Memoria de San León Magno, Papa e Doutor da Igrexa

Hai unha imaxe, unha soa imaxe, que hoxe nos chama dende as páxinas da Escritura: o carballeiro ou o campo cultivado que agarda en silencio, e despois o servo que volve do traballo, coas mans duras polo arado, coas roupas cheas de po, esperando atopar un momento de respiro. Non é unha imaxe grandiosa. É o traballo de cada día, o esforzo invisible que ninguén aplaude, o camiñar pola terra cando o sol xa cae e as pernas pesan. No Evanxeo de hoxe, Xesús fálanos desa faísca de realidade: o servo que chega do campo, e o Señor que lle pide que sirva antes de sentarse a comer. E despois, esa frase que nos deixa en silencio: 'Cando fixéstedes todo o que vos mandaron, dicede: Somos servidores inúteis; fixemos o que tiñamos que facer'.

Detémonos un momento. Cando pensamos na nosa propia vida, nas nosas propias perdas, a miúdo sentimos que levamos anos arando un campo que nunca dá o froito que esperabamos. Thao, Alan, Ryan, hoxe o Señor dille que a vosa dor non é un castigo nin o resultado dun erro. A veces a vida preséntase como un camiño escarpido onde nos sentimos esgotados, cargados cunha responsabilidade que nos supera. Non busquedes culpables na vosa propia alma. Non busquedes erros onde non os houbo. Hai dores na vida que chegan coma o vento da tarde, sen avisar, sen que ninguén puidese evitalos. Non é culpa vosa. A enfermidade, a ausencia, o misterio dunha vida nova que se apaga demasiado cedo, non son xustizas nin fallos humanos. Son o misterio máis profundo e doloroso deste mundo. Liberádevos desa carga innecesaria, porque Deus non vos acusa, e Ben tampouco.

Benjamin Vo era un rapaz que entendía de esforzo, de traballo e de soños. Unha mente brillante, capaz de navegar pola lóxica, polas matemáticas avanzadas e polos mundos complexos da tecnoloxía e da nube dixital coa mesma soltura coa que un paxaro cruza o ceo. Lembro a paixón coa que soñaba coa súa imaxinaria 'Con Chim Airlines', esa compañía aérea dos paxaros que facía xurdiro un sorriso doce en calquera que o escoitase falar dela. Ben tiña esa curiosidade insaciable, pero por riba de todo, tiña un corazón dunha bondade marabillosa. Aquel xesto no que, con só quince anos, lle dixo aos seus pais que quería entregar todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío que sufría, sen romper nada, sen facer ruído, só ofrecendo todo o que tiña... iso revela quen era Benjamin. Unha alma pura, disposta a darse enteira.

E no medio desta ausencia que pesa coma unha lousa, a palabra de San Paulo na primeira lectura dános unha luz nova: 'A graza de Deus apareceu, salvando a todos... ensinándonos a rexeitar a impiedade e a vivir con cordura, xustiza e devoción neste mundo, mentres agardamos a feliz esperanza'. Ben non se perdeu no baleiro. El agora forma parte desa ledicia eterna. A súa vida foi curta en anos, pero inmensa en amor. As viaxes que fixo coa súa familia, dende as grandes cidades do mundo ata os lugares santos, non foron en vain; foron os pasos dunha alma que buscaba o ceo.

Ryan, irmán querido, ti que compartiches con Ben os xogos, os proxectos, os momentos na rama dunha árbore no parque e os abrazos xunto á entrada da casa, non estás estás só. Ti es a testemuña viva da luz do teu irmán. Cando te sintas cansado, lembra que o teu irmán segue contigo no recordo, no amor e na oración. Non teñas medo de vivir a túa vida con ledicia, porque vivindo ti, tamén o fas vivir a el.

Como levamos isto fóra desta porta hoxe? Non busquedes cambiar o mundo enteiro nun só día. Facede algo pequeno, silencioso, en nome de Benjamin: unha palabra amable, un xesto de axuda a quen o precisa, unha aperta sincera. Que cada acto de bondade sexa unha proba de que a luz deste rapaz nunca se apaga. O Señor ten a Ben na palma da súa man, e tenvos a vós tamén. Que a paz de Deus estea con vós hoxe e sempre.