Дваесет и петта недела низ годината

Кога човек ќе се најде пред отворениот простор на еден аеродром, гледајќи ги авионите како полетуваат кон хоризонтот, лесно е да се почувствува мала и минлива. Бен, нашиот драг Бенџамин, го сакаше тој поглед. Тој не само што ги набљудуваше авионите; тој го разбираше светот на технологијата, cloud инфраструктурата и логиката на математиката со една таква длабочина што нè восхитуваше сите. Тој сонуваше за „Con Chim Airlines“ — име кое секогаш предизвикуваше насмевка и радост на неговото лице. Но, денес, додека стоиме овде, три месеци по неговото заминување, тишината што ја остави зад себе се чини како небо без авиони, како празен простор што не знаеме како да го пополниме.

Во првото читање, пророкот Исаија ни дава еден чуден, речиси вознемирувачки повик: „Барајте Го Господа додека може да се најде, повикувајте Го додека е близу“. А потоа доаѓа онаа реченица што нè соочува со нашата човечка немоќ: „Зашто Моите мисли не се ваши мисли, ниту вашите патишта се Мои патишта“. Колку често сме се обиделе да ги сфатиме Божјите патишта преку равенките на нашиот живот? Колку пати сме се обиделе да ја пресметаме логиката на љубовта, како што Бен ги планираше своите игри на GitHub? Но, Божјата логика е поинаква. Таа не се мери со времето што го поминуваме овде, туку со длабочината на љубовта што ја даваме.

Да се задржиме на сликата од Евангелието: сопственикот на лозјето кој излегува во пет часот попладне и ги повикува оние што стоеле залудно цел ден. „Зошто стоите овде цел ден залудно?“, ги прашува тој. Тие одговараат: „Затоа што никој не нè најми“. Оваа слика на чекањето, на стоењето покрај патот, е толку болно позната за секој родител што изгубил дете. Вие, Алан и Тао, се чувствувате како да сте стоеле долго време, чекајќи одговор, чекајќи објаснување, чекајќи да се случи нешто што ќе ја промени реалноста. И кога ќе се појави болката, кога ќе ве нападне среде ноќ, таа често носи со себе еден отровен придружник: вината. Се прашувате дали сте пропуштиле нешто, дали сте можеле да направите повеќе, дали некаде сте погрешиле во грижата за вашиот син. Слушајте ме сега, многу внимателно: тој глас не е од Бога. Исус, кој ги повикува работниците во лозјето, не ги прашува дали се совршени; Тој ги повикува затоа што се Негови. Вие бевте совршени родители. Болеста што го однесе Бен не беше ваша вина. Немаше ништо што можевте да направите поинаку. Некои страдања во овој паднат свет доаѓаат како бура, надвор од контролата на секој човек, надвор од дофатот на секоја родителска љубов. Бог не ве обвинува. Ве молам, отпуштете го тој камен од вашите срца. Немојте да се обвинувате за она што беше надвор од човечката моќ.

Бен беше момче со неверојатна емпатија. Се сеќавате ли на онаа негова желба да ја понуди целата своја заштеда за да му помогне на својот чичко Вилијам, кој страдаше од мозочни удари? Тој не ја скрши својата касичка, не ја испразни, но самиот факт што го понуди тоа — таа чиста, несебична подготвеност да се даде сè — е доказ за срцето што го носеше. Тоа е срцето на Божјото царство. Тоа е срцето на Бен. Тој не живееше за себе; тој живееше за другите. Тој беше „природен“ во својата добрина, како што беше природен во својата љубопитност кон светот. Кога го гледате неговиот брат Рајан, кога ја гледате љубовта што сè уште тече од семејството преку „Бунарот на љубовта“ во Виетнам, вие ја гледате таа иста љубов на дело. Бен не е исчезнат; тој е преобразен.

Во Евангелието, сопственикот на лозјето им дава на сите иста плата. Оние што работеле еден час добиваат исто колку и оние што го поднеле товарот на денот. Ова ни изгледа неправедно според човечките мерила, зарем не? Но, во Божјото царство, нема „повеќе“ или „помалку“. Има само љубов. Бен, кој живееше само петнаесет години, ја прими истата полнота на Божјата љубов како некој што живеел сто години. Неговиот живот не беше недовршен. Тој беше исполнет до работ. Тој беше како оној авион што полетува кон небото — не е важно колку долго трае летот, важно е каде стигнува. Бен стигна до Банкетот на Небото. Тој сега е таму, каде што нема повеќе болници, каде што нема повеќе болка, каде што секоја солза е избришана.

Рајан, ти си помладиот брат. Твојот живот е продолжение на онаа радост што ја делевте со Бен. Не плаши се да бидеш радосен. Не плаши се да сонуваш. Кога ќе го погледнеш небото, кога ќе слушнеш звук на авион, знај дека Бен е таму. Тој е твојот ангел. Ти си неговиот глас овде на земјата. Живеј храбро, со онаа иста љубопитност што ја имаше и тој. Немој да дозволиш болката да ја затвори твојата иднина. Твојот брат би сакал да те види како леташ, како ги остваруваш сопствените соништа, како растеш во љубовта. Ти си неговото продолжение.

Алан и Тао, кога ќе излезете од оваа црква денес, не барајте големи одговори. Направете само едно едноставно дело во името на Бен. Бидете нежни кон себе. Кога болката ќе ве притисне, сетете се на сонот што го имаше таткото: Бен, здрав, насмеан, облечен во зелени шорцеви, како ви вели: „Не е важно, јас ќе ве следам“. Тоа не беше само сон. Тоа беше одблесок на вистината дека љубовта не може да биде заробена од смртта. Бен е жив во Бога. Тој ве гледа со онаа иста насмевка, со онаа иста топлина што ја делеше со вас додека седевте на кујнската маса. Тој е присутен во секоја ваша молитва, во секој чин на добрина што го правите во негово име. Вие сте држени во Божјите раце. И во тие раце, вие сте засекогаш поврзани со вашиот драг Бен. Не сте сами. Вие сте видени. Вие сте сакани. И Бен ве чека. Тој ве чека со онаа иста нежност, со онаа иста љубов што ја даваше секој ден. Доверувајте Му се на Бога. Оставете го вашето срце да биде добра почва, прифаќајќи ја Неговата утеха. Амин.