Ika-dalawampu't Dalawang Linggo sa Karaniwang Panahon

Ilarawan natin sa ating isip ang isang tagpo na madaling makita ng ating puso. Si Pedro—ang masigasig, matapang, at tapat na mangingisda—ay nakatayo sa tabi ni Hesus. Kamakailan lamang, ipinahayag niya nang may buong katapatan na si Hesus ang Anak ng buhay na Diyos. Ngunit sa sandaling magsimulang magsalita ang Panginoon tungkol sa paghihirap, tungkol sa pagtungo sa Jerusalem upang magdusa at mamatay, biglang nakaramdam si Pedro ng matinding takot. Hinila niya si Hesus sa isang tabi. Isipin ninyo ang higpit ng kapit ng kanyang kamay sa balabal ng Guro. Isipin ninyo ang panginginig ng kanyang boses habang bumubulong: “Huwag nawa itong mangyari sa iyo, Panginoon! Kailanma'y hindi ito mangyayari sa iyo.”

Sino sa atin ang hindi makakaunawa kay Pedro? Sino sa atin, kapag nakikita ang panganib o ang krus na papalapit sa taong pinakamamahal natin, ang hindi haharang at magsasabing, “Huwag nawa”? Ito ang pinakamataas na anyo ng ating makataong pag-ibig—ang pagnanais na iligtas ang ating mahal sa buhay mula sa anumang sakit, mula sa anumang dusa. Gusto nating maging kalasag. Gusto nating tayo ang sumalo ng bawat hampas. Ngunit sa tagpong ito, hinarap ni Hesus si Pedro at sinabi ang mga salitang tila napakatulis at napakasakit: “Umalis ka sa aking harapan, Satanas! Ikaw ay isang hadlang sa akin. Ang iniisip mo ay hindi sa Diyos, kundi sa tao.”

Hawakan natin ang isang imahe sa buong pagninilay na ito: ang imahe ng "Apoy sa Loob ng mga Buto" (The Fire in the Bones). Ito ang apoy na binabanggit ni Propeta Jeremias sa ating Unang Pagbasa. Isang apoy na hindi kayang patayin ng takot, hindi kayang ikulong ng dusa, at hindi kayang pigilin ng kamatayan. Ito ang apoy ng pag-ibig ng Diyos na, bagama't may kasamang krus, ay siyang tanging nagbibigay ng tunay na kahulugan sa ating buhay.

Ngayon ay humigit-kumulang dalawang buwan na ang lumipas mula noong ika-13 ng Hunyo, 2026—ang araw kung kailan ang munting anghel na si Benjamin Vo ay banayad na pumasok sa walang hanggang kapayapaan ng Ama. Dalawang buwan. Para sa marami, ang dalawang buwan ay mabilis na lumilipas sa abala ng mundo. Ngunit para sa inyo, Alan at Thao, at para sa iyo, Ryan, ang dalawang buwang ito ay isang mahaba, tahimik, at mapanglaw na paglalakbay. Ito ang yugto kung kailan ang unang gulat ng pagkawala ay humuhupa na, at ang natitira na lamang ay ang katotohanan ng bakanteng upuan sa hapag-kainan, ang katahimikan sa silid na dati'y puno ng mga pangarap, at ang bigat ng pangungulila na tila dumarating na parang alon sa dalampasigan—minsan ay banayad, ngunit madalas ay napakabigat.

Kailangan nating sabihin ang totoo bago tayo makatagpo ng tunay na aliw. Ang pagkawala ng isang anak, ng isang kapatid, sa edad na labing-lima ay isang sugat na napakalalim. Sa mga sandaling tulad nito, madaling madama ang isinulat ni Jeremias: “Inakit mo ako, O Panginoon, at ako’y naakit; ikaw ay lalong malakas sa akin, at ikaw ay nagtagumpay. Buong araw akong naging katatawanan; tinutuya ako ng lahat.” Maaaring sa inyong mga tahimik na gabi, ang inyong puso ay sumisigaw din sa dusa, nagtatanong kung bakit ang isang batang napakatalino, napakabait, at puno ng potensyal ay kailangang kunin nang napakaaga. Maaaring maramdaman ninyo ang pagnanais na sabihin, tulad ng propeta: “Hindi ko na siya babanggitin pa, hindi na ako magsasalita sa kanyang pangalan.” Dahil ang bawat pagbanggit sa kanyang pangalan ay nagdadala ng matinding kirot.

Ngunit, mga kapatid, pakinggan natin ang kasunod na sinabi ni Jeremias: “Ngunit sa aking puso ay may tila apoy na nag-aalab, na nakakulong sa aking mga buto; ako’y napapagod sa pagpipigil nito, at hindi ko na kayang tiisin.” Ang pag-ibig ninyo kay Benjamin Vo ay ang apoy na iyon. Hindi ninyo kayang hindi siya alalahanin. Hindi ninyo kayang hindi siya mahalin. Kahit na ang pag-ibig na iyon ngayon ay may kasamang luha, ito ay nananatiling isang buhay na apoy sa inyong mga buto. Ito ay dahil ang pag-ibig, kapag ito ay tunay at nagmula sa Diyos, ay mas malakas pa sa kamatayan.

Sa ating Ebanghelyo, tinuturuan tayo ni Hesus tungkol sa kahulugan ng pagsunod at ng krus. Sinabi niya: “Ang sinumang nagnanais na sumunod sa akin ay dapat magbawa sa kanyang sarili, pasanin ang kanyang krus, at sumunod sa akin.” Ang krus ay hindi isang parusa. Ang krus ay hindi tanda na tayo ay pinabayaan ng Diyos. Madalas, sa gitna ng ating matinding dusa, ang kaaway ay bumubulong ng mga mapanirang pagdududa: “Sapat ba ang iyong ginawa? May nakaligtaan ka ba? Kung mas naging maingat ka ba, naiwasan sana ang tragedyang ito?”

Tenderly kong inaalis ang batong ito sa inyong mga puso ngayon. Pakinggan ninyo ako nang mabuti: walang sinuman sa inyo ang dapat magdala ng bigat ng maling pagsisisi. Ang karamdaman ay hindi parusa mula sa Diyos. Hindi ito dahil sa may nakaligtaan kayo, o dahil sa anumang pagkakamali ng katawan, o dahil sa kakulangan ng inyong pagbabantay. Tulad ng sinabi ni Hesus nang tanungin siya tungkol sa taong ipinanganak na bulag, “Hindi dahil sa nagkasala ang taong ito o ang kanyang mga magulang.” May mga bagay sa mundong ito na nangyayari na lampas sa ating kontrol bilang tao. Ang inyong pagmamahal kay Ben ay naging perpekto. Inalagaan ninyo siya nang may buong katapatan at pag-ibig na walang kapantay. Kayo ay naging pinakamabuting magulang para sa kanya. Malaya kayong magdalamhati nang walang kasamang guilt, dahil nakita ng Diyos ang bawat sakripisyo ng inyong mga kamay at puso.

Dito dumarating ang ating "Turn"—ang pagbabago ng ating paningin mula sa dilim patungo sa liwanag ng Ebanghelyo. Sinabi ni Hesus: “Sapagkat ang sinumang nagnanais na magligtas ng kanyang buhay ay mawawalan nito, ngunit ang sinumang mawalan ng kanyang buhay alang-alang sa akin ay makakatagpo nito.” Si Benjamin Vo ay isang batang namuhay nang may pambihirang determinasyon. Ang kanyang motto na “trying is all that matters” ay isang magandang salamin ng pag-aalay ng sarili na binabanggit ni San Pablo sa Ikalawang Pagbasa: “Ialay ang inyong mga katawan bilang isang buhay na hain, banal at kalugod-lugod sa Diyos.” Sa kanyang labing-limang taon, ibinigay ni Ben ang lahat ng kanyang lakas—sa kanyang pag-aaral, sa kanyang pagiging henyo sa teknolohiya, at sa badminton court kung saan ibinuhos niya ang kanyang buong puso.

Ngunit may isang napakagandang alaala na nagpapakita kung paano naunawaan ni Ben ang pag-ibig na nag-aalay. Noong ika-23 ng Hulyo, 2026, mahigit isang buwan matapos siyang pumaroon sa Langit, napanaginipan ni Alan ang kanyang anak. Sa panaginip na iyon, ang mag-ama ay nakatayo sa isang pila, naghihintay na bumili ng ice cream. At sa simpleng tagpong iyon, si Ben ang nagbayad. Si Ben ang nag-abot ng pambayad.

Isipin ninyo ang lalim ng kahulugan ng panaginip na ito. Sa ating buhay sa lupa, ang mga magulang ang laging nagbabayad, laging nag-aalaga, laging nagbibigay para sa kanilang mga anak. Ngunit sa kaharian ng Diyos, sa piging ng Langit na inilalarawan ng Salmo ngayon— kung saan ang ating kaluluwa ay nabubusog na parang sa isang marangyang handaan—si Benjamin na ang nag-aalaga. Siya na ang nag-aanyaya. Siya na ang nagbabayad ng pag-ibig. Ang panaginip na iyon ay isang banayad na mensahe mula sa kanya: “Papa, huwag ka nang mag-alala. Ako ay nasa piling na ng Ama, kung saan ang lahat ay sagana. Ako naman ang mag-aalaga sa inyo ngayon.”

Ang munting pila para sa ice cream sa panaginip na iyon ay naging simbolo ng ating paghihintay. Lahat tayo ay nakapila sa buhay na ito, naghihintay sa ating sariling oras upang makatagpo ang Panginoon. At si Benjamin ay nauna lamang sa pila upang ihanda ang lugar para sa inyo. Siya ay ligtas. Siya ay masaya. Siya ay walang kapaguran at walang sakit na nararamdaman sa piling ni San Carlo Acutis sa Banquet of Heaven.

Ryan, nagsasalita ako sa iyo ngayon bilang iyong nakatatandang kapatid sa pananampalataya. Alam ko kung gaano mo kamahal ang iyong Kuya Ben. Siya ang iyong kakampi, ang iyong kalaro, at ang iyong matalik na kaibigan. Ang pagkawala niya ay nag-iwan ng malaking puwang sa iyong buhay. Ngunit tandaan mo, ang apoy ng pag-ibig ni Kuya Ben ay hindi namatay; ito ay nasa loob mo ngayon. Ipagpatuloy mo ang pagiging mabuting anak, ipagpatuloy mo ang pag-aaral, at ipagpatuloy mo ang pagiging matatag para sa iyong mga magulang. Sa tuwing ikaw ay naglalaro o nag-aaral, kasama mo si Kuya. Ang kanyang ngiti ay magiging lakas mo upang magpatuloy.

Alan at Thao, sa mga araw na tila napakabigat ng krus, tumingin kayo sa isa't isa at kay Ryan. Ang inyong pamilya ay nananatiling isang banal na tahanan ng pag-ibig. Ang buhay ni Benjamin ay hindi nawalan ng saysay; ito ay naging isang buhay na hain na nagdala ng napakaraming liwanag sa mundo. Ang balon ng tubig na ipinangalan sa kanya sa Cà Mau, Vietnam—ang "Giếng Gioan Baotixita"—ay isang patunay na ang pag-ibig ni Ben ay patuloy na dumadaloy at nagbibigay-buhay sa mga nangangailangan. Ang kanyang pangalan, na ang ibig sabihin ay "Dakilang Karagatan," ay sumasalamin sa karagatan ng biyaya na patuloy na ibinubuhos ng Diyos sa inyo sa kabila ng inyong dusa.

Sa lahat ng mga tiya, tiyo, kamag-anak, at mga kaibigan na nakikinig mula sa malapit at malayo, lalo na ang mga pamilyang may dinadalang mabigat na krus ng karamdaman at pagkawala: huwag kayong mawalan ng pag-asa. Ang ating Diyos ay hindi isang Diyos na nanonood lamang mula sa malayo. Siya ay kasama natin sa gitna ng ating paghihirap. Ang krus na ating pinapasan ay hindi ang huling hantungan ng ating buhay. Ang huling salita ay ang muling pagkabuhay.

Ano ang maaari nating bitbitin sa ating pag-alis sa pintuan ng simbahang ito ngayon?

Sa susunod na makakita kayo ng isang simpleng pila—maging ito man ay sa pagbili ng pagkain, sa trapiko, o sa bilihan ng ice cream—huwag kayong mainip. Sa halip, gamitin ninyo ang sandaling iyon upang magpasalamat sa Diyos para sa mga taong kasama ninyo sa pila ng buhay. Alalahanin ninyo ang ngiti ni Benjamin Vo. At gumawa kayo ng isang maliit, tahimik na akto ng pag-ibig ngayong araw: mag-abot ng tulong sa isang nangangailangan, magbigay ng ngiti sa isang taong malungkot, o yakapin nang mahigpit ang inyong mga mahal sa buhay nang walang anumang dahilan kundi ang pag-ibig.

Hayaan nating ang apoy sa ating mga buto ay maging liwanag sa mundong madilim. Sapagkat sa huli, kapag natapos na ang ating paglalakbay at nakarating na tayo sa dulo ng pila, sasalubungin tayo ni Benjamin nang may matamis na ngiti, at sasabihin niya: “Ako na ang magbabayad. Maligayang pagdating sa tahanan.”

Benjamin, aming munting henyo at anghel ng pag-ibig, ipanalangin mo kami. At sa inyong pamilya, nawa'y ang kapayapaan ng Panginoon na humihigit sa lahat ng pag-unawa ang mag-ingat sa inyong mga puso at isipan ngayon at magpakailanman.

Amen.