Miyerkules ng Ika-dalawampu't Dalawang Linggo sa Karaniwang Panahon

Mga minamahal kong kapatid kay Kristo,

Isipin natin ang isang ordinaryong araw sa isang maliit na bayan. Marahil ay nasa isang kusina tayo, o sa isang silid-tulugan, kung saan may isang ina na nakaupo sa tabi ng kanyang anak. Ang bata ay may lagnat. Hindi ito ordinaryong lagnat; ito ay isang matinding karamdaman na nagpapahirap sa kanya. Ang mga tao sa paligid ay nag-aalala. Sila ay lumalapit kay Hesus, hindi upang humingi ng tulong para sa kanilang sarili, kundi upang mamagitan para sa bata. Sila ay nagsusumamo: 'Pakiusap, tulungan Ninyo siya.'

At ano ang ginawa ni Hesus? Siya ay lumapit. Siya ay tumayo sa tabi ng higaan. Hindi Niya kinumusta ang lagnat. Hindi Niya ito kinondena. Sa halip, binigyan Niya ito ng utos: 'Tumahimik ka at lisanin mo siya!' At sa isang iglap, ang lagnat ay nawala. Ang bata ay bumangon, hindi na may sakit, kundi handang magsilbi. Ito ang kapangyarihan ng Salita ni Hesus.

Hawakan natin ang imaheng ito sa ating pagninilay ngayon: ang imahe ng 'Ang Kamay na Nag-uutos sa Karamdaman' (The Hand that Commands the Sickness). Ito ang kamay na hindi lamang nagpapagaling kundi nag-uutos, isang kamay na may kapangyarihan mula sa Ama.

Ngayon ay ika-29 ng Agosto, 2026. Dalawang buwan na ang nakalipas mula noong Hunyo 13. Dalawang buwan na ang nakalipas mula nang ang inyong anak, si Benjamin Vo, ay umalis sa mundong ito upang makapiling ang Ama. Para sa marami, ang dalawang buwan ay tila mabilis na lumipas. Ang mundo ay nagpatuloy sa kanyang takbo. Ngunit para sa inyo, Alan at Thao, at para sa iyo, Ryan, ang bawat araw ay tila isang mahabang paglalakbay sa isang disyerto ng pangungulila. Ang dalawang buwan ay ang yugto kung kailan ang unang bigat ng pagkabigla ay napalitan na ng isang malalim, matigas, at tila walang hanggang pangungulila.

Kailangan nating sabihin ang totoo bago tayo makahanap ng tunay na aliw. Ang pagkawala ng isang anak, ng isang kapatid, sa edad na labing-lima ay isang sugat na hindi kayang takpan ng mga gasgas na salita. Ang sakit ay totoo. Ang bakanteng upuan sa hapag-kainan ay totoo. Ang katahimikan sa kanyang silid, kung saan dati ay naririnig ang tunog ng keyboard habang siya ay nagko-code, ay totoo. May mga gabi na ang bigat ng dibdib ay tila hindi ka makahinga, at ang tanging nagagawa mo na lamang ay umiyak sa dilim, nagtatanong kung bakit kailangang matapos ang kanyang paglalakbay sa lupa nang ganoon kaaga.

Ngunit pakinggan natin ang Unang Pagbasa mula kay San Pablo. Sabi niya, 'Hindi pa kayo handa para sa ganap na pagkain; hindi pa kayo handa para sa matibay na tinapay. Kailangan ko pa kayong pakainin ng gatas.' Si San Pablo ay nagsasalita tungkol sa pagiging 'sanggol sa pananampalataya.' May mga panahon sa ating buhay na tayo ay parang mga sanggol—umaasa, mahina, at nangangailangan ng pangangalaga. Sa gitna ng inyong dusa, maaari ninyong maramdaman na kayo ay parang mga sanggol na naghahanap ng aliw, naghahanap ng lakas.

Sa ating Ebanghelyo, nakita natin ang kapangyarihan ni Hesus na magpagaling. Binigyan Niya ng utos ang lagnat, at ito ay sumunod. Ngunit higit pa sa pagpapagaling ng pisikal na karamdaman, si Hesus ay may kapangyarihan din na magpagaling ng mga sugat sa ating puso. Ang sakit na inyong nararamdaman ay totoo, ngunit tulad ng lagnat na inutos ni Hesus na tumahimik, ang sakit na ito ay hindi ang huling salita.

Alan at Thao, alam kong sa katahimikan ng inyong mga puso, may isang lihim na batong napakabigat na inyong dinadala. Ito ang tanong na madalas na nagpapahirap sa mga magulang na nawalan ng anak: 'Mayroon ba kaming nakaligtaan? Sapat ba ang aming pag-aalaga? Kung mas naging maingat ba kami, kasama pa ba namin si Ben ngayon?'

Ipinapakiusap ko sa inyo, sa ngalan ng mapagmahal nating Diyos, hayaan ninyong alisin ko ang batong iyan sa inyong mga puso ngayon. Pakinggan ninyo ako nang mabuti: Walang sinuman sa inyo ang dapat magdala ng maling pagsisisi o guilt. Ang karamdaman ay hindi parusa mula sa Diyos. Ang pag-alis ni Benjamin ay hindi dahil sa may nakaligtaan kayo, o dahil sa anumang pagkakamali ng inyong pagbabantay. Ang karamdaman ay dumarating minsan sa mundong ito nang walang lohika at lampas sa anumang human control. Tulad ng sinabi ni Hesus tungkol sa taong ipinanganak na bulag, walang nagkasala—hindi ang taong ito, at hindi ang kanyang mga magulang. Ang inyong pagmamahal kay Ben ay naging perpekto. Kayo ay naging pinakamabuting magulang na maaaring hilingin ng isang anak. Inalagaan ninyo siya nang may buong katapatan, at naramdaman niya ang init ng inyong pag-ibig hanggang sa kanyang huling hininga. Malaya kayong magdalamhati, ngunit gawin ninyo ito nang walang kasamang pagsisisi, dahil sa mata ng Diyos, ginawa ninyo ang lahat nang may pagmamahal.

Dito dumarating ang ating "Turn"—ang pagbabago ng ating paningin mula sa lupa patungo sa langit. Si Benjamin Vo ay isang bata na may pambihirang talino at kakaibang interes. Sa edad na labing-apat, ang kanyang isip ay lumilipad na sa kaitaasan ng teknolohiya—AI, DevOps, cloud infrastructure. Siya ay isang tunay na "photocopy" ng kanyang ama sa galing at ambisyon. Ngunit higit pa sa kanyang analytical mind, ang kanyang puso ang tunay na nagliliwanag. Ang kanyang pagmamalasakit sa iba ay kahanga-hanga. Naaalala ninyo ba ang kanyang alok na ibigay ang kanyang buong alkansya para sa kanyang Uncle William na nagkasakit? Hindi niya ito kailangang gawin, at hindi rin naman ito kinailangan. Ngunit ang intensyon—ang kusang-loob na pag-aalay ng kanyang pinag-ipunan—ay nagpapakita ng lalim ng kanyang puso. Ang batang ito, kahit bata pa, ay nauunawaan na ang tunay na kayamanan ay nasa pagbibigay.

Sa Unang Pagbasa, sinabi ni San Pablo, "Sapagkat tayo'y mga kasamang manggagawa ng Diyos; kayo ay bukirin ng Diyos, gusali ng Diyos." Si Benjamin ay naging isang bahagi ng bukirin ng Diyos. Kahit na ang kanyang buhay ay maikli, ang kanyang pagmamahal, ang kanyang kabaitan, at ang kanyang pagnanais na tumulong ay nagbigay-daan sa paglago ng kabutihan sa puso ng mga nakakakilala sa kanya. Ang kanyang pagnanais na lumikha ng "Con Chim Airlines" ay hindi lamang isang pangarap ng bata; ito ay isang pangarap na puno ng kagalakan at pag-asa, isang pangarap na nagbibigay-inspirasyon sa iba na mangarap din.

Ryan, aking munting kapatid, nagsasalita ako sa iyo ngayon. Alam ko na ang iyong Kuya Ben ang iyong matalik na kaibigan. Ang pagkawala niya ay parang pagkawala ng isang bahagi ng iyong sariling mga pakpak. Ngunit pakinggan mo ako: ang pag-ibig ni Kuya Ben sa iyo ay hindi natapos. Ang kanyang determinasyon, ang kanyang ngiti, at ang kanyang pagiging matatag ay nasa loob mo ngayon. Tuwing ikaw ay nag-aaral, tuwing ikaw ay naglalaro, o tuwing ikaw ay tumitingin sa langit, tandaan mo na si Kuya ay nakangiti sa iyo. Mabuhay ka nang may tapang at kagalakan, hindi lamang para sa iyong sarili, kundi para din sa kanya. Ikaw ang magpapatuloy ng kanyang kuwento dito sa lupa, at ang iyong mga magulang ay kailangan ang iyong liwanag ngayon.

Sa lahat ng mga tiya, tiyo, kamag-anak, at mga kaibigan na nakikinig mula sa malapit at malayo, lalo na ang mga pamilyang may dinadalang mabigat na krus: Ang pag-ibig ni Benjamin ay patuloy na gumagawa ng milagro sa mundo. Ang "Giếng Gioan Baotixita"—ang balon ng pag-ibig na ipinangalan sa kanya sa Cà Mau, Vietnam—ay isang patunay na ang kanyang buhay ay patuloy na nagbibigay-buhay at pag-asa sa mga nangangailangan. Ang kanyang pangalan, Đại Dương, na nangangahulugang "Dakilang Karagatan," ay sumasalamin sa karagatan ng biyaya na patuloy na umaagos mula sa kanyang alaala.

Ano ang maaari nating bitbitin sa ating pag-alis sa pintuan ng ating mga tahanan ngayon?

Sa susunod na makakita kayo ng isang bata na may matinding lagnat, o makakita kayo ng isang taong nangangailangan ng tulong, huwag kayong mag-atubiling lumapit. Tulad ng mga tao na namagitan para kay Simon, maging kayo rin ay mamagitan. At kapag nakakita kayo ng isang eroplanong lumilipad sa langit, o naglalaro ang inyong mga anak, alalahanin ninyo ang pangarap ni Benjamin na "Con Chim Airlines," at ang kanyang pagnanais na ibahagi ang kanyang pinag-ipunan. Gumawa kayo ng isang maliit, tahimik na akto ng pag-ibig ngayon: mag-alay ng isang ngiti sa isang taong malungkot, magbigay ng isang salita ng pag-asa sa isang taong nahihirapan, o yakapin ang inyong pamilya nang mas mahigpit.

Hayaan nating ang kamay ni Hesus ang gumabay sa atin, at ang kanyang Salita ang maging lakas natin. Sapagkat sa huli, kapag natapos na ang ating sariling paglalakbay sa lupa, sasalubungin tayo ni Benjamin nang may bukas na mga bisig, at magkasama tayong makararanas ng walang hanggang kapayapaan sa piling ng Ama.

Benjamin, aming munting anghel at henyo, salamat sa pagtuturo sa amin kung paano magmahal nang walang hanggan. Ipanalangin mo kami. At sa inyong pamilya, nawa'y ang kapayapaan ng Panginoon na humihigit sa lahat ng pag-unawa ang mag-ingat sa inyong mga puso at isipan ngayon at magpakailanman. Amen.