Martes ng Dalawampu't Isang Linggo sa Karaniwang Panahon

Mga minamahal kong kapatid kay Kristo, sa araw na ito, nais kong dalhin kayo sa isang simpleng larawan mula sa ating pang-araw-araw na buhay. Isipin ninyo ang isang tasa, o isang pinggan. Madalas, kapag tayo ay naghuhugas, ang una nating tinitingnan ay ang labas. Nais nating maging malinis ang labas, makintab, kaakit-akit sa mata. Ito ang nakikita ng lahat. Ito ang unang impresyon. Ngunit ano ang mangyayari kung ang labas ay malinis, ngunit ang loob ay puno ng dumi, ng grasa, ng mga tira-tira? Hindi ba't balewala ang panlabas na anyo kung ang pinakapuso ng bagay ay marumi? Hindi ba't hindi natin magagamit ang tasa o pinggan na iyon, gaano man kaganda ang labas, kung ang loob ay hindi nalinis? Hindi ito magiging kapaki-pakinabang. Hindi ito makakapagbigay ng kagalakan. Hindi ito makakapagpatuloy ng buhay.

Ito mismo ang larawan na ginamit ni Hesus sa ating Ebanghelyo ngayon. Narinig natin ang Kanyang matatalim na salita sa mga eskriba at Pariseo: *“Nililinis ninyo ang labas ng tasa at pinggan, ngunit sa loob ay puno sila ng pandarambong at pagpapakasasa sa sarili. Bulag na Pariseo, linisin mo muna ang loob ng tasa, upang ang labas din ay maging malinis.”* Ang mga salitang ito ay hindi lamang para sa mga eskriba at Pariseo noon. Ito ay isang malalim na paanyaya, isang hamon, para sa ating lahat ngayon. Isang paanyaya na tingnan ang ating sariling mga tasa, ang ating sariling mga puso.

Ang tasa, mga kapatid, ay maaaring sumagisag sa ating buhay. Ang labas ay ang ating mga gawa, ang ating mga salita, ang ating mga panlabas na pagpapakita ng relihiyon o kabutihan. Ito ang nakikita ng mundo. Ngunit ang loob ng tasa? Iyan ang ating puso, ang ating mga motibasyon, ang ating mga lihim na pagnanais, ang ating mga tunay na intensyon. Iyan ang ating panloob na mundo, ang ating kaluluwa. At sinasabi ni Hesus na ang mas mahalaga ay ang loob. Ang panlabas na kalinisan ay walang kabuluhan kung ang loob ay marumi.

Sinasabi Niya na pinabayaan ng mga Pariseo ang *“mas mahahalagang bagay ng kautusan: ang katarungan at awa at katapatan.”* Katarungan, awa, katapatan – hindi ito mga bagay na nakikita sa labas. Hindi ito mga ritwal na isinasagawa sa publiko. Ito ay mga birtud na nagmumula sa kaibuturan ng isang malinis na puso. Ito ay ang kakayahang makita ang kapwa nang may paggalang, ang magpakita ng habag, at ang manatiling tapat sa Diyos at sa kapwa, kahit walang nakakakita. Ito ang tunay na nagpapalinis sa tasa ng ating buhay.

Napakalaking hamon nito para sa atin, lalo na sa panahon ng pagdadalamhati. Kapag tayo ay nawalan ng mahal sa buhay, pakiramdam natin ay nabasag ang ating tasa. Pakiramdam natin ay walang laman ang ating loob, o kaya ay puno ng kirot at kalungkutan. Ang labas ay maaaring pilit na ngumiti, pilit na magpakita ng lakas, pilit na magpatuloy. Ngunit ang loob? Ang loob ay maaaring puno ng pagkalito, ng mga tanong na walang sagot, ng pangungulila na tila hindi matatakasan.

At sa gitna ng lahat ng ito, maaaring may bumubulong sa ating isipan, tulad ng babala sa Unang Pagbasa: *“huwag kayong biglang maguguluhan sa inyong isip, o mababahala man.”* Ang pagdadalamhati ay maaaring maging sanhi ng pagkalito, ng pagdududa, ng pagbabahala sa maraming bagay. Maaaring tanungin natin ang ating sarili, “Ginawa ko ba ang lahat? Mayroon ba akong nakaligtaan? Kung mas nagawa ko sana ito, o kung hindi ko sana nagawa iyon…” Ang mga tanong na ito ay parang dumi na kumakapit sa loob ng ating tasa, na nagpapabigat sa ating puso.

Ang kalungkutan ay isang natural na reaksyon sa pagkawala. Ito ay hindi kasalanan, at hindi ito tanda ng kahinaan. Ngunit kung minsan, ang kalungkutan ay sinasamahan ng isang mabigat na pasanin ng pagsisisi, ng paghahanap ng kasalanan, ng pag-iisip na mayroong dapat ay nagawa o hindi nagawa. Ito ay parang pagtingin sa labas ng tasa, sa mga panlabas na pangyayari, at paghahanap ng isang bagay na mali, na dapat ay nalinis na natin.

Ngunit sinasabi ni Hesus, *“linisin mo muna ang loob ng tasa.”* Hindi ito isang paghuhusga sa iyong kalungkutan, o sa iyong mga pagkukulang. Sa halip, ito ay isang paanyaya na tumingin sa kung ano ang tunay na mahalaga sa mata ng Diyos. Ang Diyos ay hindi naghahanap ng perpektong panlabas na anyo. Hindi Niya hinuhusgahan ang iyong mga pagkakamali, o ang mga pangyayari na wala sa iyong kontrol. Ang Diyos ay tumitingin sa iyong puso. Tumitingin Siya sa *katarungan*, sa *awa*, at sa *katapatan* na nasa loob mo.

Naaalala ko si Benjamin Vo. Si Ben ay isang batang may pambihirang talino, oo. Isang henyo sa teknolohiya, isang mahusay na mag-aaral. Ang mga ito ay nakikita ng mundo, ang mga ito ay ang “labas” ng kanyang tasa na malinis at kahanga-hanga. Ngunit ang higit na nagniningning kay Ben ay ang “loob” ng kanyang tasa. Ang kanyang puso.

Naaalala ko ang isang kuwento tungkol kay Ben, na nagpapakita ng tunay na kalinisan ng kanyang puso. Noong siya ay bata pa, mga labinlimang taong gulang, narinig niya na ang kanyang Tito William ay nagkaroon ng dalawang stroke at nangangailangan ng tulong. Ano ang ginawa ni Ben? Walang nag-udyok sa kanya. Kusang-loob siyang lumapit sa kanyang mga magulang at sinabi na handa siyang ibigay ang buong laman ng kanyang alkansya para makatulong sa kanyang tiyo. Hindi niya kailangang gawin iyon; may seguro naman ang kanyang tiyo. Hindi niya kailangang basagin ang alkansya. Ang mahalaga ay ang *alok* niya. Ang mahalaga ay ang *kalooban* ng kanyang puso.

Iyon, mga kapatid, ay ang “loob ng tasa” na malinis. Iyon ay ang *awa* at *katapatan* na nagmumula sa isang pusong walang pag-iimbot. Hindi ito isang panlabas na gawa na ginawa upang makita. Ito ay isang panloob na disposisyon, isang paghahandog ng sarili, isang pagmamahal na handang magbigay ng lahat. Ang kanyang puso ay puno ng pagmamalasakit, hindi ng pandarambong o pagpapakasasa sa sarili. At ito ang tunay na nagpapalinis sa kanyang buong pagkatao, sa kanyang buong buhay.

Para sa iyo, Alan at Thao, ang mga magulang ni Benjamin, at para sa iyo, Ryan, ang kanyang kapatid, ang inyong mga puso ay maaaring puno ng kalungkutan, ng pangungulila. Ang inyong tasa ay maaaring pakiramdam ninyo ay nabasag, o puno ng bakas ng kirot. Ngunit ang Diyos ay nakikita ang loob ng inyong tasa. Nakikita Niya ang inyong *awa*, ang inyong *katapatan*, ang inyong *katarungan* sa pagmamahal kay Ben. Ang inyong pagmamahal sa kanya, ang inyong pag-aalaga, ang inyong pagbibigay ng lahat ng makakaya ninyo—lahat ng iyon ay nagpapakita ng isang malinis na puso.

Ang sakit ay hindi parusa. Ang pagkawala ay hindi bunga ng inyong pagkukulang. May mga bagay sa buhay na lampas sa ating kontrol, mga unos na dumarating na walang sinuman ang may kasalanan. Huwag ninyong ipasan sa inyong sarili ang bigat ng isang kasalanang hindi sa inyo. Huwag ninyong hayaang ang mga tanong na “paano kung” ay magpuno sa loob ng inyong tasa ng dumi ng pagdududa.

Sa halip, linisin ang loob ng inyong tasa sa pamamagitan ng pagpapaubaya ng lahat ng iyan sa Diyos. Hayaan ninyong ang Kanyang biyaya ang maglinis sa mga bakas ng kirot. Hayaan ninyong ang Kanyang pag-ibig ang magpuno sa mga puwang ng pangungulila. Sa Unang Pagbasa, sinasabi sa atin: *“Nawa’y ang ating Panginoong Hesukristo mismo at ang Diyos na ating Ama, na umibig sa atin at nagbigay sa atin ng walang hanggang pampatibay-loob at mabuting pag-asa sa pamamagitan ng Kanyang biyaya, patibayin ang inyong mga puso at palakasin sila sa bawat mabuting gawa at salita.”* Ito ang pangako ng Diyos sa inyo. Hindi Niya kayo iiwan sa pagkalito. Hindi Niya kayo pababayaan sa inyong kalungkutan.

Ang paglilinis ng loob ng tasa ay nangangahulugan ng paghahanap ng kapayapaan sa Diyos, sa kabila ng hindi natin lubos na pagkaunawa. Ito ay nangangahulugan ng pagtitiwala na ang Kanyang katarungan ay ganap, ang Kanyang awa ay walang hanggan, at ang Kanyang katapatan ay hindi nagbabago. Si Ben, sa kanyang maikling buhay, ay nagpakita ng isang puso na malinis, isang puso na puno ng pagmamahal. Ang kanyang alok na ibigay ang kanyang alkansya ay isang testamento sa kanyang panloob na kagandahan, na mas mahalaga kaysa sa anumang panlabas na tagumpay.

At ngayon, si Benjamin ay nasa piling na ng Diyos, sa isang lugar kung saan ang lahat ng tasa ay malinis, puno ng walang hanggang pag-ibig at kapayapaan. Siya ay nasa kaganapan ng katarungan, awa, at katapatan ng Diyos. Hindi na siya nagtatanong. Hindi na siya naghahanap ng mga sagot. Siya ay payapa. At ang kanyang pagmamahal, ang kanyang malinis na puso, ay patuloy na nagbibigay-inspirasyon sa atin.

Sa lahat ng mga tiya, tiyo, at sa bawat pamilyang nakikinig ngayon, lalo na sa mga nagdadala ng mabibigat na krus ng kalungkutan o karamdaman, tandaan ninyo ito: Ang Diyos ay tumitingin sa loob ng inyong tasa. Hindi sa kung gaano kayo perpekto sa labas, kundi sa kung gaano kayo mapagmahal at tapat sa Kanya at sa inyong kapwa sa loob. Huwag ninyong hayaang ang pagdududa o pagsisisi ay magpuno sa loob ng inyong tasa. Sa halip, hayaan ninyong ang pag-ibig, awa, at katapatan ni Kristo ang maglinis sa lahat ng iyan.

Ang hamon ni Hesus ay hindi isang paghuhusga, kundi isang paanyaya sa tunay na kalayaan. Ang kalayaan mula sa pagpapanggap, ang kalayaan mula sa bigat ng mga panlabas na inaasahan, at ang kalayaan upang maging tunay at malinis sa harap ng Diyos.

Kaya nga, mga kapatid, sa pagtatapos ng homilyang ito, dalhin ninyo ang isang bagay na ito sa inyong puso: Sa bawat araw, sa bawat sandali, suriin ang loob ng inyong tasa. Hindi upang husgahan ang inyong sarili, kundi upang hayaang ang pag-ibig ng Diyos ang maglinis sa anumang dumi ng pagdududa, ng pagkalito, ng pagsisisi. Isipin ninyo ang malinis na puso ni Benjamin, ang kanyang alok na ibigay ang lahat, at hayaan ninyong maging inspirasyon ito upang punuin ang inyong sariling tasa ng *katarungan, awa, at katapatan*. Sa ganoong paraan, ang inyong buhay ay magiging isang malinis na sisidlan, handang gamitin ng Diyos, at ang inyong labas at loob ay magiging malinis, nagliliwanag sa Kanyang pag-ibig. Magtiwala kayo, ang Diyos ay patuloy na naglilinis at nagpapalakas ng inyong puso, araw-araw.