Martes da vixésimo novena semana do tempo ordinario

Hai unha imaxe, un detalle tan sinxelo que case podería pasar desapercibido, que nos acompaña hoxe: a imaxe de alguén que espera. O Evanxeo de Lucas fálanos de servidores que, coas cinturas cinguidas e as lámpadas acesas, agardan o regreso do seu señor. Non é unha espera pasiva, non é o tempo que se perde mirando pola xanela mentres a vida pasa. É unha espera activa, de alguén que está listo para abrir a porta no momento exacto en que o mestre chama.

Penso en Benjamin. Ben era un rapaz que sabía o que significaba estar listo para a vida, cunha mente que non se detía, sempre procesando, sempre conectando puntos coma se fose o código máis complexo dun sistema informático. Lembro como, coa súa intelixencia brillante, non só se mergullaba na tecnoloxía, senón que a usaba para soñar. Esa súa paixón polos avións, por 'Con Chim Airlines', non era un simple capricho de neno; era a expresión dunha alma que quería voar alto, que quería que o seu horizonte fose tan vasto como o ceo mesmo. Ben tiña esa capacidade rara de converter o abstracto en algo tan concreto como unha risa ou un soño compartido co seu pai, Alan.

Pero hoxe, a realidade golpea con forza. A cadeira está baleira. Thao, Alan, Ryan, sei que hai momentos nos que este 'agardar' do que fala o Evanxeo se sente como unha tortura. Esperar a quen xa non volve, agardar unha chamada que non soa, buscar un sorriso que se fixo silencio. A dor non é unha teoría. É o peso que sentides ao espertar, é o recordo de Ben que vos asalta no medio da cociña, é a ausencia que se fai presente en cada recuncho da casa. Non imos esconder esta dor baixo capas de palabras piadosas. A verdade é que dói. Dói moito.

E, con todo, o Evanxeo dános un xiro inesperado. Escoitade isto, porque é o corazón do que o Señor quere dicirvos hoxe: 'Amen, dígovos que el mesmo cinguirase, faraos sentar á mesa e irá servilos'. Pensade niso. O Mestre, o Señor da vida, non chega para esixir, senón para servir. Aqueles que foron fieis, aqueles que amaron, aqueles que foron a luz na noite dos outros, son agora os que reciben o servizo de Deus. Ben xa non ten que esperar. Ben xa non ten que cinguirse para a loita. El está xa no Banquete, onde o Señor o recibe, onde o Señor o coida, onde o Señor o abraza coa mesma tenrura coa que el vos abrazou a vós durante quince anos.

Quero dicirvos algo moi importante, especialmente a vós, pais, que cargades con ese peso invisible que ninguén máis ve. Ás veces, na quietude da noite, cando o cansazo vence á razón, unha voz susurra que quizais poderiades ter feito algo máis, que quizais algo se vos escapou. Deixade caer esa pedra. Estades absoltos. A enfermidade non é un castigo, non é o resultado de ningunha omisión, non é un xuízo sobre o voso amor. O amor que lle dechedes a Benjamin foi total, foi perfecto, foi o ceo na terra. Deus non envía a dor, Deus non vos acusa. Vós fostes as mans de Deus para el. Non levades ningunha culpa; deixade que esa carga se disolva na misericordia de quen xa ten a Ben nos seus brazos.

Na primeira lectura, Paulo dános unha chave para entender o que está a pasar: 'Cristo é a nosa paz, el fixo de ambos un só pobo e derrubou o muro divisorio'. Ben, coa súa natureza xenerosa, xa entendía esta unidade. Lembrades aquel momento no que quixo entregar o seu porquiño para axudar ao seu tío William? Non fixo falta romper o porquiño, pero o xesto, a intención, a vontade de entregarse por outro, iso era o que definía a súa alma. Ese amor non morreu. Ese amor segue a fluír, coma a auga que hoxe brota do pozo 'Giếng Gioan Baotixita' en Cà Mau, dando de beber aos que teñen sede en nome de Ben. O seu nome, Đại Dương, 'Gran Océano', é agora a súa realidade: o seu amor converteuse nunha corrente que non se detén, que segue a nutrir a vida dos que sofren.

Ryan, irmán querido, ti es a parte máis viva deste soño. Ben vive en ti. Non te sintas só. Cando mires ao ceo e vexas un avión, cando teñas unha idea brillante, cando sintas esa curiosidade polo mundo, lembra que non estás a facelo en solitario. Ben camiña contigo, Ben sorrí contigo. A túa vida é un tributo precioso. Non teñas medo de ser ti mesmo, de seguir soñando, de seguir construíndo. O amor que vos une é máis forte que a morte; é unha ponte que non se pode derrubar.

O Señor dille aos seus discípulos que sexan como servidores que agardan. Hoxe, a vosa vixilancia non é unha vixilancia de medo, senón de esperanza. É a esperanza de que o que Deus comezou en Benjamin, o que Deus comezou en vós, non remata na sombra. Está a medrar, está a construírse como un templo santo no Señor.

Como levamos isto fóra da porta? Non busquedes grandes xestos. Ao saír, facede algo pequeno, algo que ninguén saiba, algo que sexa para Deus e para Ben. Quizais axudar a alguén que está a pasar por un mal momento, quizais compartir un pouco do voso tempo, quizais unha oración silenciosa por outro neno que sofre. Que cada pequeno acto sexa a vosa forma de dicirlle ao mundo que a luz segue acendida, que a lámpada non se apagou. O Señor está convosco. E Ben, dende o Banquete do Ceo, segue sorrindo, agardando o momento en que todos esteades de novo xuntos, nunha paz que xa nada poderá romper. Amén.