Дваесет и прва недела низ годината

Замислете го за миг звукот на клучот што се врти во бравата. Тоа е мал, секојдневен звук, нели? Го слушаме кога се враќаме дома од работа, кога ги заклучуваме вратите пред спиење, кога отвораме нешто што ни е драгоцено. Клучот е симбол на сопственост, на сигурност, но и на пристап. Кој го има клучот, тој има моќ да влезе или да остане надвор. Кој го има клучот, тој одлучува што ќе биде отворено, а што ќе остане сокриено.

Денес, Божјото Слово ни зборува токму за клучеви. Во првото читање од пророкот Исаија, слушаме за Елијаким, на чие рамо Бог го става „клучот од Давидовиот дом“. А во Евангелието, го гледаме Исус како му ги предава „клучевите од царството небесно“ на Петар. Ова не се обични метални клучеви. Ова се клучеви на авторитет, на татковство, на доверба. Но, пред сè, ова се клучеви што отвораат врати кон вечноста.

Клучот е сликата што сакам да ја носиме денес во нашите срца. Клучот што отвора. Клучот што поврзува.

Поминаа точно два месеци од оној 13 јуни. Шеесет дена тишина. Шеесет дена откако вратата на овој свет се затвори зад нашиот сакан Бенџамин Vo. За Алан и Тао, за Рајан, за целото семејство, овие два месеци се како одење низ ходник каде што многу врати изгледаат заклучени. Вратата на неговата соба, вратата на неговата иднина што ја замислувавте, вратата на неговиот глас што сакате повторно да го слушнете. Болката е токму тоа — чувство дека сме пред затворена врата, а клучот е некаде каде што не можеме да го дофатиме.

Пред да зборуваме за надежта, мораме да ја признаеме оваа вистина. Мораме да застанеме пред таа празнина. Свети Павле во второто читање извикува: „О, каква длабочина на богатството, на мудроста и на знаењето Божјо! Колку се неиспитани Неговите судови и неистражливи Неговите патишта!“ Ова не е само теолошка изјава; тоа е крик на душата која признава дека Божјите патишта понекогаш се како длабок океан во кој не го гледаме дното. Зошто момче со толку светол ум, со толку нежно срце како Бен, мораше да замине толку рано? Кој може да го познае умот Господов? Кој може да Му биде советник? Признаваме денес: не разбираме. Боли. И во тоа неразбирање, Бог не нè осудува. Тој плаче со нас пред затворената врата на гробот, исто како што плачеше пред гробот на Лазар.

Но, ајде да погледнеме во клучот што го носеше самиот Бенџамин во својот краток, но блескав живот. Бен беше момче на „отворени врати“. Неговиот ум беше клуч што постојано отклучуваше нови знаења. На четиринаесет години, тој веќе ги совладуваше „клучевите“ на технологијата, вештачката интелигенција и облак-инфраструктурата. Но, постоеше една област што особено го фасцинираше — небото. Неговата страст за авијација, за тие моќни Boeing 737, беше неговиот начин да гледа над хоризонтот. Тој сонуваше за своја авиокомпанија, „con chim airlines“. Кога и да зборуваше за тоа, неговото лице се озаруваше со онаа препознатлива насмевка. Тој не гледаше само во машини; тој гледаше во способноста да се подигнеме над земјата, да ги отвориме небесните патишта, да стигнеме таму каде што границите исчезнуваат.

Таа негова љубопитност беше клуч. Неговиот „photocopy“ изглед на татко му Алан не беше само физички; тој ја носеше истата амбиција, истиот жар да разбере како функционира светот. Но, под тој аналитички ум, се криеше клучот на неговото срце — нежноста. Се сеќаваме на моментот кога, на само дванаесет години, плачеше на четириесеттиот роденден на својот татко, плашејќи се дека еден ден ќе го изгуби. Тоа беше срце што веќе тогаш ја разбираше вредноста на љубовта, срце што не ги заклучуваше своите емоции, туку ги споделуваше со трогателна искреност.

Во Евангелието, Исус ги прашува учениците: „А вие, за кого Ме мислите?“ Петар, со својата вообичаена импулсивност, но и со длабоко просветлување, одговара: „Ти си Христос, Синот на живиот Бог!“ Оваа исповед е „мастер-клучот“ на целото христијанство. Кога признаваме дека Исус е Господ, ние го предаваме клучот од нашиот живот во Негови раце. Исус му вели на Петар: „На овој камен ќе ја изградам Црквата Своја, и вратите на пеколот нема да ја надвладеат.“

Слушнете го ова добро: „вратите на пеколот нема да ја надвладеат“. Смртта изгледа како врата што се затворила засекогаш. Но, Исус вели дека таа врата нема последен збор. Тој ги има клучевите. Тој е Оној кој отвора, и никој не затвора; кој затвора, и никој не отвора. Кога Бенџамин ги затвори очите за овој свет, тој не удри во ѕид. Тој помина низ вратата за која Исус го има клучот. Тој помина во она „небесно лоби“, во онаа вечна авијација каде што летот никогаш не завршува и каде што „con chim airlines“ веќе не е само детски сон, туку реалност на душата која лета во Божјата прегратка.

Сакам да ви се обратам директно вам, Алан и Тао. Знам дека во овие два месеци, тежината е огромна. Можеби се прашувате дали клучот на вашата радост е изгубен засекогаш. Денешното читање од Исаија вели дека Бог ќе го зацврсти Елијаким „како клин на сигурно место“. Во овие времиња кога сè се ниша, Исус е вашиот клин на сигурно место. Тој е карпата на која можете да се потпрете кога нозете ви клецнуваат. Бен не е само спомен; тој е жив во Бога. Тој е „место на чест за своето семејство“, како што вели пророкот. Неговата жртва, неговата борба, неговата чиста љубов — тоа се клучевите со кои тој сега ви ја отвора вратата на утехата од небото.

Рајан, ти го изгуби својот најдобар пријател, својот брат со кој ги споделуваше игрите и соништата. Но, запомни: љубовта меѓу браќата е клуч што ниту една смрт не може да го скрши. Бен те гледа. Тој е твојот постар брат кој сега има пристап до највисоките небесни височини. Кога ќе видиш авион на небото, или кога ќе почувствуваш ненадејна радост во срцето, знај дека тоа е Бен кој ти мавта, кој ти вели дека сè е во ред.

Има една приказна за Бен што ја открива целата негова душа. Неговата понуда да ја даде целата своја касичка, сите свои заштеди, за да му помогне на својот чичко Вилијам. Тој не ја скрши касичката, не мораше — но клучот беше во неговата намера. Тој беше подготвен да даде сè. Тоа е клучот на светоста: подготвеноста да се даде сè за другиот. Тоа е она што го направи Исус на Крстот. Тоа е она што го направи Бен во своето срце. Таа несебичност е она што го прави сега да биде близок со Свети Карло Акутис, уште еден млад генијалец кој ги користеше „клучевите“ на компјутерите за да ја шири Божјата љубов.

Денес, во името на Бен, се копаат бунари, се храни сиромашниот, се дава вода на жедниот. Тоа се клучевите со кои неговата љубов продолжува да ги отклучува срцата на овој свет. Неговото име, Даи Дуонг — „Голем Океан“ — сега е океан од милост што се прелева преку границите на смртта.

До сите вас кои слушате, а можеби носите свој товар на вина или тага: Исус денес ве прашува: „Кој сум Јас за вас?“ Дали сум само историска личност? Или сум Оној кој ги држи клучевите на вашиот живот? Не плашете се. Ако Му го предадете клучот на својата болка, Тој ќе ја отклучи вратата на надежта. Тој не дојде да ни објасни зошто страдаме, туку да страда со нас и да ни покаже дека по Голгота секогаш доаѓа Воскресението.

Што да понесеме со себе денес? Кога ќе се вратите дома и ќе го ставите клучот во бравата, застанете за миг. Помислете на Бенџамин. Помислете на неговата насмевка. И кажете една мала молитва: „Господи, Ти благодарам за клучот на љубовта што Бен го остави во нашите срца. Помогни ни да ги отвориме нашите души за Твојата милост, како што тој ја отвори својата за Тебе.“

Нека оваа недела биде време на отклучување. Отклучете ја добрината во себе. Отклучете го простувањето. Отклучете ја надежта. Зашто од Него, и преку Него, и за Него е сè. Нему слава во вековите.

Бенџамин, наш мал авијатичару на вечноста, летај високо. Гледај нè од таму, од она место каде што сите врати се ширум отворени и каде што светлината никогаш не згаснува. Ние ќе продолжиме да го чуваме клучот на твоето сеќавање, додека еден ден Господ не ни ја отвори и нам вратата за да те прегрнеме повторно.

Амин.