Вторник од дваесет и деветтата недела во обичното време

Замислете го Бен во една од оние мирни, сончеви попладниња, како со онаа своја карактеристична, тивка сосредоточеност ги реди своите модели на авиони. За него, тоа не беше само хоби; тоа беше поглед кон хоризонтот, кон она што е поголемо од нас, кон слободата на небото. Тој имаше ум кој со леснотија ги совладуваше најсложените технички предизвици, но она што го правеше Бен посебен беше начинот на кој тој ја користеше таа дарба – не за да се истакне, туку за да изгради нешто што може да ги поврзе луѓето. Денес, додека се собираме четири месеци по неговото заминување, ги слушаме зборовите на свети Павле до Ефесјаните: „Вие повеќе не сте туѓинци и придојдени, туку сограѓани на светиите и домашни Божји.“ Овие зборови се како сидро во бура. Тие ни кажуваат дека домот не е само место на земјата, туку заедница во Христа која не се распаѓа со смртта.

Кога Павле вели дека Христос „го собори ѕидот на непријателството“ и нè направи „еден нов човек“, тој ни зборува за помирувањето што се случува во срцето на Бога. Бен сега е дел од тоа небесно домаќинство, каде што повеќе нема ѕидови, нема болка, нема разделба. Тој е дома. Но, ние, кои остануваме тука, често се чувствуваме како да сме надвор, како да сме „туѓинци“ во сопствениот живот, особено кога празнината што ја остави Бен нè потсетува на сè што требаше да биде, а не се случи. Алан и Тао, знам дека во овие есенски денови, кога тишината во домот станува толку густа, болката не е само спомен. Таа е присуство. Знам дека понекогаш, кога ќе се сетите на неговите планови за „con chim airlines“, на неговите разговори за иднината, или на начинот на кој тој ве гледаше со онаа своја длабока, синовска почит, срцето ви се стега од празнина. И во тие моменти, кога ноќта е долга и кога се чини дека срцето не може да издржи повеќе, честопати се провлекува онаа најтешка, најнемилосрдна мисла – онаа тивка, отровна лага што ви шепоти: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали пропуштив нешто што можеше да ја смени судбината?“

Ве молам, застанете на момент и слушнете ме со сета татковска и мајчинска нежност што Црквата ја има за вас денес. Тој глас на вина не доаѓа од Бога. Ниту еден родител не можеше да го спречи она што беше надвор од секаква човечка моќ и контрола. Болеста што го однесе Бен не е казна, ниту е последица на било каков пропуст, грешка или пропуштена грижа од ваша страна. Вие бевте, и останувате, најдобрите родители што еден син може да ги посака. Бог не ве обвинува; Бог не ви суди. Престанете да го носите тој тежок, неправеден камен на самообвинување во вашите гради. Вие му дадовте живот исполнет со неизмерна љубов, со патувања низ светот, со онаа топла, семејна средина што останува врежана во вечноста. Господ ги гледа вашите солзи и ви вели: „Не носете го тој товар сами. Јас го носам со вас. Вие не пропуштивте ништо; вие го сакавте со сета сила на своето битие.“

Погледнете го денешното Евангелие. Исус ни вели: „Бидете како слуги кои го очекуваат својот господар кога ќе се врати од свадба.“ Ова не е повик за страв, туку повик за подготвеност на срцето. Христос ни ветува нешто неверојатно: „Тој ќе се опаше, ќе ги седне на трпеза и ќе пристапи да ги послужи.“ Замислете го тоа – Бог, кој е Господар на сè, станува оној кој служи. Тоа е сликата на небесниот банкет. Бен е таму, на таа трпеза. Тој е опкружен со љубовта што не познава крај. Тој не е далеку; тој е во домот на Отецот, каде што ние сме поканети да се сретнеме со него преку молитвата и преку љубовта што ја споделуваме.

Бен беше момче кое живееше со таа подготвеност. Погледнете ја неговата великодушност. Се сеќавате ли на онаа неверојатна епизода кога тој, на само петнаесет години, ѝ кажа на мајка си и на татко си дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне на чичко Вилијам? Тој никогаш не ја скрши таа касичка – тоа не беше ни потребно, бидејќи чичко му имаше сè што требаше – но самата понуда, таа необична подготвеност на момче кое сакаше да го понуди сето свое богатство за некој што страда, е вистинскиот одраз на евангелската душа. Тоа беше Бен: момче кое не штедеше кога требаше да се сака, момче кое живееше богато во она што навистина му е важно на Бога. Тој беше подготвен да се даде себеси, како што Христос се даде за нас.

Рајан, ти си оној кој ја носи таа светлина понатаму. Твојот брат те гледа од вечноста со неизмерна гордост и љубов. Не плаши се да сонуваш, да се смееш, да продолжуваш напред низ деновите што доаѓаат, носејќи ги во своето срце спомените од секој заеднички момент, од секоја насмевка и секој авантуристички дух што го делевте. Ти не си сам; Бог те држи за рака, исто како што го чува и Бен во своите раце. Твојот живот е продолжение на таа љубов.

Браќа и сестри, кога ќе излезете од оваа молитва, не барајте сложени одговори на големите прашања од овој свет. Погледнете ги малите работи. Погледнете ги птиците на небото, сетете се на неговите авиони и неговите соништа, и знајте дека Бен сега е во Банкетот на Небесата, ослободен од секоја болка, почивајќи во совршениот мир на Христа. Останете блиски до нашата Мајка Марија, која стоеше под Крстот и ја знае секоја болка на срцето. Нека таа ви ја спушти својата мирна рака на рамениците и нека ви ја врати надежта. Нека Божјиот мир ги чува вашите мисли и вашиот дом денес и секогаш. Одете во мир, носејќи ја во себе таа љубов што никогаш не престанува. Амин.