Memoria de San Pío de Pietrelcina, sacerdote

Hai unha imaxe, pequena e case imperceptible, que hoxe nos ofrece o profeta Agur no libro dos Proverbios. El pídelle a Deus: 'Proporcióname só o alimento que necesito'. Non pide grandes riquezas, nin tampouco a indigencia que podería levar á tentación. Pide o xusto, o necesario para camiñar, o sustento para o día a día. Imaxinade ese camiño. Un viaxeiro que non vai cargado con equipaxe innecesaria, que non leva o peso das ansiedades polo mañá, nin a carga dos tesouros que se oxidan. Só o pan, só a forza para dar un paso máis. É unha imaxe de liberdade absoluta.

Pensade en Benjamin. Ben, o noso Ben, era un rapaz que entendía instintivamente esta lixeireza. Non falo dunha falta de profundidade; ao contrario, a súa mente era un océano, brillante e veloz, capaz de debuxar arquitecturas en nube e sistemas complexos que a moitos adultos nos deixarían abraiados. Pero Ben, no seu corazón, era sinxelo. Lembrade ese soño, tan seu, de 'Con Chim Airlines'. Non era un soño de poder ou de acumulación; era un soño de voo, de horizonte, de liberdade. Era a curiosidade dun rapaz que miraba ao ceo e vía, non a distancia, senón a posibilidade de conectar mundos. Ben non necesitaba moito para ser feliz; un xesto, unha risa, o compartir un xeado co seu irmán Ryan, ou simplemente estar presente, era suficiente para encher o seu mundo de sentido.

Pero hoxe, tres meses despois de que Ben regresase á casa do Pai, sei que a vosa casa, Alan e Thao, se sente pesada. O 'alimento' que hoxe necesitades non é o pan da mesa, senón o pan da esperanza, e a miúdo, ese pan parece estar moi lonxe. Sei que hai mañás nas que despertades e o primeiro que buscades é a presenza de Benjamin, o seu sorriso, o ruído dos seus pasos, e o que atopades é un silencio que corta como un coitelo. A dor non é un camiño que se percorre lixeiro; é unha montaña que se sobe a gatas, con feridas que non pechan de noite para mañá. Quero que saibades que esa dor é santa. É a medida do amor que lle tivestes, e ninguén que ame tanto pode deixar de sentir o baleiro cando a luz muda de lugar.

E aquí, xusto aquí, entra o Evanxeo. Xesús envía aos seus discípulos e dilles: 'Non levedes nada para o camiño: nin bastón, nin alforxa, nin pan, nin diñeiro'. Xesús non lles pide que sexan imprudentes; pídelles que sexan totalmente dependentes del. Cando o mundo nos quita o que máis amamos, cando sentimos que a nosa 'alforxa' está baleira e que non nos queda nada para o camiño, é entón cando, por primeira vez, estamos en condicións de escoitar o que Xesús nos di: 'Eu son o voso bastón. Eu son o voso pan'. A vosa dor, Alan, Thao, Ryan, é o lugar onde Deus quere sentarse convosco. Non para darvos respostas rápidas, senón para compartir o peso da vosa carga.

Quero deterne un momento nunha pedra que moitos pais levan no corazón, unha pedra que a miúdo se confunde coa dor, pero que é un peso que non vos corresponde. É a culpa. Ese pensamento que susurra nas horas máis escuras: 'Se fixera isto, se tivera visto aquilo, se...'. Deixade que o Señor quite esa pedra hoxe. A enfermidade de Benjamin non foi un castigo, non foi un erro voso, nin de ningunha omisión. Non busquedes a causa na vosa vixilancia, porque a vosa vixilancia foi perfecta. O voso amor foi o ceo baixo o que Ben creceu, a terra firme onde el se sentiu seguro e amado. Deus non vos acusa; Deus non manda a enfermidade. Hai tormentas neste mundo que chegan sen previo aviso, máis alá de calquera esforzo humano, e ningunha vixilancia podería ter cambiado o curso do que sucedeu. Estades absoltos. Deixade caer ese peso ao pé da cruz de Cristo. Non vos culpades máis.

Ben, coa súa mente brillante e o seu corazón de ouro, foi un regalo. Non foi unha propiedade temporal, foi unha semente de eternidade. Ryan, ti que compartiches con el os xogos e os soños, ti que sabes mellor que ninguén o que era a súa bondade... non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia coma se fose un luto sen fin. Vive por el. Sigue sendo curioso, segue sendo brillante, segue sendo o rapaz bo que es. Cada vez que tomas unha decisión, cada vez que buscas a verdade, Ben está alí contigo, sorrindo, animándote, coma se estivédese ao teu lado mirando pola fiestra. O voso lazo é eterno. A morte non pode romper o que foi tecido con amor.

San Pío de Pietrelcina, a quen hoxe celebramos, soubo ben o que era levar a cruz e, ao mesmo tempo, converterse en consolo para miles. El dicía: 'Reza, espera e non te preocupes'. Parece imposible, non si? 'Non te preocupes'. Pero para Padre Pío, iso non era unha negación da dor. Era unha invitación a confiar en que Deus é máis grande que a nosa angustia. Ben agora está no Banquete do Ceo, alí onde non hai máis bágoas nin máis despedidas. Está co seu Señor, ese mesmo Señor que el amou na súa curta pero intensa vida.

Como levamos isto fóra da porta? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que a grandeza está na sinxeleza. Hoxe, ao saír, fixade a mirada no ceo. Se escoitades o ruído dun avión, non o vexades como un recordo triste, senón como unha invitación. Dicídelle: 'Ben, aquí estou. Estou a intentar vivir, estou a intentar amar, estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede algo pequeno, algo escondido, algo que ninguén máis saiba. Un xesto de bondade, unha axuda secreta, un detalle de amor para alguén que estea a sufrir. Non o fagades como unha tarefa, senón como unha semente de esperanza.

Non teñades medo. A vosa casa non está construída sobre a area, aínda que ás veces o pareza. Está construída sobre o amor de Cristo, que é a rocha máis firme. Ben está alí, agardando, chamándovos polo nome, cun sorriso que nunca se apaga. Que a Virxe María, que soubo estar ao pé da cruz e que agora celebra a gloria do seu Fillo, vos acompañe. Que ela vos seque as bágoas, que vos cubra co seu manto de tenrura e que vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable de Deus. Amén.