Дваесет и четврта недела низ годината

Понекогаш, кога животот нè притиска со својата тежина, се обидуваме да ги пресметаме работите. Се обидуваме да измериме колку сме дале, колку сме претрпеле, колку пати сме се обиделе да бидеме добри, и колку пати, за возврат, сме биле повредени. Во денешното Евангелие, Петар доаѓа пред Исус со една таква математика. „Колку пати треба да простам?“, прашува тој, надевајќи се дека бројот седум ќе звучи доволно великодушно. Исус, сепак, ја отфрла секоја математика на срцето. Тој не нè повикува на сметководство, туку на радикална, бескрајна слобода.

Замислете го Бен, нашиот драг Бенџамин, како седи пред својот компјутер, длабоко нурнат во светот на кодовите и cloud инфраструктурата. За еден млад ум како неговиот, светот на логиката и математиката беше место каде што сè имаше свое решение, каде што секој проблем можеше да се разложи и да се реши. Но, Бен не беше само логичар. Тој беше момче кое, во својата невина љубопитност, разбираше нешто што многумина од нас го забораваат: дека најважните работи во животот — љубовта, простувањето, припадноста — не можат да се стават во табела. Се сеќавам на онаа негова желба да ја понуди целата своја заштеда за својот чичко Вилијам. Тој не ја скрши касичката, тој не ја испразни, но самиот факт што го понуди тоа — тоа е срцето на Бен. Тоа не беше математичка пресметка. Тоа беше чист, несебичен дар. Тоа беше момче кое знаеше дека да се даде сè, дури и кога не е потребно, е највисокиот облик на човештвото.

Денес, три месеци по неговото заминување, многумина од вас се чувствуваат како да се заглавени во таа „пресметка“ на која нè предупредува Исус. Не пресметка со другите, туку пресметка со сопствената болка. Се прашувате: „Зошто? Каде згрешив? Што пропуштив?“ Тој тивок глас на вината е како должникот од Евангелието кој не може да го плати својот огромен долг. Но, слушајте ме внимателно: вие не сте должници пред Бога. Вие не сте пропуштиле ништо. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше резултат на некој ваш пропуст или недоволна внимателност. Некои страдања се како силен ветер што доаѓа од никаде, целосно надвор од човечката контрола. Немаше начин да се спречи, немаше пресметка што можеше да ја промени таа реалност. Ве молам, оставете го тој камен на вината. Тој не ви припаѓа. Бог не ве обвинува, и затоа, ве молам, немојте ни вие да се обвинувате себеси.

Свети Павле во Второто читање ни дава една прекрасна, смирувачка вистина: „Никој од нас не живее за себе и никој не умира за себе. Зашто, ако живееме, за Господа живееме; и ако умираме, за Господа умираме“. Ова значи дека Бен, во секој момент од својот краток, но исполнет живот, беше Божји. Неговиот живот, неговата љубов кон авионите, неговото „airport spotting“ со тато, неговата насмевка која ги осветлуваше собите — сето тоа беше и останува во рацете на Отецот. Кога умираме, ние не исчезнуваме во ништожност; ние преминуваме во едно подлабоко припаѓање. Бен сега припаѓа на Небото на начин на кој ние, сè уште врзани за земјата, можеме само да го сонуваме.

Оваа „пресметка“ за која зборува Исус е всушност покана да се ослободиме од горчината. Сираховата книга нè потсетува: „Гневот и јароста се одвратни нешта... Прости му на својот ближен неправда“. Простувањето, пред сè, е простување кон себеси за тоа што не можевме да бидеме „посилни“ или „попаметни“ пред лицето на неизбежното. Простувањето е да се признае: „Јас направив сè што можев, и тоа беше доволно“. Тоа е моментот кога ја отвораме раката и ја пуштаме вината да падне, за да можеме повторно да ја примиме Божјата милост.

Алан и Тао, знам дека овие три месеци беа време на длабока, речиси неподнослива тишина. Знам дека празнината е понекогаш толку гласна што го пригушува секој друг звук. Но, сеќавајте се на сонот што го имаше таткото: Бен, здрав, насмеан, вели: „Не е важно, јас ќе ве следам“. Тој е тука. Тој е во љубовта што ја чувствувате еден кон друг. Тој е во спомените кои, иако болат, се доказ дека сте сакале со целото срце. Тоа е највредната валута во очите на Бога.

Рајан, ти си помладиот брат. Ти си оној кој го делеше детството со Бен. Знам дека ти недостасува сопатник во игрите, некој со кого ќе ги планираш идните летови на „Con Chim Airlines“. Но, знај дека ти не си сам. Бен е твојот ангел. Секој пат кога ќе погледнеш во небото, секој пат кога ќе се сетиш на неговата насмевка, знај дека тој е со тебе. Не плаши се да живееш, да сонуваш и да бидеш радосен. Тоа е најголемиот подарок што можеш да му го дадеш на својот брат — да живееш полн живот, знаејќи дека тој те чува. Ти си неговиот глас, неговата радост, неговото продолжение на оваа земја.

Исус нè повикува да простиме „седумдесет пати по седум“. Тоа е број кој значи „секогаш“. Тоа е покана да се враќаме во љубовта секој пат кога болката ќе нè оддалечи. Кога ќе излезете од оваа капела, не барајте големи одговори. Болката нема да исчезне преку ноќ, но љубовта е онаа што ќе ве носи. Направете го тоа што Исус го бара: простувајте си секој ден, секој час, за сите оние моменти кога се чувствувате слаби. Вие сте видени. Вие сте сакани. И Бен, нашиот драг Бен, ве чека таму каде што нема повеќе леукемија, каде што нема повеќе болници, само вечност и светлина. Нека таа надеж биде вашиот темел денес. Бен не е изгубен; тој е само претходник, чекајќи нè на крајот од патувањето, под небото што тој толку многу го сакаше. И додека чекате, живејте — за него, за Рајан, за себе, во светлината на Господ кој е секогаш, секогаш добар и милосрден. Амин.