25. sunnudagur á venjulegum tíma

Við þekkjum öll þá mynd af markaðstorginu. Það er staður þar sem allt hefur sitt verð, þar sem tími er peningar og þar sem við erum vön því að fá greitt fyrir það sem við leggjum af mörkum. Í dag segir Jesús okkur dæmisögu um víngarðseiganda sem fer út að leita sér að vinnufólki. Hann fer út snemma morguns, svo klukkan níu, svo um hádegi, klukkan þrjú og loks þegar dagurinn er nær á enda. Þeir sem komu síðastir unnu aðeins eina klukkustund, en þeir fengu samt sömu laun og þeir sem höfðu borið hita og þunga dagsins. Þetta virðist okkur ósanngjarnt. Við erum vön verðleikum. Við viljum að lífið sé stærðfræðilega rétt, eins og jafna sem gengur upp. En Jesús segir: „Ertu öfundsjúkur af því að ég er góður?“ Þetta er kjarninn í Guðs ríki. Það snýst ekki um okkar reikninga; það snýst um hans óendanlegu gjafmildi.

Ímyndið ykkur Benjamín, þennan dreng sem elskaði svo mjög að rannsaka tækni og flugvélar. Hann var gæddur ótrúlegri greind, drengur sem gat auðveldlega leyst stærðfræðidæmi sem voru mörgum árum á undan hans aldri. Hann var eins og sá sem reiknar út jöfnur heimsins. En það sem gerði Ben svo sérstakan var ekki bara þessi beitta greind; það var hjartað sem var alltaf opið fyrir öðrum. Hann var drengur sem bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum í neyð. Hann þurfti ekki að brjóta hann, hann þurfti ekki að tæma hann – það var viljinn, þessi óeigingjarna fórnfýsi, sem var hans raunverulega auðlegð. Hann skildi, kannski betur en margir fullorðnir, að lífið er ekki mælt í vinnustundum eða árangri, heldur í kærleika.

Mig langar að tala við ykkur, Alan og Thao, og þig, Ryan, um þessa þungu tilfinningu sem svo margir bera í hliðarskjölum sorgarinnar. Það er þessi nagandi spurning: Hefði ég getað gert meira? Hefði ég átt að sjá eitthvað fyrr? Er þetta mér að kenna? Ég vil að þið heyrið þetta skýrt í dag: Þið eruð ekki sek. Veikindi eru aldrei refsing. Þau eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað eða misst af einhverju. Það er ekkert sem þið hefðuð getað gert til að breyta því sem varð. Guð dæmir ykkur ekki, og þið eigið ekki að dæma ykkur sjálf. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri fórnfýsi að enginn getur krafist meira. Þegar hann var hér, var hann ykkar dýrmætasta gjöf, og sú ást sem þið sýnduð honum – hvert bros, hver saga sem pabbi sagði, hver stund sem þið deilduð – það er allt geymt í Guði. Þið hafið ekki misst af neinu. Þið voruð þar. Þið elskuðuð. Og sú ást heldur áfram að búa í ykkur.

Í öðru lestrinu skrifar Páll postuli: „Fyrir mig er lífið Kristur.“ Hann talar um þessa togstreitu að vilja vera með Kristi en samt vera hér til að þjóna öðrum. Benjamín var eins og stjarna sem logaði skært. Hann var alltaf að byggja, alltaf að forrita, alltaf að dreyma um „Con Chim Airlines“. Hann var svo fullur af lífi. Þegar hann gekk um heiminn, skildi hann eftir sig spor sem við erum enn að uppgötva. Hann var drengur sem fann gleði í smáatriðunum – í því að horfa á flugvélar, í því að vera með fjölskyldunni, í því að vera einfaldlega til. Þegar við hugsum um hann, þá sjáum við ekki það sem vantar; við sjáum það sem var gefið. Og það sem var gefið í nafni Guðs, það glatast aldrei.

Ryan, bróðir minn, ég veit að það er svo margt sem þú vilt segja honum. Ég veit að það er tómleiki þegar þú hugsar um framtíðina. En mundu að Benjamín er ekki horfinn. Hann er í ljósinu, þar sem engin stærðfræðijafna er of flókin og engin flugvél of hátt uppi. Hann er í „veislu himinsins“, þar sem hann er loksins heill. Hann er að fylgjast með þér. Hann er stoltur af þér. Hann vill að þú haldir áfram að dreyma, að þú haldir áfram að vera forvitinn, að þú haldir áfram að vera þú sjálfur. Þið eruð tengdir á þann hátt sem dauðinn getur aldrei rofið.

Jesús segir í guðspjallinu: „Þannig verða hinir síðustu fyrstir og hinir fyrstu síðustir.“ Þetta er ekki hótelgisting þar sem sumir fá betri pláss en aðrir. Þetta er Guðs ríki þar sem allir fá allt. Þar sem enginn er skilinn eftir. Þar sem Benjamín, þessi drengur með svo stórt hjarta, hefur fundið fullkomna hvíld. Hann er ekki lengur bundinn af neinu því sem takmarkaði hann hér. Hann er frjáls.

Þegar þið gangið út í dag, þá langar mig að þið gerið eitt lítið, hljóðlátt verk í nafni Bens. Kannski er það að brosa til einhvers sem þú veist að á erfitt. Kannski er það að hjálpa einhverjum án þess að láta á þér bera, án þess að búast við þökkum. Leyfið kærleika hans að flæða í gegnum ykkur. Það er ekki þörf á miklum látum; lífið er byggt af litlum, einlægum stundum. Það er þessi kærleikur sem heldur áfram að flæða í gegnum „Brunn kærleikans“ í Cà Mau, þar sem vatn gefur líf til þeirra sem þyrstir. Benjamín Đại Dương Vo, „Stóra hafið“, heldur áfram að gefa af sér. Hans líf var ekki stutt vegna þess að það var ófullkomið; það var fullkomið í augum Guðs, eins og stutt en björt flugferð sem skilaði honum örugglega heim.

Sorgin er ekki eitthvað sem maður kemst yfir; hún er eitthvað sem maður ber með sér, eins og dýrmætasta minningu. En þið berið hana ekki ein. Guð er með ykkur í hverju skrefi. Hann er sá sem þurrkar hvert tár. Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur. Benjamín er kominn heim. Og við, sem erum eftir, erum kölluð til að halda áfram að elska, halda áfram að gefa, og halda áfram að horfa upp – þangað til við hittumst aftur, augliti til auglitis. Amen.