; është një hapësirë ku dikur jetonte gëzimi, kurioziteti, dhe ai buzëqeshja e tij që ndriste çdo dhomë. Kur shohim fotot e tij, kur kujtojmë atë momentin kur ai hidhte krahët rreth Ryan-it, vëllait të tij, apo kur qëndronte me shkëlqim përpara shatërvanit të Trevi-t në Romë, zemra na shtrëngohet. Është e natyrshme. Është njerëzore. Mos lejoni askënd t'ju thotë se duhet ta kaloni këtë dhimbje shpejt. Dhimbja është dëshmia e dashurisë së madhe që keni pasur dhe keni për Benin.

Në Ungjillin e sotëm, Jezusi na flet për shërbëtorin që kthehet nga fusha, i lodhur, i pluhurosur, dhe që përsëri duhet të shërbejë. 'Jemi shërbëtorë të pavlefshëm; kemi bërë atë që ishim të detyruar ta bënim'. Këto fjalë mund të duken të ashpra nëse i lexojmë sipërfaqësisht. Por ato na flasin për përulësinë e vërtetë. Ato na thonë se dashuria nuk kërkon shpërblim. Beni, në jetën e tij të shkurtër, e jetoi këtë përulësi. Ai nuk kërkoi lavdi kur ofroi kursimet e tij për xhaxhain William. Ai thjesht e ofroi atë zemër, atë ndihmë, atë dashuri. Ai nuk e theu arkën, nuk e zbrazi me bujë; ai thjesht e bëri ofertën. Dhe në atë ofertë, ai na tregoi se çfarë do të thotë të jesh një shërbëtor i mirë i Zotit: të japësh atë që ke, pa kërkuar asgjë në këmbim.

Alan dhe Thao, prindër të shtrenjtë, e di që në këto muaj keni kaluar netë të gjata ku pyetja 'pse' ka bërë çerdhe në mendjen tuaj. Dhe e di që shpesh, në heshtjen e dhomës, ju troket ajo hije e rëndë, ajo ndjenjë e fshehtë e fajit: 'A mos harrova diçka? A mund të kisha bërë më shumë?'. Dua t'ju them sot, me gjithë forcën e dashurisë së Krishtit: hiqeni atë gur nga supet tuaja. Ju keni qenë për Benin gjithçka që një djalë mund të ëndërronte. Ju keni qenë streha e tij, shoku i tij, jeta e tij. Sëmundja që e mori atë nuk ishte pasojë e asnjë gabimi tuajin. Zoti nuk është një gjykatës që kërkon fajtorë aty ku ka vetëm lot të kulluar dashurie. Sëmundja vjen si një stuhi e verbër, përtej çdo kontrolli njerëzor. Ju jeni të absoluar. Beni nuk kërkon fajin tuaj, ai kërkon paqen tuaj. Ai dëshiron t'ju shohë të buzëqeshni, ashtu siç buzëqeshte ai kur ju tregonte për ëndrrat e tij.

Ryan, vëllai i tij i dashur, ti je mbajtësi i kujtimeve të përbashkëta. Ti e di se lidhja juaj nuk është thyer. Beni është atje, në Banquet e Qiellit, duke të pritur, duke të vështruar me atë dashuri që nuk ka më kufij. Vazhdo të jetosh me atë kuriozitet që Beni e donte aq shumë. Kur shikon aeroplanët, kur ëndërron, dije se ai është aty me ty. Ti nuk je vetëm, sepse dashuria që ju keni ndarë është dritë që nuk perëndon.

Beni është gjallë në Zotin. Ai është pjesë e atij 'shërbimi' që tani është bërë lavdi. Ai nuk është larg; ai është në çdo vepër të mirë që bëhet në emër të tij, si ai pus në Cà Mau që mban emrin e tij dhe që sjell ujë të freskët për ata që kanë etje. Ai është në çdo buzëqeshje që ndani, në çdo lutje që thoni. Beni na mëson, edhe sot, se jeta është një dhuratë për t'u ndarë. Kur të dilni nga kjo lutje sot, mbani me vete këtë mendim: Beni është gati. Ai është në atë dasmë të përjetshme, duke pritur që një ditë t'ju takojë përsëri. Dhe deri atëherë, ai ju kërkon të jetoni. Të jetoni me gëzim, të jetoni me kuriozitet, të jetoni me dashuri. Mos lejoni që trishtimi të bëhet një mur që ndalon rrjedhën e jetës suaj. Mbajeni atë lumë të rrjedhë përmes lutjes, përmes kujtimeve, përmes veprave të mira. Beni është gjallë në Zotin, dhe ju jeni të mbështjellë përgjithmonë në dashurinë e Tij. Ai është Shkëmbi juaj, streha juaj, dhe krahët e Tij janë gjithmonë hapur për t'ju mbledhur, për t'ju ngushëlluar, për t'ju mbajtur. Beni është atje, duke pritur, në dritën që nuk perëndon kurrë. Amen.