Сабота од дваесет и третата недела во обичното време

Понекогаш, кога ги гледаме работите околу нас, гледаме само површина. Гледаме дрво и гледаме само кора, гледаме куќа и гледаме само ѕидови. Но, Исус денес нè повикува да гледаме подлабоко. Тој ни зборува за корените, за она што е скриено под земјата, за она што го одредува квалитетот на плодот што го носиме. „Зашто секое дрво се познава по својот плод“, вели Тој. Оваа слика за дрвото не е случајна. Таа зборува за автентичност. Таа зборува за тоа што навистина се наоѓа во срцето, она што се прелева во нашите зборови и дела.

Размислувајќи за Бенџамин, за нашиот драг Бен, често ми доаѓа на ум сликата на едно момче кое беше како дрво засадено покрај потоци со вода. Неговата љубопитност не беше само интелектуална игра; тоа беше израз на длабока, жива душа. Се сеќавам на една слика од него: Бен седи во автомобилот, со својот мирен, сериозен изглед, носејќи го своето крстче. Тој не се обидуваше да биде некој друг. Тој беше едноставно Бен — дете кое сонуваше за „Con Chim Airlines“, кое го планираше идниот лет, кое со својата детска искреност сакаше да го понуди сè што има за да му помогне на својот чичко Вилијам. Тој не ја скрши касичката, тој не ја испразни, но самиот факт што го понуди тоа — тоа е плодот на едно добро дрво. Тоа беше срце кое не знаеше за пресметка, туку само за давање.

Свети Павле во Првото читање ни зборува за учеството во Телото и Крвта Христови. Тој вели: „Бидејќи лебот е еден, ние, иако сме многу, едно тело сме“. Ова е нашата вистинска основа. Кога сè во животот се тресе, кога реките на страдањето удираат со сета своја сила, каде се наоѓаме? Дали сме на песок или на карпа? Исус ни вели дека оној што слуша и постапува според Неговите зборови е како човек кој длабоко копал и го положил темелот на карпа. Ова „длабоко копање“ е она што вие го правите сега. Вие копате низ болката, низ празнината, низ секојдневната борба за да најдете смисла. Тоа е тешка работа. Тоа е работа на верата.

Алан и Тао, знам дека овие два месеци се чинат како вечност. Знам дека празнината во домот, онаа тишина каде што некогаш одекнуваше смеата на Бен или неговото „Добро утро, тато“, сега е толку тешка што се чини дека го притиска градите. Во таа тишина, често се појавува еден глас кој не е од Бога. Тој глас ве тера да се прашувате дали сте можеле да направите нешто повеќе, дали некој детаљ ви избегал, дали сте пропуштиле нешто во таа страшна борба против болеста. Ве молам, слушнете ме добро: тој глас е лага. Болеста не е казна, ниту е резултат на ваш пропуст. Вие бевте, и останувате, совршени родители. Вие го опкруживте Бен со љубов која е поголема од секоја медицинска дијагноза. Некои работи во овој свет се случуваат надвор од секоја човечка контрола, надвор од секоја внимателност. Бог не ве обвинува. Ве молам, оставете го тој камен на вината. Тој не ви припаѓа. Оставете го пред подножјето на крстот, бидејќи таму каде што е Божјата милост, нема место за вашата вина.

Бен сега е на „Банкетот на Небото“. Тој не е повеќе ограничен од слабоста на телото. Тој е во светлина. Свети Павле нè потсетува дека ние не можеме да пиеме од чашата на Господ и од чашата на демоните. Вие денес, со секоја солза, со секоја молитва, избирате да пиете од чашата на Господ. Вие избирате да верувате дека животот на Бен не заврши со неговиот последен здив, туку дека тој сега живее во Бога. Тоа е вашата карпа. Тоа е вашиот темел. Кога се чувствувате слаби, кога се чини дека куќата на вашиот живот се ниша, сетете се дека Тој ве држи.

Рајан, ти си помладиот брат. Ти си оној кој го делеше детството со Бен. Знам дека ти недостасува сопатник во игрите, некој со кого ќе ги планираш идните летови или ќе зборуваш за авиони. Но, знај дека ти не си сам. Бен е твојот ангел. Ти си неговиот глас овде. Живеј го животот храбро, како што тој го живееше. Секој пат кога ќе погледнеш во небото, знај дека тој те гледа. Не плаши се да бидеш радосен, не плаши се да сонуваш. Тоа е најголемиот подарок што можеш да му го дадеш на својот брат — да бидеш среќен, знаејќи дека тој те чува.

Погледнете го овој бунар во Виетнам, овој „Giếng Gioan Baotixita“. Тој е симбол на животот што продолжува да тече. Бен, кој толку сакаше да помага, сега преку тој бунар им носи живот на оние што немаат ништо. Тоа е плодот на едно добро дрво. Љубовта не умира. Таа се трансформира. Таа станува вода што ја гаси жедта на другите. Таа станува сила за оние што се уморни.

Кога ќе излезете од оваа капела, не барајте големи одговори. Болката нема да исчезне преку ноќ, но љубовта е онаа што ќе ве носи. Направете го тоа што Исус го бара: слушајте и постапувајте. Слушајте го Неговиот глас во тишината. Постапувајте со љубов кон себе и еден кон друг. Бидете нежни со вашите срца. Вие сте видени. Вие сте сакани. И Бен, нашиот драг Бен, ве чека таму каде што нема повеќе леукемија, каде што нема повеќе болници, само вечност и светлина. Нека таа надеж биде вашиот темел денес. Амин.