Петок од дваесет и седмата недела во обичното време

Замислете го Бен како седи покрај прозорецот во возот, со поглед вперен кон пејзажот што брзо се менува, додека до него Рајан тивко го следи неговото внимание. Тој момент — тивок, обичен, исполнет со присуството на братската љубов — е како онаа слика што ни ја дава Свети Павле во Галатјаните: „Оние кои имаат вера, се благословени заедно со Авраам, кој имаше вера“. Верата не е теорија. Верата е да се биде присутен, да се биде заедно, дури и кога патувањето е долго, дури и кога патот пред нас не е сосема јасен. Бен го разбираше тоа присуство. Тој го живееше со својата љубопитност, со своето „Con Chim Airlines“, со онаа детска, но длабока желба да биде врзан за другите, да гради мостови, да биде дел од нешто поголемо.

Денес, три месеци по неговото заминување, се наоѓаме пред зборовите на Исус кој нè предупредува за поделеноста. „Секое царство поделено само во себе ќе запустее“. Оваа поделеност не е само надворешна; таа често се случува внатре во нас, кога болката се бори со надежта, кога прашањата се борат со довербата. Алан, Тао, знам дека вашите срца често се борат на овој начин. Знам дека во тишината на домот, кога ќе ја видите празната столица или кога ќе помислите на сите оние нешта што Бен сакаше да ги создаде, чувствувате како нешто во вас се кине. Можеби се прашувате: „Каде е таа Божја сила? Каде е тој мир што го ветува Евангелието?“. Исус ни вели: „Ако јас со прстот Божји ги изгонувам демоните, тогаш Божјото царство дошло кај вас“. Божјото царство не е некое далечно место. Тоа е тука, во вашата љубов кон Бен, во секој ваш спомен, во секоја ваша солза што ја пролевате со вера.

Сакам да зборувам многу нежно за еден товар што го носите, а кој честопати е најтежок од сите: чувството дека можеби нешто сте пропуштиле. Тоа е демонот на сомнежот кој се обидува да ја „подели“ вашата душа. Ве молам, слушнете ме денес: вие не сте згрешиле. Немаше пропуст, немаше невнимание. Бен беше дар, и вие го чувавте тој дар со сета своја душа. Болеста не е казна, таа не е резултат на човечка грешка или пропуштена можност. Таа е сурова, неразбирлива реалност на овој свет, но таа нема последен збор. Бог не ве обвинува. Бог ве прегрнува токму во вашата немоќ. Ако се обвинувате себеси, ја прифаќате лагата дека вие сте можеле да ја спречите бурата. Но, бурите доаѓаат, и никој од нас не е нивни господар. Вие бевте, и останувате, најдобрите родители што Бен можеше да ги посака. Неговата љубов кон вас, неговата последна порака за „најдобриот тато“, е доказ за таа врска што ништо, дури ни смртта, не може да ја прекине.

Погледнете го Бен во онаа слика кога сакаше да ја понуди својата заштеда за својот чичко. Тој не ја скрши касичката, не ја испразни, но самата намера — желбата да го даде сè што има за некој што страда — е слика на Христовата жртва. Христос „стана проклетство за нас“ за да нè откупи. Бен, во својата нежност, го имитираше тој дух на дарежливост. Тој беше момче кое сакаше да се „собира“ со другите, како што вели Исус: „Кој не собира со мене, тој расипува“. Бен собираше љубов. Собираше пријатели. Собираше спомени. И денес, таа негова љубов продолжува да собира луѓе околу вас, да ве теши, да ве држи.

Рајан, ти си оној што ја продолжува оваа приказна. Ти си неговиот сопатник, неговиот брат. Гледај во небото, но гледај и во себе. Таму, во твоите соништа, во твоите разговори со него, Бен живее. Тој се радува на твојата иднина. Не плаши се да живееш, да се смееш, да бидеш радосен. Тоа е најголемиот поклон што можеш да му го дадеш на твојот брат. Биди силен, не затоа што мораш, туку затоа што си сакан — од Бога, од твоите родители и од Бен.

Кога ќе излезете од оваа молитва, не барајте големи одговори. Барајте мали знаци на Божјото присуство. Можеби е тоа птица на прозорецот, можеби е сеќавање на авион што полетува, можеби е само момент на тишина во кој ќе почувствувате дека не сте сами. Бог не ги заборава своите. Тој го помни својот завет. А вие, во секој ваш чекор, во секоја ваша болка, знајте дека сте држени во рацете на Оној кој го победи секое зло. Одете во мир, знаејќи дека Бен е дома, во Банкетот на Небесата, и дека еден ден, сите ќе бидеме собрани во оној мир што никогаш нема да заврши. Држете се за раката на Марија, нашата Мајка, која исто така стоеше под крстот и знае што значи да се изгуби дете. Таа ве разбира. Таа ве теши. Таа ве води кон својот Син. Нека Неговата светлина ве осветлува секој ден, додека повторно не се сретнете. Амин.