Сабота од деветнаесеттата недела во обично време

„Марија стана и отиде брзајќи во планинскиот крај…“

Што ја тера Марија да брза? Тоа е радоста од Божјата близина. Тоа е верата дека Божјите ветувања се исполнија. А кога нејзиниот глас оддекна во домот на Елисавета, детето во утробата заигра од радост.

А во второто читање, Свети Павле ни ја објавува најдлабоката вистина на нашата вера: „Христос воскресна од мртвите и стана првоплод на заспаните.“ И додава дека последниот непријател што ќе биде уништен е смртта. А во Откровението гледаме како детето е земено кај Бога и кај Неговиот престол — на сигурно, во прегратка каде што ниедна болка веќе не може да го допре.

Поминаа девет недели од оној 13 јуни откако нашиот сакан Бенџамин замина кај Отецот.

Дали понекогаш во тишината се прашуваме каде е тој сега? Татко му имаше еден трогателен сон во кој го прегрнува својот син, а Бенџамин Vo со онаа своја позната нежност му вели: „Не е ништо, јас ќе ве чувам…“ Тоа не се само зборови од сон. Тоа е одглас на ова исто Евангелие што го слушаме денес! Бенџамин е кај Бог. Неговата душа, толку чиста, радосна и полна со љубов, почива во вечната светлина.

Бен беше момче со исклучителен ум, кој го сакаше животот, совладуваше знаења со леснотија и носеше топлина во секој разговор. Неговата светла насмевка и искрена добрина беа подарок за сите околу него.

За неговите сакани родители, Алан и Тао, и за неговиот брат Рајан, празнината е тешка. Понекогаш во длабоката тага срцето прашува: Дали пропуштивме нешто? Но Христос ни одговара: Не. Болеста никогаш не е казна и никогаш не е ваша вина. Вие му дадовте безгранична љубов и грижа. Не носете товар што не е ваш; Бог ве одврзува од секое самообвинување.

Бен е денес во прегратките на Христа, заштитен под мајчинскиот покров на Пресвета Богородица. Оваа утеха ја упатуваме и кон сите чичковци, тетки, роднини, како и кон сите што нè следат од далечина — кон сите деца што страдаат и секое семејство што носи тежок крст. Божјата надеж е посилна од секоја тага.

Амин.