Setu ing Pekan Biasa Kaping Sewidak

Coba bayangna sesawangan ing sawijining dalan aspal ing wayah sore, nalika angin lemes ribut ing antaraning wit-witan lan lampu-lampu dalan wiwit murup siji-siji. Ing ngarep omah, ana sepedhah cilik utawa tas sekolah sing ditinggal ing teras, lan ing jero omah, ana siji kursi ing meja makan sing tetep sepi, nunggu wong sing biasanipun lungguh ing kono kanthi esem sing sumringah. Iku Benjamin Vo kita. Ben, bocah sing seneng banget nyawang langit, bocah sing asring ngajak bapake crita babagan pesawat lan malah nggawe jeneng perusahaan impene, 'con chim airlines', kanthi tawa cilik sing nggawe sinten mawon sing mirengake rumangsa marem. Ben dudu mung bocah sing pinter ing babagan teknologi, nanging dheweke bocah sing nduweni katresnan sing tulus, bocah sing ora nate nggresula lan tansah nggawa kabungahan kanggo wong-wong ing sakupenge.

Nanging, dina iki, kita teka ing ngarsane Gusti kanthi nggawa kasunyatan urip sing abot. Wis telung sasi wiwit Ben mantuk ing tanggal 13 Juni 2026, lan kangen iku asring dadi tamu sing teka tanpa diundang. Papa Alan, Mama Thao, lan Ryan, kula ngerti yen rasa sepi iku abot banget. Ana wektu nalika panjenengan nyawang sapatune Ben sing isih rapi ing rak, utawa nyawang layar komputer sing biyasa dienggo, lan ing wektu iku, lara iku teka dumadakan nganti nggawe dada sesak. Ing donya iki, ana kalane kita ngadepi prekara-prekara sing ora bisa kita jangkau nganggo logika utawa akal manungsa. Kita nyoba nggoleki jawaban, nanging sing ana mung pitakon sing tanpa wangsulan.

Ing waosan kapisan dinten iki, kita krungu pangandikane Ayub marang Gusti Allah: 'Aku wis ngandika bab prekara-prekara ageng sing ora aku ngerteni, prekara-prekara sing luwih endah tinimbang sing bisa aku jangkau.' Ayub ora ndhelikake rasa larane. Dheweke ngadeg ing lebu lan awu, ngakoni watesing manungsa, lan pasrah total marang kersane Gusti. Ayub sadhar yen ing urip iki, ora kabeh kedadeyan bisa kita mangerteni alesan sing sakbenere. Lan Gusti Allah ora duka marang Ayub; malah ing pungkasan critane, Gusti mberkahi uripe Ayub luwih akeh tinimbang sadurunge. Urusane Ayub nuduhake marang kita yen Gusti Allah tetep nyekel kendhali, sanajan ing tengah-tengah badai sing paling peteng.

Lan ing tengah-tengah rasa lara lan pitakon-pitakon sing asring mbaleni ing ati panjenengan—pitakon sing kadhangkala tanpa sadar nggawa rasa salah, pitakon apa ana sing kurang, apa ana sing bisa ditindakake kanthi beda—mirengna punika kanthi cetha lan tanpa sangsaya: Gusti Allah mboten nuding panjenengan. Gusti Allah mboten ngukumi panjenengan. Penyakit sing marai Ben lunga dudu asil saka kesalahan panjenengan, dudu amarga ana sing luput utawa kurang dijaga. Panjenengan wis dadi bapa lan ibu sing paling sampurna, sing ngeterake Ben kanthi katresnan sing tanpa wates nganti tekan gerbang swarga. Lara sing kaya ngene iki teka tanpa diweruhi, tanpa ana sing bisa nyegah, lan mboten ana hubungane karo apa wae sing ditindakake utawa ora ditindakake dening panjenengan. Buwangen watu sing abot saka rasa salah iku saka dada panjenengan. Gusti Allah mboten nate nyalahake panjenengan, lan Ben mesthi ngerti banget kepiye carane panjenengan nresnani dheweke kanthi sakabehing ati.

Delengen, kepiye carane Ben ngisi uripe sing singkat nanging kebak makna. Elinga marang crita nalika Ben, kanthi tulus lan tanpa diprentah, matur marang bapak ibune yen dheweke gelem menehake kabeh isi celengan utawa piggy bank-e kanggo mbantu Paklik William sing lagi nandhang lara stroke. Ben ora nate ngrusak celengan iku, lan dhuwit iku ora tau dibutuhake amarga kabeh wis ana sing nyukupi, nanging tawarane iku nuduhake sapa satemene Ben: bocah sing atine sugih katresnan, sing ora mikirake awake dhewe, nanging luwih mentingake wong sing ditresnani. Ben wis 'nyambut gawe' ing kebon anggur Gusti kanthi menehi kabeh sing diduweni, sanajan mung sedhela ing ukuran wektu manungsa. Lan Gusti, sing Maha Loman, nampa Ben menyang kamulyan-Ne.

Banjur, Injil dinten iki nggawa kita menyang swasana bungah sing nggumunake. Para murid bali marang Gusti Yesus lan bungah amarga asmane Panjenengane duwe kuasa. Nanging Yesus ngandika marang dheweke: 'Nanging aja padha bungah amarga roh-roh padha sumungkem marang kowe, nanging bungaha amarga jenengmu wis katulis ing swarga.' Ing wayah iku, Yesus bungah ing Roh Suci lan muji Rama, amarga prekara-prekara sing wadi wis kabuka marang para bocah cilik. Ben, bocah sing duwe ati kaya bocah cilik sing prasaja lan tulus, saiki jenenge wis ditulis kanthi emas ing swarga. Dheweke ora ana ing rumah sakit maneh; dheweke saiki ana ing 'Banquet of Heaven', lungguh ing ngarsane Rama, seneng-seneng ing papan sing kebak cahya lan katresnan sing ora ana watese.

Ryan, adhi sing dadi kanca paling raket kanggo Ben... Kowe saiki sing njaga kenangan lan eseme Ben ing omah iku. Kowe ora dhewe, Ryan. Ben tansah ana, ora mung ing foto utawa ing impen, nanging ing katresnan sing terus urip ing atimu. Terusna sinau, terusna dolanan, terusna urip kanthi wani lan kabungahan, amarga kuwi sing paling dikarepake dening Ben kanggo kowe. Terusna ngguyu lan nggawa kabungahan kanggo Papa lan Mama.

Lan kanggo kabeh wong sing ngrungokake ing pundi mawon, utamane para kulawarga, para tiyang sepuh, lan bocah-bocah sing lagi nandhang sangsara utawa kelangan wong sing ditresnani... elinga yen Gusti Allah ora tau adoh. Katresnan iku luwih kuat tinimbang pati. Nalika panjenengan metu saka papan iki dina iki, gawaa siji prekara sing cilik: mandhega sedhela ing ngarep omah, narik nafas sing jengkar, lan elinga eseme Ben sing manis. Gusti Allah karsa ngrangkul panjenengan ing saben luh sing tiba. Terusna ngangkah ing dalan iki, kanthi pangajeng-ajeng yen ing pungkasaning dina, kita kabeh bakal maneh ketemu ing tanahing para gesang, ing panggonan sing ora ana maneh pamitan. Amin.