Dinten Jemuwah ing Minggu Biasa kaping 24

Coba bayangna sesawangan iki: ana bocah lanang sing lagi lungguh anteng ing kursi, tangane siji nyangga dagu, mripate fokus banget nyawang kahanan ing sakubenge kanthi rasa penasaran sing jero. Iku Ben—Benjamin Vo kita. Ben iku dudu bocah sing mung nampa donya apa anane, nanging dheweke bocah sing tansah nyoba ngerteni 'carane' kabeh iku bisa mlaku. Saka logika matematika sing rumit nganti sistem cloud sing dadi duniane bapakne, Ben tansah nggoleki jawaban. Nanging ing tengah-tengah kapinteran sing nggumunake iku, Ben tansah nggawa siji barang sing paling aji: ati sing alus lan kebak katresnan. Ben iku bocah sing ngerti yen ing jagad iki, dudu pintere otak sing dadi puncake, nanging jero-jerone rasa tresna marang liyan.

Ing waosan kapisan dinten iki, Santo Paulus nulis tembung sing wis dadi panuntun kanggo wong Kristen nganti ewonan taun: 'Nanging kasunyatane, Kristus wis wungu saka ing antarane wong mati, minangka woh pambarepan saka wong-wong sing wis padha turu.' Iki dudu teori, iki dudu dongeng. Iki minangka jangkar urip kita. Paulus ngakoni yen dheweke iku 'wong sing lair ora pas wektune', wong sing rumangsa ora pantes, nanging amarga sih-rahmat Gusti, dheweke dadi apa sing saiki. Ben, ing umur limalas taun, uga wis ngalami sih-rahmat sing luar biasa iki. Senajan uripe singkat, Ben wis dadi saksi yen katresnan iku ora nate gagal.

Nanging, ayo kita jujur. Urip iki asring krasa kaya lelampahan ing Injil dinten iki. Gusti Yesus tindak saka kutha siji menyang kutha liyane, nggawa kabar kabungahan. Ing kono ana para wanita sing ngetutake Panjenengane, nyengkuyung pelayanan kanthi sumber daya sing padha duwe. Iki nggambarake komunitas sing saling nguatake. Ing tengah-tengah rasa lara lan kangen sing abot wiwit tanggal 13 Juni 2026, panjenengan mesthi ngrasakake 'wangi-wangian' lara sing ora bisa diucapake. Kangen iku kaya wangi-wangian sing terus kecium ing omah, ing kamar, ing saben sudut sing tau dienggo Ben. Kangen iku ora bisa diukur nganggo rumus matematika sing paling rumit sekalipun. Kangen iku kaya bolongan ing ati sing ora bisa ditambal.

Papa Alan, Mama Thao, lan Ryan, kula ngerti yen wis telung sasi iki, panjenengan ngrasakake beban sing abot banget. Kadhangkala, pitakon 'kenapa' iku teka ing tengah wengi. 'Apa ana sing luput? Apa aku kurang njaga?' Mirengna iki kanthi tulus: Gusti Allah mboten nuding panjenengan. Gusti Allah mboten ngukumi panjenengan. Penyakit sing dialami Ben dudu amarga panjenengan kurang tresna utawa kurang waspada. Panjenengan wis dadi bapa lan ibu sing paling apik, sing ngeterake Ben kanthi katresnan sing murni nganti tekan gerbang Swarga. Panjenengan mboten luput. Buwangen rasa salah iku, amarga Gusti Allah wis nampa Ben kanthi tangan terbuka lan katresnan tanpa wates. Lara sing kaya ngene iki ora teka amarga ana sing salah ditindakake; iki minangka misteri sing ora bisa dijawab dening logika manungsa, nanging mung bisa dirangkul dening katresnan Gusti. Gusti Yesus ngendika marang wong tuwane wong wuta, 'Neither this man nor his parents.' Iki dudu paukuman. Iki dudu kesalahan panjenengan. Panjenengan mboten nate gagal njaga Ben; panjenengan wis nresnani dheweke kanthi sampurna.

Elinga Ben nalika dheweke matur marang panjenengan yen dheweke gelem menehake kabeh isi piggy bank-e kanggo mbantu Paklik William sing lagi nandhang lara. Ben ora mecah celengan iku, nanging tawarane iku nuduhake sapa sejatine Ben: bocah sing wis siap menehake kabeh apa sing diduweni kanggo wong sing ditresnani. Ben iku bocah sing 'ngerti' katresnan sadurungé wong liya ngerti. Lan saiki, Ben ana ing papan sing ora ana maneh lara, mung ana katresnan sing murni. Ben wis dadi 'buah pambarepan' ing kamulyan Gusti.

Ryan, adhi sing dadi kanca paling raket kanggo Ben... Kowe saiki dadi 'penjaga' warisane Ben. Elinga yen Ben tansah ana ing njero atimu. Nalika kowe nyawang langit lan ndeleng pesawat sing mabur, elinga yen Ben ana ing kono, ing papan sing luwih dhuwur, luwih bebas, lan luwih cerah. Terusna sinau, terusna ngguyu, lan terusna dadi bocah sing apik, nresnani Papa lan Mama kanggo wong loro. Kowe ora dhewe, Ryan. Ben nggatekake kowe saben wektu.

Warisan Ben terus mili. Liwat 'Giếng Gioan Baotixita'—sumur banyu resik ing Cà Mau—banyu sing nyegerake wong akeh iku dadi tandha manawa katresnane Ben ora bakal mati. Kabecikan-kabecikan cilik sing ditindakake kanthi sepi ing jenenge Ben nuduhake manawa uripe sing singkat wis dadi berkah sing nyata. Ben wis dadi ragi katresnan sing terus ngembang ing donya iki. Ben saiki dadi malaekat sing njaga panjenengan kabeh. Apa panjenengan bisa mbayangake Ben, kanthi esem sing manis, lagi ngomong babagan 'con chim airlines' karo para malaekat? Dheweke isih Ben sing padha, bocah sing seneng pesawat, bocah sing seneng ngrungokake crita-crita bapakne sing lucu, bocah sing tansah nggawa kabungahan.

Nalika panjenengan metu saka ruangan iki, gawaa siji bab cilik iki: mandhega sedhela, ambegan kanthi tenang, lan elinga eseme Ben. Gusti Allah ora ninggalake panjenengan. Gusti Allah ngrangkul panjenengan ing saben luh sing tiba. Ben wis ana ing ngarsane Gusti, nunggu panjenengan kabeh ing pungkasaning dalan. Terusna urip, terusna nresnani, lan terusna percaya yen katresnan iku luwih kuat tinimbang pati. Mugi katentreman Dalem Gusti tansah nunggil ing ati panjenengan sedaya. Amin.