Мачеништво на Свети Јован Крстител

Замислете ја, за момент, бучавата во палатата на Ирод. Музиката е гласна, виното тече во изобилство, а салата е исполнета со луѓе кои светот ги смета за „некој и нешто“. Тука се воените заповедници, големците на Галилеја, луѓето со моќ, титули и благородничко потекло. Тоа е сцена на човечка слава, но и сцена на длабок страв. Ирод се плаши од мислењето на своите гости; Иродијада се плаши од вистината; танчерката се плаши да не ја пропушти својата шанса. Среде таа врева, во длабоката, ладна тишина на занданата, лежи еден човек кој не се плаши од ништо. Јован Крстител. Тој нема војска, нема титула, нема ништо освен вистината на својот јазик и мирот во својата душа.

Оваа слика на контраст помеѓу бучната палата и тихата зандана е клучот за разбирањето на денешните читања. Свети Павле во првото читање ни вели: „Погледнете го, браќа, вашиот позив... Бог го избра она што е немоќно во светот, за да ги засрами силните“. Бог не ги избира оние кои се сметаат себеси за големи во очите на светот. Тој ги избира оние кои имаат чисто срце, оние кои се „незнатни“ според човечките стандарди, за преку нив да ја покаже Својата најголема мудрост.

Денес, на 29 август, кога го чествуваме мачеништвото на Свети Јован, нашите срца се свртени кон уште една тишина. Поминаа точно два месеци откако нашиот мил Бенџамин Vo го заврши својот земен пат. Шеесет дена. Тоа е време кога светот околу нас веќе одамна се вратил на својата вообичаена брзина. Луѓето брзаат, се смеат, планираат, а за Алан и Тао, за Рајан, секој изгрев на сонцето е потсетник на она што недостасува. Мораме да ја кажеме оваа вистина пред да побараме утеха: овие два месеци не беа лесни. Августовското сонце можеби е топло, но во домот каде што се слушаше смеата на Бен, сега има една студена празнина која ниту еден летен ден не може да ја стопли.

Тагата не е нешто што се „поминува“. Таа е љубов која повеќе нема каде да отиде. И кога ќе ве затекне таа тишина, кога празниот стол на масата ќе стане премногу тежок за гледање, сетете се на Свети Јован. Неговата смрт изгледаше како пораз. Неговата глава беше ставена на послужавник како трофеј за една суетна жена. Но, кој е победникот на крајот од приказната? Ирод, чие име е синоним за кукавичлук, или Јован, чие име го славиме два милениума подоцна?

Бенџамин беше момче кое, според зборовите на Свети Павле, беше избрано од Бога на начин што светот не секогаш го разбира. Тој беше брилијантен, со ум кој ја разбираше логиката на математиката и кодот на вештачката интелигенција уште како дете. Но, неговата вистинска „мудрост“ не беше во неговиот коефициент на интелигенција. Неговата вистинска мудрост беше во неговата смиреност и неговата способност да сака без пресметка.

Сакам да се задржиме на една слика од животот на Бен која совршено го отсликува денешното читање од Коринтјаните. Сетете се на неговата касичка. Тоа 15-годишно момче, кога дозна за болеста на својот чичко Вилијам, не понуди само зборови. Тој понуди сè што имаше. Тој не ја скрши касичката, зашто помошта дојде на друг начин, но неговото срце веќе ја беше направело жртвата. Во светот на „силните“ и „мудрите“, каде што луѓето се борат за секој долар и за секоја предност, понудата на едно дете да ја даде целата своја заштеда е она што Павле го нарекува „лудост за светот“. Но, за Бога, тоа е најскапоценото нешто. Тоа е милосрдието кое го засрамува егоизмот на силните.

Алан, Тао – во овие два месеци, можеби некогаш во тишината на ноќта сте се запрашале дали сте можеле да направите повеќе. Можеби сте се прашувале дали Бог ве заборавил во таа „зандана“ на болката. Сакам да ви го кажам она што Исус го кажа за Јован: „Меѓу родените од жена нема поголем од Јован Крстител“. Но, Јован сепак страдаше. Болеста на Бен не беше ваш пропуст. Таа не беше казна. Таа беше бура која дојде во овој несовршен свет, каде што и најчистите души понекогаш го носат тешкиот крст. Вие не пропуштивте ништо. Вие бевте неговите ангели чувари на земјата. Му го дадовте светот – од Пекинг до Ватикан – но најважно, му го дадовте примерот на љубовта која е подготвена да даде сè. Вашата болка е доказ за светоста на таа врска.

Рајан, ти го изгуби својот брат, својот сопатник во игрите и во соништата за авиони. Денешното Евангелие завршува со тажна слика: учениците на Јован доаѓаат, го земаат неговото тело и го полагаат во гроб. Се чини како крај. Но, за нас кои веруваме, гробот е само премин. Бен не е „положен во гроб“; тој е примен на една друга гозба. Не на гозбата на Ирод, каде што владее стравот и омразата, туку на Гозбата на Небото.

Пред некое време, таткото на Бен, Алан, имаше еден сон. Сонуваше дека тој и Бен чекаат во ред за сладолед, и Бен беше тој кој плати. Тоа е прекрасна слика, нели? На Небото, улогите се менуваат. Бен сега е домаќинот. Тој е оној кој ве чека со радост, оној кој веќе „платил“ со својата невиност и своето трпение. Тој не е повеќе во занданата на болеста. Тој дише слободно. Тој лета со неговата „Con Chim Airlines“ низ просторите на Божјата светлина, побрзо и повисоко од кој било Boeing 737 што некогаш го набљудувал покрај оградите на аеродромите.

Свети Павле вели: „Кој се фали, со Господа да се фали“. Ние денес не се фалиме со нашите достигнувања, туку се фалиме со тоа што Бог ни го даде Бен на 15 години. Тие 15 години беа дар кој го промени вашиот свет. Неговиот живот беше краток, но неговиот „код“ беше совршен. Тој не остави зад себе само тага; тој остави бунар со чиста вода во Виетнам, тој остави храна во рацете на сиромашните, тој остави љубов која сè уште тече низ вашите вени.

Сакам да им се обратам на сите кои нè слушаат, особено на оние семејства кои во овој момент минуваат низ слична темнина. Можеби се чувствувате како Јован во занданата, заборавени и неправедно казнети. Сакам да ви кажам: Бог ве гледа. „Очите на Господ се врз оние што се бојат од Него, врз оние што се надеваат на Неговата добрина“, пеевме во Псалмот. Вие не сте сами во вашата зандана. Христос е таму со вас. Тој ја познава тежината на крстот, и Тој е Оној Кој ќе ве изведе на светлина.

Што можеме да понесеме со себе денес, по два месеци од заминувањето на Бен?

Погледнете ја вашата „касичка“. Не онаа со пари, туку онаа во вашето срце. Што сте подготвени да понудите денес? Свети Јован ја понуди својата глава за вистината. Бен ја понуди својата заштеда за својот чичко. Што ќе понудите вие? Нека тоа биде нешто мало, но искрено. Еден збор на утеха за некој што плаче. Една молитва за Алан, Тао и Рајан. Едно дело на трпение кога ви е тешко.

Не плашете се од тишината на занданата, зашто токму во таа тишина Бог ни зборува најјасно. Бенџамин сега е гласот кој ви шепоти во срцето: „Не плашете се. Јас сум добро. Јас сум на гозбата каде што сладоледот никогаш не завршува и каде што небото е секогаш сино“.

Алан, Тао, Рајан – продолжете да живеете храбро, токму за него. Нека неговата насмевка со протези биде вашата ѕвезда водилка. Тој не е далеку. Тој е само од другата страна на превезот, молејќи се за вас заедно со Свети Јован Крстител и Свети Карло Акутис.

Завршуваме со надеж. Јован Крстител го подготви патот за Господ. Бенџамин го подготви патот на љубовта во вашите срца. Нека таа љубов биде посилна од секоја смрт.

Одете во мир и бидете светлина за другите.

Амин.