Петок од дваесет и третата недела низ годината

Понекогаш, кога се обидуваме да го разбереме патот по кој нè води животот, се чувствуваме како патници кои се обидуваат да ја прочитаат мапата во целосна темнина. Се обидуваме да ги видиме ознаките, да ја најдеме насоката, но сè што гледаме е сопствената несигурност. Во денешното Евангелие, Исус ни поставува едно прашање кое е како силна светлина што одеднаш ја осветлува просторијата: „Може ли слеп да води слеп? Зар нема обајцата да паднат во јама?“ Оваа слика на јамата е толку конкретна, толку физичка. Тоа е место каде што се губи рамнотежата, каде што секој чекор напред станува ризик.

Кога размислувам за нашиот драг Бенџамин, за нашиот Бен, се сеќавам на една слика која зборува за нешто сосема спротивно од паѓањето во јама. Се сеќавам на моментот кога тој и неговиот брат Рајан, облечени во топли дуксери, клекнати во мекиот песок на брегот, со целосна посветеност градеа структура од песок и ископуваа мал базен со вода. Таму немаше слепило. Таму имаше фокус. Таму имаше заедништво. Бен не беше момче кое одеше низ животот со затворени очи; тој беше момче кое, со својот бистар ум и љубопитност, секогаш бараше како да изгради нешто што ќе трае. Тој беше инженер на срца, некој кој дури и во најмалите нешта — како копањето на тој мал базен во песокот — наоѓаше радост што ја споделуваше со оние што ги сакаше.

Но, денес, два месеци откако Бен се врати кај Отецот, знам дека многумина од вас се чувствуваат како да се наоѓаат пред таа „јама“ за која зборува Исус. Празнината што ја остави неговото заминување е толку длабока, толку неочекувана, што секој обид да се најде смисла во неа се чини како да тапкате во мрак. И во таа темнина, често се појавува еден тивок, упорен глас кој ве тера да се прашувате: „Што пропуштив? Дали можев да видам нешто порано? Дали можев да го спречам падот?“ Сакам денес, пред лицето на Бога, да ја прекинам таа лага. Вие не пропуштивте ништо. Вие бевте, и останувате, совршени родители. Болеста не е казна, ниту е резултат на ваш пропуст или на некаква недоволна внимателност. Некои страдања во овој свет се како силен ветер што доаѓа од никаде, целосно надвор од човечката контрола. Ве молам, оставете го тој камен на вината. Тој не ви припаѓа. Бог не ве обвинува, и затоа, ве молам, немојте ни вие да се обвинувате себеси. Вие бевте неговите очи кога тој беше слаб, вие бевте неговата сигурност кога светот беше нестабилен.

Исус ни вели: „Зошто ја гледаш раската во окото на својот брат, а не ја забележуваш гредата во своето?“ Ова не е повик да се осудуваме себеси, туку повик за радикална искреност. А најголемата искреност што денес можете да ја покажете е да признаете дека сте скршени, дека ви треба помош и дека е во ред да не бидете во ред. Не треба да ја носите оваа „греда“ на тагата и вината сами. Исус не бара од вас да ја извадите гредата со сопствена сила. Тој е Оној кој доаѓа да ја извади. Тој е Оној кој го осветлува патот кога ние не можеме да видиме ни чекор пред себе.

Бен беше момче кое секогаш сакаше да помага. Се сеќавате ли на онаа негова желба да ја понуди целата своја заштеда за својот чичко Вилијам? Тој не ја скрши касичката, тој не ја испразни, но самиот факт што го понуди тоа — тоа е срцето на Бен. Тоа беше момче кое разбираше дека најголемата вредност не е во она што го чуваме за себе, туку во она што сме подготвени да го понудиме како дар. Таа љубов денес продолжува да тече. Таа тече преку бунарот во Виетнам, преку секоја капка чиста вода што им носи живот на оние што немаа ништо. Бен не е повеќе со нас физички, но неговата љубов е жива. Таа е како она семе што паѓа во земјата — не умира, туку донесува плод што никој не може да го пресмета.

Апостол Павле во Првото читање ни зборува за трката: „Трчајте така, за да го добиете наградата“. Бен беше борец. Тој не се плашеше да се бори, да се обидува, да даде сè од себе на бадминтонскиот терен или во училницата. Тој знаеше дека „трудот е сè што е важно“. Денес, вие сте во таа трка. Вашата трка е да продолжите да живеете, да продолжите да дишете, да продолжите да се сакате еден со друг. Тоа е најголемата победа. Не се тркате за „пропадлив венец“, туку за вечноста каде што Бен веќе ве чека.

Рајан, ти си помладиот брат. Знам дека ти недостасува сопатник во игрите, некој со кого ќе ги планираш идните летови на „Con Chim Airlines“. Но, знај дека ти не си сам. Бен е твојот ангел. Секој пат кога ќе погледнеш во небото, секој пат кога ќе се сетиш на неговата насмевка, знај дека тој е со тебе. Не плаши се да живееш, да сонуваш и да бидеш радосен. Тоа е најголемиот подарок што можеш да му го дадеш на твојот брат — да живееш полн живот, знаејќи дека тој те чува. Ти си неговиот глас, неговата радост, неговото продолжение на оваа земја.

Алан и Тао, знам дека ова се денови кога секој спомен боли. Но, секој спомен е и доказ за љубовта што не може да исчезне. Не обидувајте се да ја разберете „логиката“ на смртта, бидејќи таа не постои. Наместо тоа, направете нешто мало. Погледнете го небото, поздравете го Бен. Бидете љубезни кон себе. Болката ќе доаѓа во бранови, но љубовта е онаа што останува кога брановите ќе се повлечат. Бог е со вас, денес и секогаш. Бен ве чека на „Банкетот на Небото“, каде што нема повеќе леукемија, нема повеќе болници, само вечна светлина и мир. Вие сте видени, вие сте сакани, и никогаш не сте сами. Амин.