Sa ngalan ng Ama, at ng Anak, at ng Espiritu Santo. Sumainyo ang kapayapaan habang nagkakatipon tayo sa panahong ito ng paglilingkod at panalangin sa Diyos.
Panginoon, maawa ka sa amin. Kristo, maawa ka sa amin. Panginoon, maawa ka sa amin.
May mga umaga sa buhay na ang hangin ay parang nagtataglay ng isang malamig na pangako. Naupo ka sa gilid ng higaan, iniaabot ang kamay sa bakanteng espasyo, at sandaling nakalimutan mong may nagbago… bago biglang ibagsak ng katotohanan ang bigat nito sa iyong dibdib. Sa mesa, may isang tasa pa ring nakatagilid nang kaunti, o kaya ay isang pares ng tsinelas na nakaposisyon sa tabi ng pinto kung saan ito iniwan noong huli siyang pumasok. Hindi ito mga malalaking bagay. Ito ang maliliit at tahimik na detalye ng isang buhay na minsan ay may laman at ngayon ay nag-iiwan ng kakaibang katahimikan.
Sa Unang Pagbasa ngayong araw, dinala tayo ni San Pablo sa isang napakatinding tanong. Nakikipagtalo siya sa mga taong nagsasabing walang muling pagkabuhay. Sabi niya nang may kakaibang diin: "Kung para sa buhay na ito lamang tayo umasa kay Kristo, tayo ang pinaka-kahabag-habag sa lahat ng tao." Isipin ninyo ang mga salitang iyan. Kung ang lahat ng mayroon tayo ay ang maikling saklaw ng mundong ito—ang mga araw na binibilang, ang mga yakap na natatapos, ang mga pangarap na napuputol sa gitna ng daan—kung iyon lamang ang kwento, kung gayon ay napakabigat ng ating hininga. Ngunit agad niyang itinuwid ang linya ng ating paningin sa pamamagitan ng isang matatag na katotohanan: "Ngunit ngayon, si Kristo ay muling nabuhay mula sa mga patay, ang unang bunga ng mga natutulog."
Ang imahe na nais kong dalhin natin sa ating paglalakbay ngayon ay ang larawan ng isang unang bunga—ang unang usbong ng halaman na sumisira sa matigas na lupa pagkatapos ng mahabang taglamig, na nagpapatunay na ang buhay ay may kakayahang bumangon sa gitna mismo ng kamatayan. Hindi ito teolohiya lamang. Ito ang simula ng ating pag-asa.
Alan at Thao, alam ko kung gaano katagal ang tatlong buwan na ito. May mga araw na ang bawat paghinga ay parang pag-akyat sa isang matarik na bundok nang walang dalang tubig. At sa mga tahimik na sandaling iyon, ang isip ay madalas na nagiging isang mahigpit at mapanuring hukom. Itinatanong ninyo sa inyong sarili kung mayroon bang nakatakas sa inyong mga mata, kung mayroon bang pinto na hindi ninyo naisara nang maayos, o kung mayroon pa sanang ibang paraan. Ngunit pakinggan ninyo ang sinasabi ng Diyos ngayong araw: Ang mga sakit at pasakit na dumating sa buhay ay hindi kailanman parusa. Walang sinuman sa inyo ang nagkulang. Ang inyong pagmamahal kay Benjamin ay naging isang tahanan na buo at dalisay. Ang bawat pag-aalaga, ang bawat pagpupuyat, ang bawat sandali ng inyong pagiging magulang ay nakaukit sa walang hanggan. Huwag ninyong parusahan ang inyong mga sarili ng mga tanong na walang sagot, dahil ang Diyos na tumitingin sa inyong mga puso ngayon ay walang hawak na akusasyon laban sa inyo. Kayo ay pinalaya sa bigat ng maling sisihin.
Isipin natin si Benjamin. Hindi natin kailangang balikan ang buong aklat ng kanyang maikling buhay upang maalala kung sino siya. Tingnan lamang natin ang kanyang kamangha-manghang isipan at ang kanyang pusong may kakaibang layon. Naaalala ko ang mga kwento tungkol sa kanyang pagkahilig sa eroplano, ang kanyang mga ideya tungkol sa pagtatayo ng 'Con Chim Airlines'—isang kumpanya ng eroplano na puno ng mga ngiti at kagalakan habang ibinabahagi niya ito sa kanyang ama. Isang batang may talino ng isang inhinyero at ang kaluluwa ng isang manlalakbay. Ngunit ang pinakamaganda kay Ben ay hindi ang kanyang abilidad sa matematika o ang kanyang mga proyekto sa teknolohiya; ito ang kanyang lambot. Naaalala ba ninyo ang sandaling iyon nang sabihin niya sa inyo na ibibigay niya ang kanyang buong piggy bank para tumulong sa kanyang tiyuhin na si William? Hindi niya kinailangang basagin o sirain ang alkansya. Ang alok ay sapat na—ang pusong gustong ibigay ang lahat nang walang pag-iimbot.
Ryan, aking kapatid, alam ko na ang iyong mundo ay may ibang katahimikan ngayon. Ang iyong Kuya Ben ay kasama mo sa bawat laro, sa bawat alaala ng inyong paglalakbay. Huwag kang matakot na ipagpatuloy ang iyong mga pangarap. Ang sigla ng iyong Kuya ay hindi nawala; ito ay lumipat lamang sa loob ng iyong sariling pagkatao upang gabayan ka.
Sa Ebanghelyo, nakita natin si Hesus na naglalakbay mula sa isang nayon patungo sa iba, kasama ang mga alagad at ang mga kababaihang naglingkod sa kanila mula sa kanilang sariling mga yaman—sina Maria Magdalena, Joanna, Susanna, at marami pang iba. Sila ay mga taong naglagay ng kanilang buhay sa paglilingkod. At sa gitna ng ating sariling paglalakbay ngayong araw, may isang alok na iniiwan sa atin si Benjamin at ang mga pagbasa.
Sa inyong pag-alis sa sandaling ito, dalhin ninyo ang katiyakan na si Benjamin ay payapang nagpapahinga sa mga kamay ng Diyos. At sa susunod na tumingala kayo sa kalangitan at makakita ng isang eroplano na pumapailanlang sa mga ulap, huwag ninyong tingnan ang layo nito. Tingnan ninyo ito bilang isang tahimik na paalala na ang pag-ibig ay lumilipad nang higit sa kamatayan, naghihintay sa atin sa tahanan kung saan ang luha ay tuluyan nang papahirin. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
🕯 Sindihan ang sarili mong panalangin sa pader ng panalangin →
Sa tagubilin ng ating Tagapagligtas at turo ng Diyos, ipahayag natin nang buong lakas ng loob:
Ama Namin, sumasalangit Ka, sambahin ang ngalan Mo. Mapasaamin ang kaharian Mo, Sundin ang loob Mo dito sa lupa para nang sa langit. Bigyan Mo kami ngayon ng aming kakanin sa araw-araw, At patawarin Mo kami sa aming mga sala, Para nang pagpapatawad namin sa nagkakasala sa amin. Huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso, At iadya Mo kami sa lahat ng masama. Amen.
Pagpalain at gabayan nawa kayo ng Makapangyarihang Diyos—ang Ama, at ang Anak, at ang Espiritu Santo. Amen.
✝ Pagpalain nawa kayo ng makapangyarihang Diyos: Ama, at Anak, at Espiritu Santo. Amen.