Föstudagur á tuttugustu og fjórðu viku ársins

Við þekkjum öll þá mynd: þegar við horfum á flugvél á himnum, þá er hún svo hátt uppi að hún virðist vera kyrrstæð, lítil og óveruleg. En við vitum að þetta er blekking. Hún er á fleygiferð, hún er að flytja fólk, hún er að tengja saman borgir og lönd. Það er einmitt þessi sýn sem Benjamín Vo hafði á veröldina. Hann var ekki bara drengur sem horfði á vélar; hann var drengur sem skildi tengingarnar. Hann sá ekki bara skrokk úr málmi; hann sá „Con Chim Airlines“ – sitt eigið flugfélag, sína eigin leið til að tengja heiminn saman. Hann var alltaf að byggja, alltaf að forrita, alltaf að horfa upp.

Í fyrsta lestrinu í dag er Páll postuli að tala við fólk sem hefur misst sjónar á því sem er raunverulegt. Hann segir: „Ef Kristur er ekki risinn, þá er trú ykkar til einskis.“ Þetta eru hörð orð. Páll er að segja okkur að allt okkar líf, allar okkar vonir, standa eða falla með því hvort dauðinn sé síðasta orðið. Hann segir: „En nú er Kristur risinn frá dauðum, frumgróði þeirra sem sofnaðir eru.“ Þetta er ekki bara fræðilegur sannleikur. Þetta er lífæðin í okkar eigin sorg.

Alan, Thao, Ryan – ég veit að það eru þrír mánuðir síðan Benjamín fór heim. Ég veit að sorgin er ekki eitthvað sem maður „kemst yfir“. Hún er eins og þessi flugvél á himnum: stundum virðist hún kyrr, en hún er alltaf á hreyfingu. Þið hafið gengið í gegnum þessa þungu daga þar sem spurningarnar hlaðast upp. Þið hafið spurt: „Hvar er hann? Hvernig getur þetta verið réttlátt?“ Ég vil að þið vitið eitt: Guð heyrir þessar spurningar. Hann hræðist þær ekki. Hann er ekki fjarlægur áhorfandi. Hann er sá sem stendur með ykkur í þögninni.

Mig langar að tala við ykkur um þessa sektarkennd sem svo margir bera. Það er eins og þungur steinn í hjartanu – hugsunin um að maður hafi misst af einhverju, að maður hefði átt að gera meira. Ég segi ykkur þetta í nafni Drottins: Þið eruð ekki sek. Veikindi eru ekki refsing. Þau eru ekki afleiðing af einhverju sem þið gerðuð eða vanræktuð. Það er ekkert sem þið hefðuð getað gert til að breyta því sem varð. Guð dæmir ykkur ekki, og þið eigið ekki að dæma ykkur sjálf. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri fórnfýsi að enginn getur krafist meira. Þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa William frænda sínum – hann þurfti ekki að brjóta hann, hann þurfti ekki að tæma hann – þá var það viljinn sem skipti máli. Það var hjartað sem var svo stórt að það vildi gefa allt. Það er þetta hjarta sem þið ræktuðuð. Það er þetta hjarta sem Guð sér í ykkur núna.

Í guðspjallinu sjáum við Jesú á ferðinni milli borga og þorpa. Hann er ekki einn. „Accompanying him were the Twelve and some women... who provided for them out of their resources.“ Þetta er mynd af kirkjunni. Við erum öll kölluð til að styðja hvert annað. Þegar einn þjáist, þá þjást allir. Þegar einn gleðst, þá gleðjast allir. Benjamín var hluti af þessari för. Hann var ekki bara drengur sem lærði stærðfræði og tækni; hann var drengur sem lærði að gefa. Hann var hluti af þessari för þar sem kærleikurinn er eina gjaldmiðillinn sem gildir.

Ryan, bróðir minn, ég veit að þú saknar hans. Ég veit að það er tómt að horfa á flugvélar án hans. En mundu að þú ert hluti af þessari sömu sögu. Hann er ekki horfinn frá þér. Hann er í ljósinu, og hann er að fylgjast með þér. Hann vill að þú lifir. Hann vill að þú sért óhræddur við að dreyma, óhræddur við að vera forvitinn, óhræddur við að vera þú sjálfur. Þið eruð tengdir á þann hátt sem dauðinn getur aldrei rofið.

Ég vil að þið hugsið um Benjamín sem drenginn sem var alltaf að byggja. Hann byggði turna úr stólum og froðuvals-rúllum. Hann byggði forrit á GitHub. Hann byggði „Con Chim Airlines“ í huganum. Hann var alltaf að skapa. Og nú, í „veislu himinsins“, er hann kominn þangað sem engin tækni, engin forritun, engin stærðfræði getur lýst því sem hann sér. Hann sér Guð, augliti til auglitis. Hann er loksins heill. Hann er loksins frjáls.

Við stöndum hér sem kirkja, sem fjölskylda í Kristi. Við erum öll kölluð til að vera eins og Benjamín – að vera hljóðlát í kærleika okkar, að gefa af okkur án þess að krefjast endurgjalds. Við erum kölluð til að vera „byggingameistarar“ kærleikans. Það er ekki þekkingin sem bjargar okkur, það er kærleikurinn. Það er kærleikurinn sem heldur okkur uppi þegar við getum ekki staðið sjálf. Þegar við horfum á krossinn, þá sjáum við ekki bara þjáningu, við sjáum kærleikann sem er sterkari en dauðinn. Það er þessi kærleikur sem Benjamín bar í brjósti sér, þessi sem fékk hann til að vilja gefa allt til að létta byrði annarra. Það er þessi kærleikur sem heldur áfram að flæða í gegnum „Brunn kærleikans“ í Cà Mau, þar sem vatn flæðir nú til þeirra sem þyrstir, rétt eins og Benjamín þyrsti í að hjálpa.

Í dag, þegar þið gangið út um dyrnar, langar mig að þið gerið eitthvað lítið, eitthvað hljóðlátt, í nafni Bens. Kannski er það að brosa til einhvers sem virðist þurfa á því að halda. Kannski er það að fyrirgefa einhverjum sem hefur sært ykkur, ekki vegna þess að það sé auðvelt, heldur vegna þess að Drottinn hefur fyrirgefið okkur svo miklu meira. Gerið það í leynd, eins og Ben hefði gert, án þess að láta á ykkur bera. Leyfið kærleika hans að halda áfram að vaxa í gegnum ykkur. Það er ekki þörf á stórum látbrögðum; lífið er byggt af litlum, einlægum stundum. Eins og þegar Benjamín sat með litla frænku sína í fanginu á jólunum, eða þegar hann stóð með ykkur í fallegu fötunum ykkar. Það eru þessar stundir sem eru eilífar.

Alan, Thao, Ryan – þið eruð ekki ein. Þið eruð hluti af þessari kirkju, þið eruð hluti af þessum kærleika sem flæðir frá Guði. Þegar þið finnið fyrir sorginni, munduð þá eftir því að Jesús stendur í miðju ykkar. Hann er sá sem segir: „Óttast ekki.“ Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur. Benjamín Đại Dương Vo, hvíl í friði. Við munum halda áfram að horfa til himins, vitandi að þú ert kominn á áfangastað, þar sem allt er ljóst, allt er heilt. Og þangað til, munum við brosa í hvert sinn sem við hugsum um „Con Chim Airlines“, vitandi að þú flýgur nú í frelsi Guðs kærleika. Amen.