Сабота од дваесет и втората седмица низ годината

Замислете еден сончев ден, кога сè е чисто и едноставно. Замислете ги рацете на едно момче, петнаесетгодишно момче, како внимателно, речиси со почит, држат нешто многу кревко. Можеби тоа е еден мал, детален модел на авион, или можеби само неколку зрна жито што ги трие меѓу дланките, како во денешното Евангелие. Во тие раце се огледа целата негова љубопитност, целата негова желба да ја разбере механиката на светот, но и неговата тивка, нежна природа. Тоа беше Бен. Бенџамин Vo беше момче кое, како што многумина од вас знаат, имаше ум што се движеше со брзината на млазен мотор, но срце што чукаше со ритамот на најнежната љубов.

Денес, два месеци по неговото заминување во вечноста, сме собрани тука, не за да ја мериме неговата загуба со бројки, туку за да ја прегрнеме неговата љубов со вера. Денес, Свети Павле ни зборува во Првото читање со еден многу директен, речиси татковски тон: „Што поседуваш, а да не си го примил? А ако си го примил, зошто се фалиш како да не си го примил?“ Овие зборови на Павле нè потсетуваат дека сè што сме имале во Бен — неговата брилијантност, неговата способност за логика, неговиот заразен сјај кога зборуваше за својата замислена „Con Chim Airlines“ — беше дар. Тоа беше дар од Бога, позајмен на овој свет за петнаесет прекрасни години.

Кога зборуваме за Бен, не зборуваме за некој кој е „изгубен“. Зборуваме за некој кој е вратен кај Својот Творец. Сепак, знам дека за вас, Алан и Тао, и за тебе, Рајан, зборовите „дар“ или „вратен“ понекогаш звучат како тежок товар кога срцето е скршено. Знам дека тишината во вашиот дом е сè уште гласна. Знам дека има моменти кога секој авион што ќе го видите на небото ве потсетува на неговата насмевка, на неговата страст за „airport spotting“, на она момче кое со толку радост ги следеше патеките на леталата над облаците. Таа болка е вистинска. Таа е длабока. Немојте никогаш да се обидувате да ја скриете пред Бога.

Погледнете го денес Исус во Евангелието. Тој оди низ полето со жито. Неговите ученици, гладни, ги тријат класовите меѓу рацете. Фарисеите, тие пазители на правилата, веднаш скокаат: „Зошто го правите тоа што не е дозволено?“ Тие гледаат само закон, само забрана, само површина. Но, Исус гледа глад. Тој гледа потреба. Тој им одговара со приказна за Давид, за светиот леб, за милосрдието кое е поголемо од секој пропис. Исус ни покажува дека Бог не е заинтересиран за нашите „правила“ за тоа како треба да се тагува или колку долго треба да се боли. Тој е заинтересиран за нашето срце. Тој е Господар на саботата, Господар на времето, Господар на секој наш ден, дури и на оние денови кога се чувствуваме како да сме во пустина.

Сакам да ви кажам нешто што е многу важно, особено ако некогаш, во тишината на ноќта, во вашето срце се протнала мислата дека можеби нешто сте пропуштиле. Можеби ве мачи прашањето: „Дали можевме да направиме нешто повеќе?“ Ве молам, слушнете ме внимателно: Вие бевте совршени родители. Вие бевте таму, до него, секој чекор од патот. Вие го водевте Бен низ животот со љубов што нема граници. Болеста не е казна. Таа не е резултат на ваш пропуст. Во овој свет, некои работи се случуваат надвор од секоја човечка контрола, надвор од секоја медицина, надвор од секое наше разбирање. Не обвинувајте се себеси. Бог не ве обвинува. Бог ве прегрнува во вашата болка. Вие сте слободни од вината, како што Бен е слободен од секоја болка.

Бен беше момче кое разбираше што значи да се биде човек. Се сеќавате на онаа негова желба да ја даде целата своја заштеда за својот чичко? Тој не ја скрши касичката, не ја испразни, но самиот факт што го понуди тоа — тоа е срцето на Бен. Тоа е срцето што сега чука во вечноста. Тоа е љубовта што продолжува да тече преку бунарот во Виетнам, преку секоја капка вода што им помага на оние кои се во неволја. Бен не е повеќе со нас физички, но неговата љубов е жива. Таа е како она жито што Исус го благослови: кога ќе се посее во земјата, тоа не умира, туку донесува многу плод.

Рајан, ти си помладиот брат, ти си оној кој го делеше детството со Бен. Знам дека ти недостасува сопатник во игрите. Но, знај дека ти не си сам. Бен е твојот ангел. Секој пат кога ќе погледнеш во небото, секој пат кога ќе се сетиш на некоја негова шега, знај дека тој е со тебе. Живеј храбро, живеј со љубопитноста што ја имавте заедно, бидејќи ти си носителот на неговата радост на оваа земја.

Кога денес ќе излезете од оваа капела, не барајте големи одговори. Не обидувајте се да ја разберете „логиката“ на смртта, бидејќи таа не постои. Наместо тоа, направете нешто мало. Погледнете го небото и поздравете го Бен. Помогнете му на некој што е во неволја, како што Бен сакаше да му помогне на својот чичко. Бидете љубезни кон себе. Болката ќе доаѓа во бранови, но љубовта е онаа што останува кога брановите ќе се повлечат. Бог е со вас, денес и секогаш. Бен ве чека на Банкетот на Небото, каде што нема повеќе леукемија, нема повеќе болници, само вечна светлина и мир. Амин.