Festa dos Santos Arcanxos Miguel, Gabriel e Rafael

Hai unha imaxe, unha visión que o profeta Daniel nos regala na primeira lectura, que nos obriga a deter a nosa mirada. O profeta ve tronos, ve ríos de lume, ve miles e miles de seres celestiais que serven ao Ancián de días. É unha escena de tal maxestade que nos fai sentir, por un momento, o vertixe do infinito. Pero xusto nese momento de esplendor, aparece alguén que nos resulta familiar: 'Un como Fillo de home'. Non é un ser distante ou estraño; é aquel que ten un rostro, aquel que ten un nome, aquel que se fixo un de nós. E é a este Fillo de home a quen se lle dá todo o poder, toda a gloria, todo o reino.

Hoxe, nesta festa dos Arcanxos, o ceo parece abrirse un pouco para deixarnos ver o que normalmente está agochado aos nosos ollos. Miguel, o protector; Gabriel, o mensaxeiro; Rafael, o que cura. Son as mans de Deus actuando na historia humana. E, curiosamente, o Evanxeo de hoxe lévanos a unha escena moito máis íntima, moito máis humana. Xesús atopa a Natanael. E o que Xesús lle di é algo que nos toca profundamente: 'Antes de que Filipe te chamase, cando estabas debaixo da figueira, vinte'.

Detede a vosa mirada nesa frase: 'Vinche'. Non é unha ollada de xuízo. Non é unha ollada de vixilancia fría. É a ollada dun amigo, a ollada dun Pai que coñece cada recuncho da nosa vida, cada soño, cada preocupación, cada momento de silencio. Ben, o noso querido Benjamin, sabía moito de mirar. Lembrades a súa paixón pola aviación? Aquela obsesión doce por identificar cada modelo de avión, por entender como funcionaban as turbinas, por soñar con 'Con Chim Airlines'? Ben non miraba os avións como máquinas de metal. Mirábaos como símbolos de liberdade, como pontes entre mundos, como a posibilidade de chegar máis lonxe. El tiña esa curiosidade brillante, esa mente que xa aos catorce anos navegaba polas complexas arquitecturas da nube e da intelixencia artificial, pero que nunca perdeu a capacidade de marabillarse.

E, con todo, o máis grande de Ben non era a súa mente. Era o seu corazón. Ese corazón que, con apenas doce anos, choraba de medo ante a posibilidade de perder ao seu pai, non por egoísmo, senón por un amor tan puro, tan desbordante, que non sabía como encaixar a idea dun mundo sen a presenza de quen tanto amaba. Ese era Ben. Un rapaz que, en medio da súa propia vida, era capaz de ofrecer todo o seu porquiño para axudar ao seu tío William. Non importaba se o diñeiro era necesario ou non; o que importaba, o que Deus viu, foi a intención dunha alma que xa entendía o que significa darse por completo. Un rapaz que, como Natanael, non tiña dobrez. Unha transparencia total, unha bondade que non buscaba aplausos, senón simplemente ser luz.

Sei que hoxe, tres meses despois de que Ben regresase á casa do Pai, o silencio na vosa casa, Alan e Thao, é un compañeiro que ás veces se fai pesado. Ryan, irmán, sei que cando miras ao teu lado, o espazo que antes ocupaba Ben parece un abismo. A dor de perder a un fillo, a dor de perder a un irmán, non é un camiño que se percorre en liña recta. É un mar bravío que sobe e baixa, e hai días nos que a onda da ausencia nos golpea sen aviso. Pero quero dicirvos algo hoxe, con toda a verdade do Evanxeo: a vosa dor non é un erro. Non é unha proba de que fallastes. É a medida exacta do amor que lle tivestes, e ese amor é o que vos mantén conectados a el para sempre. A morte non pode romper o que foi tecido con amor.

Moitos pais, cando pasan por este val de bágoas, levan unha pedra moi pesada no peito: a culpa. Ese pensamento que susurra nas horas máis escuras: 'Se fixera isto, se tivera visto aquilo, se...'. Deixade que o Señor quite esa pedra hoxe. A enfermidade de Benjamin non foi un castigo, non foi un erro voso, nin de ningunha omisión. Non busquedes a causa na vosa vixilancia, porque a vosa vixilancia foi perfecta. O voso amor foi o ceo baixo o que Ben creceu, a terra firme onde el se sentiu seguro e amado. Deus non vos acusa; Deus non manda a enfermidade. Hai tormentas neste mundo que chegan sen previo aviso, máis alá de calquera esforzo humano, e ningunha vixilancia podería ter cambiado o curso do que sucedeu. Estades absoltos. Deixade caer ese peso ao pé da cruz de Cristo. Non vos culpades máis.

O Evanxeo de hoxe termina cunha promesa que é un bálsamo para o corazón: 'Veredes o ceo aberto e os anxos de Deus subindo e baixando sobre o Fillo do home'. Ben está alí, no medio deses anxos. Non está lonxe. Está onde a luz de Deus é tan intensa que xa non hai sombras. Podedes imaxinar a Ben, coa súa curiosidade infinita, descubrindo os segredos do universo, quizais falando con Miguel, Gabriel e Rafael sobre a mecánica da creación, ou simplemente descansando na paz que nunca tivo fin. El segue sendo o voso Ben. O seu sorriso, a súa tenrura, a súa forma de ser... iso non desapareceu. Está gardado no corazón de Deus, e Deus está aquí convosco.

Ryan, ti es o portador da súa memoria. Non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia coma se fose un luto sen fin. Vive por el. Sigue sendo curioso, segue sendo brillante, segue sendo o rapaz bo que es. Cada vez que tomas unha decisión, cada vez que buscas a verdade, Ben está alí contigo, sorrindo, animándote. O voso lazo é eterno. A morte non pode romper o que foi tecido con amor.

Como levamos isto fóra da porta? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que a grandeza está na sinxeleza. Hoxe, ao saír, fixade a mirada no ceo. Se escoitades o ruído dun avión, non o vexades como un recordo triste, senón como unha invitación. Dicídelle: 'Ben, aquí estou. Estou a intentar vivir, estou a intentar amar, estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede algo pequeno, algo escondido, algo que ninguén máis saiba. Un xesto de bondade, unha axuda secreta, un detalle de amor para alguén que estea a sufrir. Non o fagades como unha tarefa, senón como unha semente de esperanza.

Non teñades medo. A vosa casa non está construída sobre a area, aínda que ás veces o pareza. Está construída sobre o amor de Cristo, que é a rocha máis firme. Ben está alí, agardando, chamándovos polo nome, cun sorriso que nunca se apaga. Que a Virxe María, que soubo estar ao pé da cruz e que agora celebra a gloria do seu Fillo, vos acompañe. Que ela vos seque as bágoas, que vos cubra co seu manto de tenrura e que vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable de Deus. Que o seu recordo sexa sempre unha luz que vos guíe cara ao Pai, onde un día, nun abrazo que nunca terá fin, volveredes a atopalo. Amén.