Ika-dalawampu't apat na Linggo sa Karaniwang Panahon

Madalas nating isipin na ang buhay ay tulad ng isang mahabang listahan ng mga utang at bayarin—mga pagkakataong hindi natin nagamit, mga salitang hindi natin nasabi, at mga pagkukulang na patuloy nating binibilang sa ating isipan. Tinitingnan natin ang ating mga sarili, at kung minsan, ang nakikita natin ay ang mga 'utang' na hindi natin mabayaran: ang utang ng oras, ang utang ng pag-unawa, ang utang ng pagpapatawad. Sa Ebanghelyo ngayon, tinanong ni Pedro si Hesus, 'Panginoon, ilang beses ko dapat patawarin ang aking kapatid? Pitong beses ba?' Ang tanong ni Pedro ay isang pagtatangka na lagyan ng hangganan ang pag-ibig. Gusto niyang malaman kung hanggang saan lang ang kailangan niyang ibigay bago siya maging 'quits' sa harap ng Diyos. Ngunit ang sagot ni Hesus ay hindi isang bilang. Ito ay isang paanyaya na pumasok sa isang mundong walang hangganan ang awa.

Isipin natin ang imahe ng isang 'talaan.' Ang hari sa talinghaga ni Hesus ay nagbukas ng isang malaking talaan ng mga utang. Ang halagang utang ng lingkod ay napakalaki—isang halagang hindi kayang bayaran ng isang tao kahit sa buong buhay niya. Iyan ang ating kalagayan sa harap ng Diyos. Lahat tayo ay may utang na hindi natin kayang bayaran. Ngunit ano ang ginawa ng hari? 'Naawa siya, pinatawad niya ang utang.' Hindi niya pinabayaran. Hindi niya kinuha ang ari-arian. Pinatawad niya nang buo. Ngunit ang trahedya ng kuwento ay nangyari paglabas ng lingkod. Nakakita siya ng kapwa na may utang na napakaliit, at sa halip na tularan ang awa na tinanggap niya, sinakal niya ito. 'Bayaran mo ang utang mo!' sigaw niya. Nakalimutan niya ang biyaya. Nakalimutan niya ang habag.

Ngayon, ika-13 ng Setyembre, 2026. Tatlong buwan na ang lumipas mula noong ika-13 ng Hunyo. Alan, Thao, at Ryan, alam ko na sa mga buwang ito, ang inyong puso ay naghahanap ng sagot sa isang malaking 'bakit.' Sa gitna ng inyong pagdadalamhati, madalas na ang ating isip ay nagiging parang talaan ng mga 'kung sana.' Kung sana ay nagawa ko ito, kung sana ay napansin ko iyon, kung sana ay mas matagal pa ang panahon. Ang mga 'kung sana' na ito ay ang mga utang na pilit nating pinapabayaran sa ating sarili. Ngunit nakikiusap ako sa inyo: itigil na ang pagbilang sa mga pagkukulang na hindi naman totoo. Ang Diyos ay hindi naghahanap ng listahan ng inyong mga pagkakamali. Siya ay naghahanap ng inyong puso na pagod na sa pagdadala ng bigat.

Naaalala ko si Benjamin Vo. Sa kanyang maikling buhay na labinlimang taon, si Ben ay hindi nagbilang ng mga utang. Siya ay isang batang puno ng liwanag. Naaalala ko ang kwento ng kanyang piggy bank. Hindi niya ito kailangang basagin para maging totoo ang kanyang pag-aalay. Ang katotohanan na sa edad na labinlima, ang unang pumasok sa kanyang isip ay ang tulungan ang kanyang Uncle William na may sakit, ay nagpapakita ng isang pusong hindi marunong magbilang. Iyon ang 'seventy-seven times' na tinutukoy ni Hesus. Ang pag-ibig ni Ben ay hindi naghihintay ng kapalit. Siya ay nagbigay dahil siya ay pag-ibig. At ngayon, ang pag-ibig na iyon ay hindi naglaho; ito ay nagpatuloy sa bawat patak ng tubig mula sa 'Well of Love' sa Cà Mau, sa bawat ngiti na ibinabahagi ninyo sa kabila ng inyong sakit, at sa bawat alaala na inyong iniingatan.

Ryan, aking kapatid, ang iyong paglalakbay ay sagrado. Ang pagkawala ng isang kuya na tulad ni Ben ay isang malaking pagbabago sa iyong mundo. Ngunit tandaan mo, ang pagmamahal na ibinigay sa iyo ni Ben ay hindi naglaho. Sa iyong mga pangarap, sa iyong pag-aaral, at sa bawat paglipad ng iyong imahinasyon, dala mo ang sigla ng iyong Kuya. Huwag kang matakot na maging masaya, dahil iyon ang nais ni Ben para sa iyo. Ang inyong bond ay hindi naputol; ito ay nagbago lamang ng anyo. Siya ay kasama mo sa bawat hakbang.

Kailangan nating sabihin ang totoo: ang sakit ng pagkawala ay hindi isang parusa. Huwag ninyong hatulan ang inyong sarili sa isang bagay na wala kayong kapangyarihan. Ang pagkakasakit ay hindi bunga ng anumang aksyon o kakulangan ng magulang. Walang sinuman sa inyo ang nagkulang. Absolbado kayo sa anumang pagsisisi. Si Benjamin ay isang anghel na hiniram lamang, at ang pag-aalaga ninyo sa kanya ay naging ganap at dalisay. Huwag ninyong akusahan ang inyong sarili, dahil ang Diyos mismo ay hindi kayo inakusahan. Siya ay naghihintay na yakapin kayo, hindi para singilin ng utang, kundi para bigyan kayo ng kapahingahan.

Sa inyong lahat na nakikinig, lalo na ang mga pamilyang may pasan na mabigat na krus: ang pag-ibig ay hindi lamang isang damdamin. Ito ay isang desisyon na maging mabuti kahit sa mga hindi mabuti, na magpatawad kahit masakit, at magbigay kahit tayo mismo ay kapos. Ang 'Well of Love' sa Cà Mau, ang 'Giếng Gioan Baotixita,' ay isang buhay na patotoo na ang pag-ibig ni Ben ay patuloy na dumadaloy. Ang tubig na nagbibigay-buhay sa mga nangangailangan ay ang pag-ibig ni Benjamin na hindi matutuyo. Ang bawat patak ng tubig na iyon ay isang panalangin para sa mga dukha, isang pagpapatuloy ng kanyang kabutihan.

Ano ang maaari ninyong bitbitin sa inyong pag-alis ngayong araw? Huwag ninyong hayaang ang inyong mga puso ay manatiling nakakulong sa 'paano kung.' Sa susunod na makakita kayo ng isang eroplano, huwag ninyong tingnan ang kawalan. Tingnan ninyo ang lalim ng kalangitan. Magpasalamat kayo sa Diyos para sa bawat sandali ng buhay. At gumawa kayo ng isang maliit, tahimik na akto ng pag-ibig—isang tulong na walang nakakaalam, isang ngiti sa isang estranghero. Ipakita ninyo na ang pag-ibig ni Benjamin ay buhay pa rin.

Benjamin, aming munting anghel, patuloy mo kaming gabayan. Ipanalangin mo ang iyong pamilya, lalo na sina Alan at Thao, upang sa gitna ng lahat, ang kanilang mga puso ay mapuno ng kapayapaan na hindi kayang ibigay ng mundo. Ang Diyos na nag-aanyaya sa atin na maging mapagpatawad at mapagbigay ay ang Siyang magdadala sa atin sa tahanan, kung saan ang lahat ng luha ay papahirin na. Ang pundasyon ng inyong pag-ibig ay nasa bato ni Kristo, at doon, kayo ay mananatiling matatag, anuman ang dumating na unos. Amen.