Спомен на Света Моника

Замислете едно момче како стои покрај високата жичена ограда на еден голем, раздвижен аеродром. Сонцето е високо, воздухот трепери од топлината на асфалтот и мирисот на авионско гориво. Но, тоа момче не ја чувствува жештината. Неговите очи се вперени во хоризонтот, таму каде што синилото на небото се допира со далечната писта. Тој чека. Тој не само што гледа; тој набљудува. Тој го препознава звукот на моторите пред авионот воопшто да стане видлив. Тој ја знае силуетата на Boeing 737 како што некој друг ја знае линијата на сопствената дланка. Тоа е „airport spotting“ – уметноста на чекањето, трпението на набљудувачот, радоста на моментот кога она што се очекувало конечно ќе се појави и ќе ги допре тркалата на земјата.

Оваа слика на будното чекање, на еден млад „spotter“ кој со часови може да стои и да го следи небото, е прозорец низ кој денес можеме да го разбереме Евангелието. Исус ни вели: „Бдејте! Зашто не знаете во кој ден ќе дојде вашиот Господ“. Ова „бдеење“ за кое зборува Христос честопати го замислуваме како нешто страшно, како војник на стража кој се плаши од непријателот. Но, гледајќи го Бенџамин Vo покрај тие аеродромски огради низ светот – од Токио до европските метрополи – гледаме поинакво бдеење. Тоа е бдеење на љубовта. Тоа е будност на срцето кое е толку фасцинирано од убавината и логиката на она што го чека, што не може да ги тргне очите од него.

Денес го славиме споменот на Света Моника. Таа е светицата на мајките, но пред сè, таа е светицата на долгото, честопати болно чекање. Триесет години таа бдееше над душата на својот син Августин. Таа плачеше, таа се молеше, таа го следеше низ градовите, секогаш со очите вперени во неговиот хоризонт, чекајќи го моментот кога неговото срце ќе „слета“ во Божјата прегратка. Моника знаеше дека чекањето не е пасивност. Чекањето е највисоката форма на љубов.

Поминаа точно два месеци откако нашиот мил Бен го заврши својот последен лет на овој свет. Шеесет дена. Тоа е времето кога тишината во куќата веќе не е само привремена пауза, туку тешка, постојана реалност. Мораме да ја кажеме оваа вистина пред да побараме утеха: овие два месеци беа долги. За Алан и Тао, за Рајан, секое утро е нов час на тоа неочекувано бдеење. Смртта дојде како „крадец во ноќта“, како што вели Евангелието, кршејќи го домот на вашата среќа во час кога никој не очекуваше дека едно момче од 15 години, со толку многу кодови во својот GitHub и толку многу соништа за „con chim airlines“, ќе мора да замине.

Болката што ја чувствувате не е знак на слаба вера; таа е знак на длабока љубов. Ако не го сакавте Бен толку многу, празнината немаше да биде толку огромна. Не брзајте да ја „преболите“. Дозволете ѝ на тагата да биде тука, како што Света Моника дозволи нејзините солзи да течат пред олтарот. Бог не ги брои нашите насмевки; Тој ги собира нашите солзи во Својот сад.

Но, тука доаѓа „пресвртот“ на денешното Слово. Свети Павле во првото читање до Коринтјаните ни вели нешто неверојатно: „Бог е верен“. Тој вели дека Бог е Оној Кој ќе ве одржи цврсти до крајот. Павле не им пишува на луѓе кои имаат совршен живот. Им пишува на луѓе кои се борат, кои чекаат, кои се во неизвесност. Тој вели: „Ви благодарам на мојот Бог секогаш за вас... за благодатта Божја што ви е дадена во Христа Исуса“.

Бенџамин беше момче кое беше „збогатено во секој поглед“, како што вели Павле. Неговиот ум беше како прецизен софтвер, способен да решава математика за осмо одделение додека беше уште во четврто. Неговата љубопитност за AI и облак-инфраструктурата не беше само хоби; тоа беше неговиот начин на бдеење над тајните на создавањето. Тој сакаше да знае како нештата работат одвнатре. Но, најголемото богатство не беше во неговиот интелект, туку во неговата верност. Исус во Евангелието прашува: „Кој е, пак, тој верен и мудар слуга, кого господарот негов го поставил над своите домашни?“

Се сеќавам на приказната за неговата касичка. Тоа мало, тивко момче, кое кога слушна за болеста на својот чичко Вилијам, едноставно им рече на родителите дека е подготвен да даде сè што заштедил. Тој не ја скрши касичката со врева; тој само ја понуди. Тоа е срцето на верниот слуга. Тоа е срцето на Бен. Тој знаеше да ги „храни“ своите ближни со својата емпатија и почит. Тој беше „photocopy“ на својот татко, не само во лицето, туку и во таа тивка, работлива верност.

Алан, Тао – понекогаш во овие два месеци, во тишината на ноќта, можеби се појавува онаа мачна мисла: „Дали можевме да направиме повеќе? Дали нешто пропуштивме во тие часови на болеста?“ Сакам да го тргнам тој тежок камен од вашите срца. Вие не пропуштивте ништо. Вие бевте будни. Вие бдеевте над него со секој здив, со секоја молитва, со секое патување до Лурд и Ватикан. Болеста не е казна и не е неуспех на родителите. Таа е бура која доаѓа на неочекуван ден. Вие му го дадовте најдоброто од овој свет – му го покажавте светот, му ја дадовте верата, му ја дадовте љубовта која е посилна од смртта. Бен не замина со чувство на напуштеност; тој замина држејќи ги вашите раце, знаејќи дека е „најсаканото момче“.

Рајан, ти го изгуби својот брат, својот сопатник во „airport spotting“. Можеби небото сега ти изгледа празно без него. Но, запомни го ветувањето на Свети Павле: „Бог е верен“. Бен не исчезна; тој само се пресели во контролната кула на вечноста. Тој сега бдее над тебе на начин на кој не можеше додека беше овде. Секој пат кога ќе постигнеш успех, секој пат кога ќе бидеш добар кон некого, ти го носиш неговиот код во себе. Ти си неговиот жив легат.

Света Моника чекаше триесет години за да го види својот син како му служи на Бога. Вие го имавте Бен петнаесет години, и во тие години тој веќе стана „верен слуга“. Тој веќе ја научи лекцијата на љубовта и жртвата. Неговата „con chim airlines“ сега лета на крилјата на ангелите. Замислете го со Свети Карло Акутис – двајца млади кои ја разбраа технологијата, но уште повеќе ја разбраа вечноста. Тие сега се молат за лекарите, за истражувачите, за сите деца кои се борат. Тие се ваши застапници.

Што можеме да понесеме со себе денес, кога ќе излеземе низ тие врати?

Исус ни вели да бидеме подготвени. Тоа не значи да живееме во страв. Тоа значи да живееме со љубов која е секогаш „спакувана“ и подготвена за пат. Бен беше подготвен. Неговата понудена касичка беше неговиот „пасош“ за небото. Денес, направете една мала работа во негово име. Не мора да биде голема. Можеби е само еден љубезен збор на некој странец, или една тивка молитва за некое семејство кое носи тежок крст. Бидете „верни слуги“ во малите нешта.

Алан, Тао, Рајан – кога денес ќе погледнете во небото и ќе видите авион како остава бела трага зад себе, немојте да мислите на заминувањето. Мислете на пристигнувањето. Бен е пристигнат. Тој е на „Банкетот на Небото“. Тој ве чека со онаа негова препознатлива насмевка, со она негово нежно кикотење, подготвен да ви ги раскаже сите приказни што ги научил таму горе.

„Бог е верен“. Тој нема да ве остави во празнината. Тој ќе ве држи цврсти до крајот, до денот кога сите ќе се сретнеме во домот каде што веќе нема да има плач, ниту болка, туку само вечна светлина.

Бенџамин, наш мил авијатичару на надежта, моли се за нас. Моли се за твоите родители да најдат мир во секој изгрев. Моли се за твојот брат да чекори храбро.

Останете будни во љубовта.

Амин.