Pagdiriwang ng Pagdakila sa Mahal na Krus

Tingnan ninyo ang isang tanawin sa ating buhay: ang isang bata na nakatayo sa tabi ng isang bintana, nakatingala sa asul na kalangitan, hinihintay ang pagdaan ng isang Boeing 737. Sa kanyang mga mata, ang eroplano ay hindi lamang isang makina ng bakal; ito ay isang simbolo ng posibilidad, ng paglipad, ng pag-abot sa mga abot-tanaw na hindi pa nararating. Si Benjamin Vo ay isang batang tulad nito—isang batang ang isipan ay laging nasa taas, laging naghahanap ng lohika, ng kaayusan, at ng kagandahan sa bawat piraso ng teknolohiyang kanyang pinag-aaralan. Ngunit ngayong araw, sa pagdiriwang natin ng Pagdakila sa Mahal na Krus, inaanyayahan tayong tumingin sa isang ibang uri ng 'pagtaas.'

Sa Unang Pagbasa, narinig natin ang mga Israelita sa disyerto. Sila ay pagod, gutom, at puno ng reklamo. Sila ay nakagat ng mga serpiyente dahil sa kanilang pagrerebelde. At ano ang utos ng Diyos kay Moises? 'Gumawa ka ng isang serpiyente at ilagay mo ito sa isang poste.' Isipin ninyo ang kakaibang imaheng ito. Ang bagay na nagdulot ng kanilang kamatayan—ang serpiyente—ay siya ring magiging lunas. Kapag ang isang taong nakagat ay tumingin sa tansong serpiyente sa poste, siya ay mabubuhay. Hindi dahil sa mahiwagang kapangyarihan ng tanso, kundi dahil sa pagtalima sa salita ng Diyos. Ang krus, sa ating pananampalataya, ay ang ating 'poste.'

Ang krus ay madalas na nakikita bilang simbolo ng pagdurusa, ng sakit, at ng wakas. Ngunit sa Ebanghelyo ni San Juan, sinabi ni Hesus: 'At kung paanong itinaas ni Moises ang serpiyente sa ilang, gayon din naman dapat itaas ang Anak ng Tao.' Ang krus ay hindi isang tanda ng pagkatalo. Ito ay ang trono ng pag-ibig. Ito ang lugar kung saan ang lahat ng sakit, lahat ng pagdurusa, at lahat ng tanong na 'bakit' ay itinaas sa harap ng Ama. Si Hesus ay hindi lamang nagdusa; Siya ay nag-alay. At sa pag-aalaala natin kay Ben, ang ating minamahal na Benjamin, ito ang nais kong pagnilayan natin: ang pag-ibig na nagtataas sa atin sa kabila ng lahat.

Alan at Thao, alam ko ang bigat na inyong dinadala. Tatlong buwan na ang nakalipas mula noong ika-13 ng Hunyo, at ang bawat araw ay isang pag-akyat sa sarili ninyong krus. Minsan, sa gitna ng inyong pagdadalamhati, maaaring pumasok sa inyong isip ang mga tanong na nagpapabigat sa inyong puso. 'Nagkulang ba ako? Mayroon ba akong dapat na ginawa nang iba? Bakit kailangang mangyari ito?' Pakinggan ninyo ang katotohanan ng Diyos ngayon: Ang sakit ay hindi parusa. Ang pagkawala ni Ben ay hindi bunga ng anumang pagkukulang ninyo. Tulad ng mga Israelita sa disyerto, ang inyong paglalakbay ay puno ng pagsubok na hindi ninyo ginusto at hindi ninyo kontrolado. Absolbado kayo sa anumang pagsisisi. Huwag ninyong akusahan ang inyong sarili, dahil ang Diyos, na Siyang nagpako sa Kanyang Anak sa krus para sa atin, ay hindi kayo inakusahan. Si Ben ay isang biyaya, isang anghel na hiniram lamang, at ang inyong pagmamahal sa kanya ay dalisay at ganap.

Si Ben ay isang batang puno ng buhay. Naaalala ko ang kanyang pangarap para sa 'Con Chim Airlines.' Sa bawat paggaya niya sa tunog ng mga makina, sa bawat ngiti niya kapag pinag-uusapan ang kanyang mga proyekto, ipinapakita niya ang isang kaluluwang hindi natatakot mangarap. Hindi ba't nakakamangha na ang isang batang tulad niya, sa gitna ng kanyang sariling pakikibaka, ay may puso na mag-alok ng kanyang buong piggy bank para sa kanyang Uncle William? Hindi niya ito kailangang basagin o ibigay nang pisikal para maging totoo ang kanyang pag-aalay. Ang intensyon, ang pagnanais na magbigay ng lahat para sa kapwa, ay sapat na sa mata ng Diyos. Iyan ang tunay na diwa ng krus—ang pagbibigay ng sarili nang walang pasubali.

Ryan, aking kapatid, ang iyong paglalakbay ay sagrado rin. Ang iyong Kuya Ben ay hindi nawala. Siya ay nasa 'Banquet of Heaven,' kasama ni San Carlo Acutis, naghihintay at nagbabantay. Ang inyong bond bilang magkapatid ay hindi naputol; ito ay nagbago lamang ng anyo. Sa bawat pagkakataon na ikaw ay mag-aaral, sa bawat pagkakataon na ikaw ay titingin sa langit, alalahanin mo na ang sigla ni Ben ay nakatanim sa iyong pagkatao. Huwag kang matakot na maging masaya, dahil iyon ang nais ng iyong Kuya para sa iyo. Ang pag-ibig ay hindi nagtatapos sa kamatayan; ito ay nagpapatuloy sa mga gawa ng kabutihan na ginagawa natin sa kanyang pangalan.

Ang 'Well of Love' sa Cà Mau, ang 'Giếng Gioan Baotixita,' ay isang buhay na patotoo nito. Ang bawat patak ng tubig na nagbibigay-buhay sa mga nangangailangan ay ang pag-ibig ni Benjamin na patuloy na dumadaloy. Hindi ito isang monumento ng kamatayan; ito ay isang monumento ng buhay. Ang pag-ibig ni Ben ay hindi matutuyo dahil ito ay nakaugat sa pag-ibig ng Diyos na nag-alay ng Kanyang Anak sa krus. Ang krus ay hindi wakas; ito ay ang tulay patungo sa buhay na walang hanggan.

Kailangan nating maging matapat sa ating sarili. Ang pagkawala ay masakit. May mga umaga na ang bigat ay parang hindi kayang dalhin. Ngunit tandaan ninyo: hindi ninyo kailangang pasanin ang krus nang mag-isa. Si Hesus ay naroon, kasama ninyo sa bawat paghakbang. Sa inyong mga panalangin, sa inyong mga luha, at sa inyong mga alaala, naroon ang presensya ng Diyos. Huwag ninyong hayaang ang inyong mga puso ay manatiling nakakulong sa mga 'bakit.' Sa halip, tumingin kayo sa krus—hindi bilang tanda ng pagdurusa, kundi bilang tanda ng pag-asa. Ang Diyos na nagpabangon kay Hesus mula sa kamatayan ay ang Diyos na naghihintay sa atin sa dulo ng ating sariling paglalakbay.

Ano ang maaari ninyong bitbitin sa inyong pag-alis ngayong araw? Huwag ninyong hayaang ang inyong mga puso ay manatiling nakakulong sa pait. Sa susunod na makakita kayo ng isang eroplano sa langit, huwag ninyong tingnan ang kawalan. Tingnan ninyo ang lalim ng kalangitan at magpasalamat kayo sa Diyos para sa bawat sandali ng buhay na ibinahagi ni Ben sa inyo. At gumawa kayo ng isang maliit, tahimik na akto ng pag-ibig—isang tulong na walang nakakaalam, isang ngiti sa isang estranghero. Ipakita ninyo na ang pag-ibig ni Benjamin ay buhay pa rin at patuloy na nagbibigay ng liwanag sa mundo.

Benjamin, aming munting anghel, patuloy mo kaming gabayan. Ipanalangin mo ang iyong pamilya, lalo na sina Alan at Thao, upang sa gitna ng lahat, ang kanilang mga puso ay mapuno ng kapayapaan na hindi kayang ibigay ng mundo. Ang Diyos na nag-aanyaya sa atin na maging mapagpatawad at mapagbigay ay ang Siyang magdadala sa atin sa tahanan, kung saan ang lahat ng luha ay papahirin na. Ang pundasyon ng inyong pag-ibig ay nasa bato ni Kristo, at doon, kayo ay mananatiling matatag, anuman ang dumating na unos. Ang krus ay ang inyong gabay, ang inyong lakas, at ang inyong pag-asa. Sa ngalan ng Ama, at ng Anak, at ng Espiritu Santo. Amen.