Alaala ng Pagkahari ng Mahal na Birheng Maria

Mga minamahal kong kapatid kay Kristo, sa araw na ito na ipinagdiriwang natin ang Pagkahari ng Mahal na Birheng Maria, tinatawag tayo ng mga pagbasa upang pagnilayan ang isang napakagandang misteryo: ang pamamahinga ng kaluwalhatian ng Diyos sa gitna natin.

Sa Unang Pagbasa mula kay Propeta Ezekiel, tayo ay dinala sa isang kahanga-hangang pangitain. Nakita ni Ezekiel ang kaluwalhatian ng Diyos ng Israel na dumarating mula sa silangan, na may tunog na parang dagundong ng maraming tubig. Ang buong lupa ay nagningning sa Kanyang kaluwalhatian. Isipin ninyo iyon: isang liwanag na hindi kayang tingnan, isang tunog na nagpapayanig sa lupa, at isang presensya na bumabalot sa lahat. At ang kaluwalhatiang ito, ang presensyang ito ng Diyos, ay pumasok sa templo. Hindi lamang ito dumaan; ito ay pumasok at nanahan. Narinig ni Ezekiel ang tinig na nagsasabi: *“Anak ng tao, ito ang aking trono, ito ang aking tuntungan; dito ako mananahan sa gitna ng mga anak ng Israel magpakailanman.”*

Napakalalim na pangako nito. Ang Diyos na Lumikha ng buong sansinukob, ang Diyos na ang kaluwalhatian ay nagpapayanig sa lupa, ay nagnanais na manahan. Nagnanais Siyang maging malapit. Nagnanais Siyang maging permanenteng bahagi ng ating buhay, hindi lamang isang panauhin na dadaan. Ang Kanyang trono ay hindi lamang sa langit, kundi sa gitna ng Kanyang bayan. Ang Kanyang mga paa ay nakatapak sa ating lupa. Ito ang pinakamalalim na pagnanais ng Diyos para sa atin: ang manahan sa atin, ang punuin tayo ng Kanyang kaluwalhatian.

Ngunit paano natin ginagawa itong posible? Paano tayo nagiging isang lugar kung saan maaaring manahan ang kaluwalhatian ng Diyos? Hindi ito isang tanong ng pagtatayo ng mas malaking simbahan, o paggawa ng mas malalaking pagdiriwang. Hindi ito tungkol sa panlabas na anyo. Ito ay tungkol sa ating puso, sa ating kalooban, sa ating pagkatao.

At dito pumapasok ang Ebanghelyo ngayong araw. Narinig natin si Hesus na nagbabala laban sa mga eskriba at Pariseo. Sila ay umupo sa upuan ni Moises, nagtuturo ng batas, ngunit hindi sumusunod sa kanilang itinuturo. *“Itinatali nila ang mabibigat na pasanin at ipinapasan sa balikat ng mga tao, ngunit sila mismo ay hindi man lang magtatali ng isang daliri upang itulak ang mga ito.”* Ginagawa nila ang lahat ng kanilang gawa upang makita. Pinapalaki nila ang kanilang mga *phylactery*, pinahahaba ang kanilang mga *tassel*. Gusto nila ang mga upuan ng karangalan sa mga piging, ang mga upuan ng karangalan sa mga sinagoga, ang mga pagbati sa mga pamilihan, at ang tawag na ‘Rabbi.’

Napakalaking kaibahan sa pangitain ni Ezekiel! Sa isang banda, mayroon tayong Diyos na nagnanais manahan sa atin, na punuin tayo ng Kanyang kaluwalhatian. Sa kabilang banda, mayroon tayong mga tao na abala sa pagpapakita ng sarili, sa paghahanap ng sariling karangalan, sa pagpapasan ng mabibigat na pasanin sa iba. Ang dalawang ito ay hindi maaaring magkasama. Ang kaluwalhatian ng Diyos ay hindi maaaring manahan sa isang pusong puno ng sariling pagmamalaki at paghahanap ng pagkilala.

Mga kapatid, ang mga mabibigat na pasanin na tinutukoy ni Hesus ay hindi lamang mga batas at regulasyon. Ito ay ang pasanin ng pagpapanggap, ang pasanin ng pagiging perpekto sa mata ng iba, ang pasanin ng paghahanap ng pagkilala at karangalan. Ito ay ang pasanin ng pagmamalaki. At kapag tayo ay abala sa pagpapasan ng mga pasaning ito, kapag tayo ay abala sa paghahanap ng sariling kaluwalhatian, wala nang puwang para sa kaluwalhatian ng Diyos.

Ang kaluwalhatian ng Diyos ay hindi pumapasok sa isang pusong sarado ng pagmamalaki. Hindi ito pumapasok sa isang pusong abala sa pagpapamalas. Ang Kanyang trono ay hindi maaaring itatag sa isang lugar na puno ng ating sariling mga ambisyon at mga hangarin para sa pagkilala. Kung ang ating buhay ay isang templo, at tayo ay abala sa pagpapalamuti ng ating sariling imahe sa loob nito, paano pa makakapasok ang Diyos?

Ang katotohanan ay, lahat tayo ay may mga sandali kung kailan tayo nagiging tulad ng mga Pariseo. Naghahanap tayo ng pagkilala, ng papuri. Gusto nating makita ang ating mga gawa. Gusto nating marinig ang ating pangalan na binabanggit nang may paggalang. At sa paghahanap na ito, kung minsan, ipinapasan natin sa ating sarili at sa iba ang mga mabibigat na pasanin—ang pasanin ng pagiging perpekto, ang pasanin ng pagiging laging tama, ang pasanin ng pagiging laging mas mahusay kaysa sa iba.

At sa gitna ng ating mga pagsubok, sa gitna ng ating mga kalungkutan, ang pasanin na ito ay nagiging mas mabigat. Kapag mayroon tayong nawawala, kapag tayo ay nagdadalamhati, kung minsan ay nadaragdagan pa ang pasanin ng paghahanap ng sagot, ng paghahanap ng kahulugan, ng paghahanap ng paraan upang mapawi ang sakit. Ang mundo ay madalas na nagpapasan ng mga pasanin sa atin, na nagsasabing kailangan nating maging malakas, na kailangan nating maging matatag, na kailangan nating ‘magpatuloy’ nang walang pagpapakita ng kahinaan. Ito rin ay isang mabigat na pasanin.

Ngunit si Hesus ay nag-aalok ng ibang daan. *“Ang pinakadakila sa inyo ay dapat na inyong lingkod. Ang sinumang nagtataas ng kanyang sarili ay ibababa; ngunit ang sinumang nagpapakumbaba ng kanyang sarili ay itataas.”* Ito ang susi, mga kapatid. Ang pagpapakumbaba. Ito ang paraan upang maging isang lugar kung saan maaaring manahan ang kaluwalhatian ng Diyos. Ito ang paraan upang gumaan ang mga pasanin, hindi sa pamamagitan ng pagtanggal sa mga ito, kundi sa pamamagitan ng pagpapahintulot sa Diyos na dalhin ang mga ito kasama natin.

Ang pagpapakumbaba ay hindi pagpapababa ng sarili. Hindi ito pagiging mahina. Ang pagpapakumbaba ay pagkilala sa ating sarili sa harap ng Diyos. Ito ay pagtanggap na hindi tayo ang sentro ng sansinukob, kundi ang Diyos. Ito ay pagkilala na ang lahat ng ating tagumpay, ang lahat ng ating kakayahan, ay nagmumula sa Kanya. At kapag nagawa natin iyon, kapag nagpakumbaba tayo, doon tayo itataas ng Diyos. Doon Niya ipinapasan ang ating mga pasanin. Doon Niya pinupuno ang ating puso ng Kanyang kaluwalhatian.

Sa araw na ito, ipinagdiriwang natin ang Pagkahari ng Mahal na Birheng Maria. Si Maria ang pinakadakilang halimbawa ng pagpapakumbaba. Hindi niya hinanap ang karangalan. Nang sabihin sa kanya ng anghel na siya ay magiging Ina ng Diyos, ang kanyang tugon ay simple at mapagpakumbaba: *“Narito ang alipin ng Panginoon; mangyari nawa sa akin ang ayon sa iyong salita.”* Hindi siya nagmalaki. Hindi siya naghanap ng upuan ng karangalan. Sa halip, nagpakumbaba siya, at sa pagpapakumbabang iyon, pinuno siya ng kaluwalhatian ng Diyos. Ang kaluwalhatian ng Diyos ay nanahan sa kanya, hindi lamang sa templo, kundi sa kanyang sinapupunan, sa kanyang puso, sa kanyang buong pagkatao. Siya ang pinakadakilang templo ng Diyos. At dahil sa kanyang pagpapakumbaba, siya ay itinaas, ginawang Reyna ng Langit at Lupa. Siya ang Reyna na nagpakumbaba, at sa pagpapakumbabang iyon, siya ay naging pinakadakila sa lahat.

Kapag pinagninilayan ko ang pagpapakumbaba at ang kaluwalhatian ng Diyos na nananahan, naaalala ko si Benjamin Vo. Si Ben ay hindi naghahanap ng pagkilala. Hindi niya kailangan ng mga upuan ng karangalan. Siya ay isang batang may pambihirang talino, oo, isang henyo sa teknolohiya at matematika. Ngunit ang higit na nagniningning sa kanya ay ang kanyang simple, masayahin, at magalang na espiritu. Siya ay *effortlessly happy*—walang kahirap-hirap na masaya. Hindi siya nagpapanggap. Hindi siya naghahanap ng papuri. Ang kanyang kagalakan ay nagmumula sa loob, sa mga simple at tunay na bagay. Naaalala ko kung paano niya kinagigiliwan ang *airport spotting* kasama ang kanyang ama, ang pagmamasid sa mga eroplano, ang pangarap na magkaroon ng sariling *‘Con Chim Airlines’*. Ito ay mga simpleng kagalakan na hindi nangangailangan ng panlabas na pagpapakita o pagkilala. Ito ay mga sandali ng tunay na koneksyon at paghanga sa mundo, na nagmumula sa isang pusong malinis at hindi abala sa sarili.

Ang kanyang pagiging *deeply respectful* sa kanyang mga magulang ay isa ring tanda ng isang mapagpakumbabang puso. Hindi siya mapagmalaki. Hindi siya nagrereklamo. Sa kanyang simple at magalang na pag-uugali, nagbigay siya ng puwang para sa pag-ibig, para sa koneksyon, para sa kaluwalhatian ng Diyos na nagpakita sa kanyang buhay. Ang kanyang ngiti, ang kanyang kagalakan, ang kanyang pagiging simple—lahat ng ito ay nagpapakita ng isang buhay na hindi naghahanap ng sariling trono, kundi nagpapahintulot sa Diyos na itatag ang Kanyang trono sa kanyang puso.

Dalawang buwan na ang nakakaraan mula nang umuwi si Benjamin sa Diyos. Dalawang buwan ng pangungulila, ng paghahanap ng sagot, ng pagdadala ng mabigat na pasanin ng kalungkutan. Para sa iyo, Alan at Thao, ang mga magulang ni Ben, at para sa iyo, Ryan, ang kanyang kapatid, ang pasanin na ito ay napakabigat. Marahil ay pakiramdam ninyo ay napuno na ang inyong puso ng kalungkutan, at wala nang puwang para sa anumang bagay. Ngunit dito mismo, sa gitna ng inyong pagpapakumbaba sa harap ng sakit, sa gitna ng inyong pagtanggap sa katotohanan ng pagkawala, doon maaaring manahan ang kaluwalhatian ng Diyos.

Ang kaluwalhatian ng Diyos ay hindi lamang sa mga sandali ng kagalakan at tagumpay. Ito ay naroroon din sa mga sandali ng kahinaan, ng pagdadalamhati, ng pagpapakumbaba. Kapag tayo ay nagpapakumbaba sa harap ng ating sakit, kapag tayo ay nagtitiwala sa Diyos kahit na hindi natin nauunawaan, doon Niya tayo itataas. Doon Niya pinupuno ang ating mga puso ng Kanyang kapayapaan na higit sa lahat ng pang-unawa.

Sa lahat ng mga tiya, tiyo, at sa bawat pamilyang nakikinig ngayon, lalo na sa mga nagdadala ng mabibigat na pasanin ng kalungkutan o karamdaman, huwag ninyong isipin na kailangan ninyong maging malakas sa lahat ng oras. Huwag ninyong ipasan sa inyong sarili ang pasanin ng pagpapanggap. Sa halip, magpakumbaba kayo sa harap ng Diyos. Hayaan ninyong manahan ang Kanyang kaluwalhatian sa inyong mga puso. Hindi kayo nag-iisa sa pagdadala ng inyong krus. Si Hesus mismo ang nagsabi: *“Lumapit kayo sa akin, kayong lahat na napapagod at nabibigatan sa inyong pasanin, at bibigyan ko kayo ng kapahingahan.”* Ang Kanyang pamatok ay madali, at ang Kanyang pasanin ay magaan, sapagkat Siya mismo ang nagdadala nito kasama natin.

Ang buhay ni Benjamin Vo, sa kanyang simple at magalang na pamumuhay, ay isang paalala sa atin na ang tunay na kaluwalhatian ay hindi matatagpuan sa paghahanap ng sariling karangalan, kundi sa paggawa ng puwang para sa Diyos sa ating puso. Ang kanyang ngiti, ang kanyang kagalakan sa simpleng bagay, ang kanyang pagiging masunurin at mapagpakumbaba, ay nagpakita sa atin kung paano manahan ang kaluwalhatian ng Diyos sa isang batang puso.

Ngayon, si Benjamin ay nasa piling na ng Diyos, kasama ang Mahal na Birheng Maria, sa isang lugar kung saan ang kaluwalhatian ng Diyos ay ganap na nananahan. Wala na siyang pasanin. Wala na siyang kailangang patunayan. Siya ay nasa kapayapaan, at ang kanyang buhay ay patuloy na nagliliwanag bilang isang tanda ng pag-ibig at pagpapakumbaba na nagbibigay-daan sa kaluwalhatian ng Diyos.

Kaya nga, mga kapatid, sa pagtatapos ng homilyang ito, dalhin ninyo ang isang bagay na ito sa inyong puso: sa bawat araw, sa bawat sandali, maghanap tayo ng mga paraan upang magpakumbaba. Hindi kailangan ng malalaking kilos. Magsimula sa simple: isang taos-pusong ngiti, isang salita ng paggalang, isang sandali ng pagmamasid sa kagandahan ng mundo nang walang paghahangad ng pagkilala. Sa bawat pagpapakumbaba natin, nagbubukas tayo ng pinto para sa kaluwalhatian ng Diyos na manahan sa atin, na punuin ang ating mga puso ng Kanyang kapayapaan. At sa ganoong paraan, ang buhay ni Ben, ang kanyang simple at masayahin na espiritu, ay patuloy na magiging inspirasyon para sa ating lahat, na nagpapaalala na ang tunay na kaluwalhatian ay ang maging isang tahanan para sa Diyos. Amen.